In het dorp waar Anansi woont is een café. Hier komen altijd veel mensen samen om te gaan gokken. Ze gokken dan met kaarten of met dobbelstenen. Anansi was hier heel erg goed in. Hij won bijna altijd. Dit kwam omdat Anansi heel slim speelde. Maar op een dag kwam er een vreemde man binnen. Niemand wist waar hij vandaan kwam. Hij zag er vreemd uit en hij had een hoed op en een lange regenjas aan. Toen hij zijn hoed beleefd een stukje optilde kon je zien dat hij een soort hoorntjes op zijn hoofd had. Anansi had geleerd dat je een mens niet op zijn uiterlijk kan beoordelen en bovendien was de man heel erg aardig. Hij gaf rondjes aan iedereen en maakte met veel mensen een praatje.
De volgende dag kwam de vreemde man weer in het café. Deze keer had hij zijn eigen kaarten en dobbelstenen meegenomen. Iedereen wilde wel eens tegen hem spelen. De man bleek een hele goede kaarter en dobbelaar te zijn. Hij won van iedereen en zorgde ervoor dat iedereen weer terug naar huis moest om nieuw geld te halen. Als hij ging dobbelen kwamen zijn dobbelstenen altijd op een zes terecht en bij het kaarten had hij altijd de hoogste kaart. Alleen Anansi had nog niet tegen de vreemdeling gespeeld. Anansi vertrouwde de man niet. Niemand kon alles winnen, want dat kon zelfs hij niet! Anansi ging naar huis om daar na te gaan denken hoe die rare man dat toch voor elkaar kreeg. Er moest een truc achter zitten. Opeens had hij het. Er moest iets zwaars in die dobbelstenen van de vreemdeling zitten! Daardoor kwamen ze elke keer op een zes terecht.
De volgende dag ging Anansi weer na het café. Daar zat de man alweer. Slechts een aantal mensen durfden hem nog uit te dagen.
"Jij bent toch Anansi?," vroeg de man.
"Dat klopt. Maar hoe heet u eigenlijk?"
"Ik heet Natas. Zullen we een potje tegen elkaar spelen?"
"Dat is goed," zei Anansi," ik heb een goede deal: Ik zet al mijn geld en mijn bezittingen in. Als ik verlies, mag je het allemaal hebben, maar als ik win moet je beloven dat je al je gewonnen geld teruggeeft aan de mensen van wie je het hebt gewonnen."
"Ik weet een betere deal", zei Natas," als ik win, mag ik jouw ziel en als ik verlies geef ik al mijn gewonnen geld terug."
Anansi ging hier op in. Natas had zijn dobbelstenen al op tafel gelegd.
"Wacht even", zei Anansi," ik ga eerst even naar de wc."
Anansi pakte onopgemerkt gauw de dobbelstenen van Natas. In de wc hield hij een aansteker onder de dobbelstenen. De stroop die in de dobbelstenen zat drupte langzaam naar beneden. Toen alle stroop naar beneden was gedrupt ging Anansi weer terug naar Natas en hij legde de dobbelstenen weer ongemerkt terug.
"Zullen we beginnen?", zei Anansi.
"Das goed, gooi jij maar als eerste."
Anansi gooide een vier en een vijf. Nu was het de beurt aan Natas. Hij gooide en tot zijn grote verbazing gooide hij twee enen.
"Wat krijgen we nou!" riep Natas en hij begon te tieren en te brullen," dat kan nooit!!" Woedend stond hij op. "Wat heb jij met mijn dobbelstenen gedaan, jij oplichter!"
"Hetzelfde als wat jij gedaan hebt, zei Anansi. Je hebt verloren dus nou moet je je belofte nakomen.
Natas hield zich aan zijn afspraak, maar hij zwoer dat hij terug zou komen en dat Anansi hem dan niet zo makkelijk zou kunnen ontlopen. De vreemde man is echter nooit meer terug gezien.