Elk levend wezen heeft twee zekerheden: het wordt verwekt en het gaat dood. De geboorte sla ik gemakshalve over, omdat ik het eerder zie als één van de fasen dat een wezen doormaakt tussen ontstaan en einde. Of het nu gaat om een plant, een dier, een mens (op zich niet meer dan een veredeld of verloederd dier), elk van deze levende wezens werd op een bepaald moment verwekt met als enige zekerheid dat het ooit weer zal ophouden te bestaan.

Maar “zekerheden” mogen in deze context absoluut niet verward worden met betrachtingen, met “targets”, met doelen. Dat ik ooit zal sterven is een certitude die in mijn leven ingecalculeerd zit, maar het kan en zal nooit een doel een in mijn leven zijn. Iets wat je er “for free” bij krijgt is geen streven en per definitie ook geen doel. Suïcidale denkers streven dan weliswaar naar de dood maar ook voor hen is het een ontstaan streven naar aanleiding van een aantal samenspelende factoren. Factoren, die op een bepaald moment in hun leven zijn ontstaan en die dus nooit een doel zijn geweest bij de conceptie.

Een levend wezen stelt zich immers een aantal subjectieve doelen in functie van ieders beperkte mogelijkheden. Sommige haal je, andere niet. Maar meer dan wensen en dromen zijn deze subjectieve doelen niet. Het zijn de “ik zou graag hebben/bereiken’s”, de drives die ieders bestaan de nodige kleur geven. Daartegenover staat het objectieve doel van ieders leven. De ondefinieerbare, ja zelfs onbekende reden van ieders bestaan. De vraag “waarom ben ik hier en nu?”, waarop niemand een antwoord kan geven. Want zodra je het onvatbare dermate manipuleert dat je er wel een antwoord op kan verzinnen, maak je er een subjectief doel van. Niet meer dus dan een wens, een droom, een roeping. Het objectieve doel is immers “ de reden van bestaan” en die kan enkel vastgesteld worden nadat het bestaan op is zich is geëindigd. Pas dan kan objectief worden vastgesteld welke betekenis het afgelopen leven heeft gehad in de kleine of de grote geschiedenis. Heeft de dode door voortplanting verder gebouwd aan de keten van het leven? Heeft de dode een positieve of een negatieve invloed gehad op zijn directe omgeving of daarbuiten? Heeft de dode wereldschokkende dingen veroorzaakt of juist niet? Vertrekkende vanuit die vragen kunnen derden een objectief beeld proberen schetsen van een leven wat voorbij is en daaruit het objectieve doel distilleren van het bestaan wat is opgehouden te bestaan.

Dus, vertrekkende vanuit die filosofie kan doodgaan nooit een levensdoel zijn. Een zekerheid, dat wel, maar nooit een doel!

En dat brengt mij bij het tweede luik van de stelling : “dood-leuk”. Who knows? Ik heb in elk geval niet de pretentie om hier ja of neen op te antwoorden. En ik neem aan jullie ook niet. Geen van ons is al bewust dood geweest en dus kunnen wij er ook geen oordeel over vormen, laat staan uitspreken. Wat is trouwens “leuk”? Wat de één als fijn ervaart kan voor de ander hatelijk zijn. Dat brengt mij dan weer bij de suïcidale denkers. Stappen zij uit het leven omdat dood zijn leuk is? Neen, zij kiezen voor de dood omdat ze het leven, HUN leven niet leuk vinden. En heel vaak vinden ze het leven op zich wel leuk, maar zijn het externe omstandigheden waar ze geen raad meer mee weten.
De vraag of dood zijn nu leuk is of niet is een discussie die de eeuwige twist tussen de believers en de non-believers ver te boven gaat. Believers geloven in een leven na de dood, in een paradijselijk hiernamaals. Zij veronderstellen, zij “geloven!” dat dood zijn de rust is waar ieder levend wezen naar op zoek is. Misschien geloven ze dat terecht, misschien ook niet. Ik denk erover na, het houdt mij bezig, maar of het nu zo is of niet zal me in alle eerlijkheid een zorg zijn. Ik probeer zo goed mogelijk te leven in functie van de normen die mijn ouders mij hebben geleerd en in functie van de indrukken die ik gaandeweg zelf heb opgedaan. Of dood zijn dan leuk is of niet zal ik op het eind van mijn bestaan wel merken. Of misschien ook niet… Tot die tijd wil ik mij absoluut geen alwetendheid toeëigenen om te oordelen over de fun die er zou te beleven kunnen zijn aan dood zijn.

Totnogtoe vind ik mijn leven “dolfijn” en dat lijkt me een heel wat betere woordkeuze dan “doodleuk”. Trouwens puur taalkundig is doodleuk synoniem aan “alsof het hem of haar niets kan schelen”.
Wel, mij kan het wel wat schelen.