De dodo

De dodo ook wel bekend als Raphus cucullatus, is een soort uitgestorven duif. Deze vogel is nog geen tweehonderd jaar uitgestorven. En is het één van de bekendste uitgestorven diersoort.
Deze uitgestorven duif leefde op de eilanden Mauritius en Reunion in de Indische Oceaan. We weten helaas niet hoe de hij er werkelijk uit heeft gezien. We hebben alleen vele vondsten en van botten en illustraties, die gemaakt zijn in de 17de eeuw.
Elke tekening ziet er net iets ander uit dan de andere. Dat komt omdat veel afbeeldingen werden overgetekend en werden aangevuld met de nodige fantasie. Er zijn geen opgezette exemplaren van de dodo, dus kunnen we alleen proberen om het die te reconstrueren aan de hand van afbeeldingen van het vele botmaterialen.
De dodo zou een raar struisvogellijf hebben gehad, met een grote bek, een korte hals, dikke enorme gebogen zwarte snavel en vijf gekke pluimpjes achterop, waar zijn staart zou moeten zitten. De dodo verloor zijn vliegvermogen, omdat hij geen natuurlijke vijanden hadden waaraan ze moesten ontsnappen. Ook konden dodo’s niet lopen, maar alleen waggelen op een houterige manier.

Leefwijze

Het voedsel van de dodo’s was plantaardig. Om dat te kunnen verteren slikten ze kiezelstenen, dit is gebleken uit skeletvondsten van het dier.
De vogels maakten elkaar tot het hof door al vleugelklappend een dans op te voeren. Ook waren zij monogaam. De eieren legden ze op grassige gedeeltes van het bos. En beide ouders zorgden voor het jong.

Scheepsjournaal

Zeilschepen die uit Europa kwamen legden regelmatig aan op de eilanden in de Indische Oceaan om proviand in te slaan. De eerste beschrijving van een dodo werd in 1601 gegeven door jacob Cornelis-zoon van Neck. Hij noemde hem de ‘walghvogel’ omvat hij hem afgrijselijk vond smaken. Dodo’s smaakten taai. Een tortelduifje of een Walibi ( ook een vogel) werd in de tijd van de VOC gezien als een smakelijk hapje.
Dodo’s konden niet vliegen en waren daardoor vrij gemakkelijk te vangen. Zeelieden gebruikten ze als aanvulling op het menu.
In 1681 was het laatste verslag van levende dodo’s, toen Benjamin harry, de eerste stuurman van de Berkeley Castle, met zijn schip bij Mauritius aanlegde. In 1693 kwam de Franse Hugenoot Francois Leguat op Mauritius, maar maakt in zijn verslag geen melding meer van dodo’s. Hij maakte vaak uitgebreide verslagen van dieren die hij tegenkwam, daar kunnen we uit op maken dat het dier in 1693 uitgestorven was.

Waardoor is de dodo uitgestorven

De dodo heeft het zwaar te lijden gehad door de jacht. Dit was niet de enige oorzaak. Waarschijnlijk werd het uitstreven ook bespoedigd door de apen en de wilde varkens die op het eiland werden geïntroduceerd. Ook scheepskatten die achterbleven maakte een maaltijd van de dodo’s die net uit hun ei kwamen. Dodo’s nestelden op de grond en daardoor was het makkelijk voor met name varkens om hun nesten te plunderen op zoek naar eieren.De dodo werd dus niet bedreigd door mensen, maar vooral dieren die zij meenamen naar deze eilanden.