Bluenoses in Halifax

In 1749, leidde Kolonel Edward Cornwallis een klein groepje van Cockney kolonisten Halifax haven in, en het bouwen van Halifax was begonnen. De vooruitgang ging langzaam. De kolonisten waren een luie troep, maar al te verzot op rum. Toen brak de tyfus uit, en alsof dat nog niet genoeg was, vielen de locale Micmac indianen regelmatig aan. Ondanks dat begon het werk in dat eerste jaar aan een van Nova Scotia’s bekendste gebouwen, St Paul’s Anglican kerk. De kerk werd voltooid in 1750 en Halligonians bidden daar tot vandaag de dag. En in dat zelfde jaar arriveerden 350 nieuwe kolonisten om de fundering te leggen voor Dartmouth, aan de andere punt van de haven. Twee jaar later, in 1752, werd de veerboot tussen Dartmouth en Halifax een feit, en het verbindt de twee steden nog steeds.

Vandaag de dag is de haven van Halifax vermaard vanwege zijn moderne containeroverslag faciliteiten. Meer dan twee miljoen ton containervracht van over de hele wereld wordt jaarlijks in de enorme haven overgeslagen.
De toegangsweg van de haven alleen al is bijna een mijl breed.

Halifax’s – en Nova Scotia’s – laatste gigantische bloeiperiode in de scheepsvaart was in het midden van de 19e eeuw, toen de Californische en Australische goudkoorts gecombineerd met de Indiaanse Muiterij en de Krim oorlog, betekende dat grote aantallen mensen en goederen moesten worden getransporteerd over enorme afstanden.In de vorige eeuw betekende lange afstandsreizen schepen – houten schepen – en Novia Scotia had het hout, dat nodig was om deze schepen te bouwen.

Terwijl Halifax snel op eigen kracht een vitale schakel in internationaal scheepsvaart werd, vestigden jonge Nova Scotians hun reputatie als moedige zeilers; ‘Bluenoses’ werden ze genoemd, hoewel niemand weet waarom! Nova Scotia’s Bleunose zeil vloot telde in 1870 3000 zeilende schepen, dat maakte het de 4e vloot van de wereld. Deze opmerkelijke groei was niet alleen het gevolg van de ijver van de Haligonians, maar ook van de scheepsbouwers van gemeenschappen buiten de hoofdstad.

Yarmouth, Liverpool en Lunenburg waren toonaangevend in de scheepsbouw gedurende deze periode en gaven voorbeelden die zelfs in de kleinste dorpjes werden overgenomen.
‘Gebouwd aan een of andere beek in Nova Scotia!’;Een favoriet zeemans gezegde van de dag, vertelt hoe compleet Nova Scotia werd geïdentificeerd met de beste tijden van zeilen. De bloeiperiode duurde tot en met de Amerikaanse burgeroorlogen, stopte alleen omdat Samuel Cunard’s ijzeren stoomschepen een eind aan de houten schepen maakte. Ironisch genoeg was Cunard zelf een Nova Scotian!

Ondanks zijn moderne aanzicht, heeft het hedendaagse Halifax overvloedige herinneringen aan zijn romantische verleden. Neem de vesting op Citadel Hill, een prachtig stervormig gebouw met een wijds uitzicht van Halifax en haar haven. Gebouwd van 1826 tot 1856, op de plaats van een vroeger fort uit 1749, heeft Citadel Hill nog steeds al haar kanonnen en ander toebehoren voor de oorlog. Dezer dagen knallen de grote kanonnen om een nieuwe geboorte in de koninklijke familie aan te kondigen of om een beetje pracht en praal toe te voegen aan gebeurtenissen die veel lawaai en ceremoniële toestanden nodig hebben.

De beroemde Old Town Clock van Halifax is geplaatst op de hellingen van Citadel Hill. Prins Edward, Hertog van Kent, heeft de ronde toren laten bouwen in 1803, Een voorstander van punctualiteit zijnde, stond de prins er op dat het verstrijken van ieder kwartier aangegeven werd met een verschillend klokkenspel, zodat de Haligonians, geen enkele kans hadden te zeggen dat ze te laat waren door een misverstand!

Rustigere herinneringen aan de aanwezigheid van de prins in Halifax zijn de Martelle Tower in Point P.P. en the Prince’s Lodge, een restant van het landhuis dat de prins bouwde voor zijn minnares, Mevrouw Julie de st. Laurent op een voorgebergte met uitzicht op Bedford Basin. Toen zijn werk in Halifax compleet was, zei de waardige prins vaarwel tegen zijn lief – en Halifax- en zeilde naar huis naar Engeland om een hogere roeping te kunnen beantwoorden, namelijk het verwekken van de prinses die koningin Victoria zou worden.