Waar kwam het antisemitisme van Nazi-Duitsland vandaan?

Rond 1935 ontstond er opnieuw een grote haat tegen het jodendom. Dit keer door de Nazi-Duitsland. Verscheidene redenen waren hier de oorzaak van. Eén van de belangrijkste oorzaken was, dat de Duitsers in grote problemen zaten en een zondebok nodig hadden om al hun tegenslagen op af te reageren. Na de 2e Wereldoorlog (1914-1918) werd op 28 juni 1919 het Verdrag van Versaille gesloten. Hierin werd vermeld dat Duitsland enorme bedragen moest betalen en grote gebieden moest afstaan. Kortom; de Duitsers kregen de schuld van de Eerste Wereldoorlog. Zelf waren zij het hier natuurlijk helemaal niet mee eens. Zij vonden dat de joden de oorzaak waren van alle ellende. Een tweede oorzaak is, dat de Duitsers meer levensruimte nodig hadden. De joden moesten worden vernietigd en dat was een uitstekende training om de SS te harden.

Hitler was het grote brein achter het antisemitisme. De reden dat deze man zo’n grote hekel aan het joodse volk had was het volgende;
Op 20 april 1889 werd Adolf Hitler geboren in het Oostenrijkse Braunau-am-Inn. Hij bezocht daar de middelbare school, maar behaalde geen diploma. Daarna heeft hij een aantal keren geprobeerd kunstschilder te worden in Wenen, maar wegens gebrek aan talent werd hij even vaak afgewezen. Hij vond dit zo erg dat hij erachter probeerde te komen waarom hij afgewezen was. Hij kwam erachter dat de man die hem afgewezen had een jood was. Dit was het begin van de jodenhaat oftewel het antisemitisme. Tijdens de 1e Wereldoorlog vocht hij aan de kant van de Duitsers mee, en raakte gewond. In het leger hoorde Hitler vele verhalen over de joden en het marxisme; deze zorgden ervoor dat de Duitsers tegenwerking, oftewel concurrentie ondervonden van de twee “grootkapitalen”. Zijn antipathie (haat) tegen de joden en het marxisme groeide enorm. Nadat Duitsland de eerste Wereldoorlog verloren hadden, was Hitler erg teleurgesteld. Maar hij bleef in het Duitse leger weken. Nu als instructeur. Zo kwam hij in aanraking met de Duitse Arbeiders Partij. Al snel werd Hitler de nieuwe leider van de partij: zijn figuur stond ergens voor en kon mensen enthousiast maken. Ook was hij een meester in het verdraaien van de werkelijkheid. Zo kreeg hij veel mensen achter zich.

Al bij het aantreden van Hitler, maakte hij duidelijk dat hij een einde wilde maken aan het joodse vol binnen Europa. Maar in zijn toespraken kwam niet naar voren, hoe hij dat wilde bereiken. In Duitsland zelf begonnen al snel de pesterijen tegen de joden, onder aanvoering van de NSDAP en al haar partijorganisaties. Joden die zich verweerden, liepen de kans om opgepakt te worden en in een concentratiekamp te worden opgesloten. In die kampen, die na de machtsovername werden opgebouwd, zaten geestelijk gestoorden, misdadigers, maar ook mensen die wegens hun politieke ideeën opgesloten werden. De joden werden in de maatschappij uitgespuugd. Mensen die joodse vrienden hadden, beëindigden hun vriendschappen of werden net zo behandeld als de joden.

Al snel daarna ontstond de Endlösung. Endlösung is de Nationaal-Socialistische benaming voor de vernietiging van het jodendom. Oplossing daarvan waren:
Het eerste plan van Hitler om het jodenprobleem in Europa op te lossen was het zogenaamde Madagaskarplan. Het plan hield het volgende in: door middel van Auswanderung (gedwongen emigratie) moesten de joden Europa uitgezet worden. Dit kon alleen als heel Europa dezelfde ideeën zou hebben als de NSDAP. Dat wilde Hitler door de leiding van de Europese landen gelijk te schakelen: hun ideeën zouden overeen moeten komen met die van de NSDAP.

Als dat was bereikt, moesten de joden gelokaliseerd worden, oftewel op één bepaalde plaats gebracht worden. Vervolgens zouden zij gedwongen worden om te emigreren. In Madagaskar ( een eiland voor de oostkust van Afrika) zouden alle joden samen gaan wonen. Hier zouden zij hun eigen maatschappij op moeten bouwen. Zo zou worden voorkomen dat de kwaadgeestige jood nooit meer voor oorlog zou zorgen. Dit plan is nooit uitgevoerd, omdat het de Duitsers te veel moeite zou kosten om het plan waar te maken. In het SS-blad van 1938, Das Schwarze Korps, werd er een nieuwe oplossing voorgedragen: Komplete Vernietigung. Alle joden moesten worden gedood om er voor te zorgen dat de joden nooit meer gevaarlijk konden worden. Deze oplossing leek toen ondenkbaar. Echter, in 1939 maakte Hitler opnieuw een toespeling op deze oplossing.

In de Reichstag zei hij: “ Wenn es dem internationalen Finanzjudentum in und ausserhalb Europas gelingen sollte, die Völker noch einmal in einen Weltkrieg zu stürzen, dann wird das Ergebnis nicht der Sieg des Judentums sein, sondern die Vernichtung der jüdischen Rasse in Europa." Hiermee gaf hij toe, dat een toekomstige oorlog het einde zou beteken van het joodse volk in Europa.