Opdracht: Uit vorige lessen blijkt dat portretten verschillen in type, uitdrukking, karakter, functie en stijl. Zoek 2 portretten die totaal verschillend zijn en bespreek voor elk portret bovenvermelde aspecten.

Titel: portret van een jonge vrouw.
Schilder: R. van der Weijden
Periode: de late middeleeuwen, omstreeks 1400

Het is een gotisch schilderij, dit merk je aan de verticaliteit : hoog voorhoofd, langwerpige hoofddeksels, lange hals, neus etc., kortom een geïdealiseerd vrouwbeeld.
(Deze verticaliteit vinden we ook in de bouwkunst en in de beeldhouwkunst.)
d Het is in driekwartprofiel, en het is een borststuk.
Er is gebruik gemaakt van olieverf.
Eerste indruk: mijn eerste indruk was stijf. Ik vind het niet zo’n mooi werk. Ik vind het wat saai er zit niet veel leven in. Er zijn ook met doffe kleuren gewerkt, niet echt mijn stijl. Mijn voorkeur gaat eerder uit naar het tweede werk waar er veel leven inzit en waar er veel en felle kleuren inzitten.
Het is niet echt een realistisch beeld, doordat het geïdealiseerd is. Niet veel kleurgebruik (zwart,wit,roos, bruin), doffe kleuren ; geen achtergrond. Ik vind dat, vooral haar ogen veel zeggen. Triest? Of is het uit verveling? Ik weet niet goed wat van de twee het zou kunnen zijn.

Titel: vrouw in het rood
Schilder: Hans Musters
Periode: 1999, moderne kunst

Het is een driekwartprofiel, en het is een kniestuk.
Er is gebruik gemaakt van olieverf. Net als bij portret van een jonge vrouw. En toch heb je een gans andere sfeer die niet te vergelijken valt.

Eerste indruk: chaotisch
Op de achtergrond zie je gewoon een aantal vlakken die gekleurd zijn
Je herkent er duidelijk een vrouw in met een chaotisch achtergrond. Heel fel kleurgebruik.
Ik vind dit schilderij persoonlijk mooier dan het vorige, ik denk dat de reden hiervoor vooral het kleurgebruik is, dit schilderij is veel levendiger, de uitdrukking op haar gezicht is moeilijk te zien. De vrouw komt tot leven door de beweeglijke en dynamische achtergrond.

Je kan duidelijk zien dat de schilder veel fantasie gebruikt. Het accent van het werk ligt sterk bij de gevoelsbeweging. De vrouw is per toeval ontstaan door kleurvlakken aan te brengen op het doek.
De schilder zoekt vooral het evenwicht tussen de vaak in zichzelf gekeerde vrouw en de onrust en dynamiek van haar omgeving. Dit zie je heel duidelijk in het schilderij:
→ De onrust in haar omgeving: de kleuren die door elkaar gebruikt zijn op de achtergrond.
→ de in zichzelf gekeerde vrouw: je hebt geen duidelijk beeld van de vrouw, ze is nogal abstract. (geen duidelijke aflijningen)
Uiterst knap is de wijze waarop hij steeds weer het juiste evenwicht vind tussen de harmonie en dynamiek van de compositie.
Zijn schilderijen zijn een mengeling van hedendaagse schilderkunst met een klassieke ondertoon, waarbij je een verlangen van de schilder proeft naar een vervlogen tijdperk.