Voorwoord

Ik heb voor het vak CKV een opdracht gekregen om een activiteit te doen en een verslag erover te maken, en deze bij de docent in te leveren.
We moeten het verslag maken zoals het in onze boek van Palet Culturele Kunstzinnige Vorming staat.
Voor deze opdracht heb ik gekozen om naar een galerie te gaan.
Hiervoor ga ik naar: Jaski Art Gallery (1986)
Nieuwe Spiegelstraat 27-29
1017 DB Amsterdam, Nederland.
Hier ga ik kijken of er leuke schilderijen zijn. Als dat wel het geval is ga ik er eentje uitkiezen dat ik heel mooi vind. Na dat ik er eentje heb gekozen ga ik er een verslag over maken. Ik zal ook daar vragen of ze mij wat meer informatie kunnen geven.
In mijn verslag zal ik alles proberen te schrijven over wat ik heb gezien en wat ik van mijn schilderij vind. Ik zal ook wat informatie over de persoon schrijven die het heeft geschilderd.

A. Vorm en beeldaspecten

* Wat ik zie als ik naar mijn schilderij kijk:
Ik zie dat het een vrouw is. Ze heeft een lichte getinte kleur. Het is lichtbruin zeg maar. Ze heeft haar haren in een knotje, want het is allemaal bij elkaar en met een rood bandje vast gemaakt. Haar haren hebben een beetje een mix kleur. Je ziet bordeaux en bruine kleur door elkaar. Het is best een mooie kleur. Het staat bij haar huidskleur. Je ziet naast haar kin een stukje haar ik denk dat ze een beetje los haar heeft, maar het lijkt toch dat ze alles vast heeft gemaakt en dat er een stukje van hangt. Haar bandje is heel erg opvallend, want het heeft een rode kleur. En je ziet geen andere felle kleuren meer. Ze heeft echt een hele mooi gezichtje. Het is gewoon echt perfect wat in het normaal niet voorkomt. Ze heeft een mooi klein neusje.Haar ogen zijn dicht. Langs haar lippen heeft ze een bruin streepje. Eigenlijk heeft ze dat ook langs haar neus en kin. Het wordt daardoor ook mooier. Het lijkt alsof ze droevig of verdrietig is. Ze heeft dunne wenkbrauwen. Net als een potloot streep. Verder ziet ze er echt heel mooi uit. Wat ook heel erg opvallend is het licht blauwe kleurtje aan de kant. Het is zo raar dat, dat daar is geschilderd. Ik vraag me af waarom hij dat heeft gedaan? Maar het is toch een mooi schilderij.

* Gegevens over maker:
In 1995 studeerde Emilio Kruithof af aan de Academie voor Beeldende Kunsten Sint Joost te Breda. Vrijwel direct werd hij uitgenodigd om aan tal van exposities deel te nemen. Emilio's werk - hij schildert op geheel eigen wijze vrouwenportretten - wordt in binnen- en buitenland zeer gewaardeerd. In een interview zei hij onlangs het volgende.
"Ik ga voor wat me in mijn hart raakt. Ik vind vrouwen mooi, vrouwen zijn mijn onderwerp. Vroeger spaarde ik al plaatjes van vrouwen, platenhoezen, internet, tijdschriften. Mijn vriendinnen lezen Vogue, Cosmopolitan. Als het even kan graas ik hun literatuur door. De kleuren van cremes, van lingerie, van make-up, die kleuren zijn mijn palet.
De huid van modellen ziet er zo magisch uit. Die huid moet gaaf zijn, aanraakbaar. Silence of the Lambs? Haha, mijn favoriete B-film. Maar ik ben een schilder, begrijp je. De huid is voor mij alles. Ik kan geen lange strandwandelingen gaan maken, ik moet schilderen. Ik kan vrouwen dan niet om mij heen hebben. Het zijn geliefden, mijn objecten, ze betekenen niets meer dan de vorm waarop ik mijn liefde projecteer.
Ja, het zijn objecten, zoals het vaasje voor Morandi en celebrities voor Warhol.Ik schilder om dezelfde reden waarom een vrouw zich opmaakt. Ze doet het dagelijks met zorgvuldigheid. Ik schilder dagelijks met zorgvuldigheid. Erotisch minimalisme. De vorm, de uitstraling, de houding, de toon, pasteus, transparanten en de kwaststreek. De laatste handeling, daar komt het op aan. Als ik mijn model eenmaal op het doek zie, heb ik er alles aan gedaan. Ze heeft de juiste houding, het exacte kader, een gelaagdheid en structuur. Als laatste handeling volgt mijn intieme 'touch', de streek waarmee ik haar hemdje bestaansrecht geef, haar lippen tot monument verhef."

*Titel: Light Sentence
*Plaats waar het werk zich bevindt: Jaski Art Gallery (1986)
Nieuwe Spiegelstraat 27-29
1017 DB Amsterdam, Nederland
* Afmetingen: 53 x 35 cm
* Materialen: schilderij olieverf op doek.
* De techniek waarmee het werk tot stand is gekomen: gemengde techniek.
* Beeldaspecten: kleuren die in het schilderij te zien zijn: bruin, rood, licht blauw, bordeaux en een lichte bruine kleur.
Dieptewerking: Bij sommige plekken zie je dat hij een heel dun heeft geverfd dan bij andere plekken. Bijvoorbeeld haar wenkbrauwen zijn heel dun geverfd en de lijnen om haar neus, lippen en kin. Bij haar haren is het wat dikker geverfd zodat het wat donker valt. Precies bij haar wimpers is het ook dik geverfd zodat je kunt merken dat het haar wimpers zijn.
Lichtval: er is geen lichtval.
Lijnen: hij schildert vrouwenfiguren in grote lijnen, met zo weinig mogelijk details.

B. Inhoud

* De door mij gekozen schilderij gaat over liefde denk ik, want de schilder werken van Emilio Kruithof gaan vaak over liefde. Als je naar het schilderij kijkt dan zie je dat de vrouw heel droevig is. Ze is ook verdrietig. De manier waarop ze kijkt verteld je wat. Als je echt heel goed kijkt zie je echt dat ze verdriet heeft.

* Waar de kunstenaar zich mee bezighoud:
Beeldend kunstenaar Emilio Kruithof werd in 1969 geboren in Monster, vlak onder Den Haag, de stad waar hij momenteel woont en werkt. Hij veroverde Nederland met zijn fascinerende vrouwenportretten, die hij overigens zelf niet zo noemt: “Ik schilder het archetype van de vrouw van nu in de bloei van haar leven, een ideaalbeeld, een illusie. Je komt de vrouwen die ik schilder niet op straat tegen.” Kunstcriticus Sjoerd de Vries sprak met hem.
Je bent je loopbaan als beeldend kunstenaar in 1996 begonnen. Hoe heb je je daarop voorbereid?
´Na de middelbare school heb ik op de MTS de vakopleiding voor schilder gevolgd. Ik heb daar verf leren maken en oude technieken als ´houten´ en ´marmeren´ leren toepassen. Daarna ben ik naar de Academie voor Beeldende Kunst St. Joost in Breda gegaan. Na het voorbereidende jaar heb ik gekozen voor de afdeling schilderen. De kunstenaar Piet Dirkx was daar mijn mentor. Later ben ik zijn assistent geworden. Zijn werk is totaal verschillend van het mijne, maar van hem heb ik de werkmethode geleerd. Die houdt in dat je met veel dingen tegelijk bezig moet zijn. Als het ene niet lukt, kan je met het andere weer verder gaan. Die methode heb ik tot nu toe altijd toegepast. In 1995 heb ik mijn diploma gehaald. Daarna heb ik nog een jaar lang de tweede fase schilderen aan de academie gevolgd. Dat is een soort nascholing voor geselecteerde studenten.´
Vervolgens heb je een aantal exposities gehad die je loopbaan in een stroomversnelling hebben gebracht. Je hebt daar steeds opvallende vrouwenportretten in olieverf getoond. Is het vrouwenportret je specialiteit?
´Portret is niet het juiste woord. Het zijn voorstellingen van vrouwen die ik maak naar afbeeldingen in advertenties, tijdschriften en pornoblaadjes, maar vooral van Internet. Het eerste plaatje dat ik uitknipte, was van een fotomodel dat reclame maakte voor Avis Autoverhuur. Ik had helemaal niet het verlangen de vrouw van de foto te leren kennen. Ik heb het plaatje lang bij me gedragen. Het was alleen haar gezicht dat me bezighield. Niet haar lange benen of haar mooie lijf. Alleen haar gezicht. Dat deel van het plaatje inspireert mij tot het maken van een schilderij. Sindsdien heb ik heel veel afbeeldingen van vrouwen uitgeknipt en van Internet gekopieerd. Ik gebruik nooit de afbeeldingen als geheel voor mijn schilderijen, maar altijd een fragment dat mij treft. Het is dus mijn interpretatie die ik schilder en niet het portret van een of andere vrouw. Ik zit urenlang achter de computer en er is misschien maar één op de duizend plaatjes dat mij aanspreekt. Mijn werk begint met het zorgvuldig kiezen van de afbeelding.´

Hoe bepaal je welk onderdeel van een afbeelding voor je schilderij in aanmerking komt?

'Het vierkant van het doek waarop ik werk, bepaalt hoe ik een vrouw schilder. Je kijkt als het ware door een venster. Hoe dichter de vrouwenfiguur die je wilt afbeelden bij het venster staat, hoe minder je van haar ziet. Soms alleen een gezicht en hals, soms alleen een half- of driekwartbeeld. Het komt erop aan dat je zoals bij de fotografie de juiste uitsnede maakt. De vrouwen die ik schilder, zijn nooit helemaal naakt. De verpakking is dikwijls mooier dan het cadeautje dat erin zit. Naakt is voor mij volstrekt oninteressant. Ik schilder de vrouw die zich aan- of uitkleedt, een truitje over haar hoofd trekt, een broekje gladstrijkt, een blik in de spiegel werpt, in zichzelf verdiept is en zich onbespied waant in de intimiteit van haar alleen zijn.´
De vrouwen op je schilderijen kijken je vaak niet aan. Ze zijn alleen bezig met hun ritueel en schijnen zich niet bewust van hun erotische uitstraling.
´Dat is precies wat ik in mijn werk wil bereiken: het vastleggen van het moment van erotische spanning dat een vrouw oproept zonder zich daarvan bewust te zijn. Ik kan me zo´n moment uit mijn jeugd nog heel goed herinneren. Toen ik een jaar of veertien was, lag ik met een vriendje op het strand. Het was de periode dat je je van je seksualiteit bewust werd. Op een gegeven ogenblik kwamen er twee beeldschone meiden voorbij, achttien of negentien jaar oud, uiterst sexy gekleed. Ik was volledig in de ban van die twee vrouwen en besefte tegelijk dat ik ze nooit zou kunnen aanraken. Ze waren ongrijpbaar. Het zou bij de herinnering aan dat ene moment blijven. Dat probeer ik in mijn werk te realiseren: een vluchtig moment, gevangen in een beeld.´

Ben je je ervan bewust dat je jezelf in de positie van de voyeur plaatst en tegelijkertijd ook de toeschouwer van je schilderijen?
´Jazeker. Maar de vrouw in mijn werk is onwerkelijk en ongrijpbaar omdat ze een fragment is van een plaatje dat door mij is gemanipuleerd. Zij is het archetype van de vrouw van nu in de bloei van haar leven, een ideaalbeeld, een illusie. Er zijn kopers van mijn schilderijen die zeggen: je hebt mijn vriendin geschilderd. Wanneer ik die vriendin ontmoet dan zie ik geen gelijkenis met de figuur op mijn schilderij. Blijkbaar heeft de man het archetype van zijn vriendin in de vrouw op mijn schilderij herkend. Je komt de vrouwen die ik schilder niet op straat tegen.´

Hoe pak je de uitvoering van een nieuw schilderij aan?
´Ik begin zonder ontwerp of voorstudie. Alleen met het voorbeeld van het plaatje waarvan ik een fragment heb bepaald. Ik werk niet op linnen maar op Amerikaans katoen van de beste kwaliteit. Het is solide materiaal waarvan judo-pakken worden gemaakt. Het is vooral de kleur die me ligt: gebroken wit. Mijn eerste opzet van het beeld dat ik gekozen heb, is altijd een beetje ´tekenachtig´. Met een aardkleur - donkerbruin - schets ik de eerste lijnen die ik daarna weer uitveeg met een breed waaierpenseel. Dat is in feite mijn eerste ‘glacering´. Ik blijf die handeling laag over laag herhalen tot het beeld mij bevalt. Je zult onder de laatste laag dus altijd iets van het vorige zien, zodat je bijvoorbeeld bij een mond een ´bewogen effect´ krijgt als bij een foto. Het is geen spontane manier van schilderen, maar een serie van bijna mechanische handelingen. Door deze werkwijze houd ik controle over alles wat ik doe. In de achtergrond - meestal monochroom van kleur - wordt alles opgenomen wat ik niet in het beeld accepteer. Tenslotte vat ik het beeld samen in een sterke contour. Die contour trek ik direct uit de tube. Als dat niet in één vloeiende beweging lukt, is het schilderij rijp voor het grof vuil. Dan heb ik misschien wel vijftien of zestien keer laag over laag geschilderd en wil ik mezelf nog een laatste keer testen door de verf spontaan uit de tube te laten lopen. Daar staat of valt het mee. Het moet raak zijn, anders is alles voor niets geweest. Het is de tube olieverf die mij eraan herinnert dat ik bezig ben met schilderen.´
Je schildert je vrouwenfiguren in grote lijnen, met zo weinig mogelijk details. Is dat een bewuste keuze?
´Ik streef naar versobering in mijn werk. Het is niet anekdotisch. Ik wil geen verhaaltjes vertellen. Met details wordt het beeld alleen maar extra beladen. Het gaat om de essentie. Daarom signeer ik mijn schilderijen meestal aan de achterkant. Een handtekening aan de voorzijde voegt volgens mij alleen maar iets onnodigs aan het beeld toe. Een enkele keer, als het beeld er zich toe leent, verwerk ik de signatuur in een onderdeel van het beeld. Maar die is er dan organisch in opgenomen.´
Dit was een kort interview van Emilio Kruithof. Ik heb dit geplaatst zodat het duidelijk werd over de manier waarop hij over zijn schilderwerken denkt. Hij zegt wat hij vindt. En hoe hij sommige dingen doet.

C. Functie

* Het dient voor mensen die het willen kopen en voor de mensen die het hun aanspreekt. Het kan zijn dat het mensen amuseert. Want hij heeft echt mooi schilderijen, maar sommigen zijn weer vies. Ik bedoel een paar van zijn schilderijen zijn voor mij normaal rest niet.

* Het schilderij is niet voor een ander plek gemaakt.

D. Beoordeling

*De kunstenaar heeft de juiste middelen gekozen om de inhoud van zijn werk over te dragen. Je ziet gewoon wat hij wou uitbeelden. De kleuren dat hij heeft gebruikt zijn heel mooi. Hij heeft lichte en donkere kleuren gebruikt. En ze passen allemaal bij elkaar.
Sommige plekken heeft hij donker geverfd en de rest dun. Het is heel mooi als je kijkt.

Mening:

Ik vond het echt heel leuk om te gaan. Zijn schilderijen zijn ook echt heel mooi. Hij schildert mooi maar sommigen die ik op Internet zag waren verschrikkelijk vies. Echt niet mijn smaak. Ik vind alleen schilderijen mooi waarop de dames droevig en verdrietig kijken. Ze proberen iets uit te leggen. Ze stralen iets uit.
Hij kan wel wat beter minder blote vrouwen schilderen. En hij kan echt mooi schilderen. Nou ik vond het dus echt heel leuk om te gaan en er een verslag over te schrijven.

Bronnen:

www.google.nl
http://www.galeries.nl/mngalerie.asp?galnr=745&vane=1&sessionti=172813180
http://www.emiliokruithof.nl/Pagina's/Nederlands/Frameset.htm
http://www.jaski.nl/teksten/jaski.index.html

* Ik heb daar ook over Emilio Kruithof informatie gekregen en ik kreeg ook zo’n kaart. Kunt u achterin zien.