Op een erg natte, druilerige dag in Glasglow, is John Clark een hoffelijke gastheer. Buiten Paradise, de naam die is gegeven aan Celtic Park door de al lang lijdende fans van de club, schuilt een groepje aanhangers voor de storm en droomt van naderende glorie. Binnenin het beroemde oude stadion staat Clark erop hete dampende thee uit te delen in de veraten spelersruimte voordat we het onderwerp bespreken dat deze voetbalgekke stad bezighoudt.
Zijn prestaties uit het verleden zijn onberispelijk. Als Europacupwinnaar in 1967, maakte hij deel uit van het Celtic team dat 9 Schotse kampioenschapen achter elkaar behaalde vanaf 1965 onder de inspirerende leiding van Jock Stein- een tijdperk van overheersing dat geen team verwacht werd te evenaren.

Toch evenaarden de Rangers deze prestatie, afgelopen mei.Het toneel is nu gereed voor een heldhaftig hoogtepunt van een reusachtig seizoen met de beslissende wedstrijd vandaag in Ibro Park. Celtic, de leiders, proberen wanhopig aan de wurggreep van de Rangers te ontkomen. Het was al erg genoeg dat hun vijand hun grootste prestatie evenaarde.
Om te zien dat deze prestatie werd overschaduwd, zou tot een rampzalig seizoen leiden.
Omgekeerd, voelen de regerende kampioenen van IOS, dat zij met een laatste topprestatie, een spectaculaire mijlpaal kunnen creëren voordat hun manager er deze zomer mee ophoudt.

Het sportklimaat tussen de Old Firm clubs en hun fans is gelukkig verbeterd. Rangers schrijven nu katholieken in, niet alleen dure import’s maar getalenteerde Schotse schooljongens. Maar het fanatisme zal hoe dan ook terugkeren aan de oppervlakte in IP vandaag. Clark, hoopt natuurlijk dat de bezoekers er voor zorgen dat de kampioenschapvlag weer zal vliegen boven het spectaculaire verbouwde CP. “Wanneer iemand jou record verbreekt, maakt niet uit welke sport je speelt, doet het pijn. Het tast je trots aan. Het winnen van het kampioenschap is in welk tijdperk dan ook een prestatie. Om negen keer achter elkaar te winnen is echt geweldig. Ik wil niet zien hoe de Rangers hun 10e keer op een rij behalen. Ik wil dat Celtic het begin van een nieuw tijdperk markeert door weer te winnen.

Clark heeft 25 jaar van zijn werkzame leven bij de club, die hij als jongen al steunde, doorgebracht. Van ‘groundstaff’ tot ‘senior professional’, coach en assistent manager. Nu spendeert hij zijn oude dag in (het) voetbal als materiaal man en is hij het enige lid van Stein’s roemruchtige team die nog steeds fulltime verbonden is bij Celtic.Hij vertelt over de Rangers rivaliteit met een genot die het huidige Celtic elftal moet evenaren als zij in staat willen zijn om een deprimerend periode tot een eind te brengen waarin ze telkens tweede zijn in de kampioenschap’s jacht.

Clark zei: Ik wou dat er een pil bestond die ik zou kunnen nemen en die me zou helpen 90 minuten spelactie door te komen. Het lawaai, de passie, de pure emotie van de ‘Old Firm’wedstrijden is fantastisch. De grote uitdaging voor elke speler is om zich te concentreren en te spelen in die omgeving. Dat valt niet mee. Er is niets mee te vergelijken in de sport. Als je een stuk wasgoed met shirts van Celtic en een stuk met de shirts van Rangers aan en waslijn zou hangen op een voetbalveld, zouden de fans komen om ze te zien drogen en voor hun kleur schreeuwen om het eerst te drogen.

Tien jaar geleden toen Celtic de titel voor het laats won, was Mick McCarthey hun verdedigende leider. Hij heeft aangename herinneringen.
‘Het voorafgaande seizoen won Celtic niets, en dat was een enorme vernedering voor de club. Vervolgens wonnen we (de) dubbel, in Celtic’s honderd jarige seizoen, en het leek erop dat het onze bestemming was om zo’n prestatie te volbrengen. Ik heb in derbies gespeeld. Van Manchester tot Yorkshire, en zelfs in Frankrijk. Niets kan de vergelijking doorstaan, met de drift en de passie van de Glasglow wedstrijden. Voor sommige mensen is het niet zomaar voetbal, het is het leven. Het is alles waarvoor ze leven.