Inhoud

Mercurius: deze planeet ligt het dichtst bij de zon maar is bijna het kleinst.
De Grieken gaven deze planeet twee namen: Apollo voor haar verschijning als ochtendster en Hermes als avondster. Er waren mensen die dachten dat Mercurius en Venus rond de zon draaiden en niet rond de aarde. Mercurius werd tot nog toe door slechts één ruimtevaartuig bezocht: Mariner 10 vloog in de periode 1973 en 1974 driemaal langs de planeet. Er werd maar 45% van het oppervlak in kaart gebracht. Het heeft een omtrek van 57.910.000 km en de diameter is 4.878 km. Het heeft een massa van 33.023 kg.

Venus: Venus is de tweede planeet vanaf de zon, en de zesde in grootte. De baan van Venus is de meest cirkelvormige van alle planeten. Venus is de God van de liefde en de schoonheid. De planeet is waarschijnlijk zo genoemd omdat ze de helderste is van de planeten. Op een paar uitzonderingen na, zijn alle oppervlaktestructuren van Venus genoemd naar vrouwelijke figuren. De omtrek is 108.200.000 en heeft een massa van 4,86924 kg en een diameter van 12.103.6 km. Venus draait op een gewone manier om haar as. De laatste ronde is het traagst. Op Venus heb je 243 aardse dagen, zelfs iets langer dan een jaar op Venus. Venus wordt soms beschouwd als de zusterplaneet van de aarde. In aantal gevallen lijken ze erg op elkaar:

· Venus is maar iets kleiner dan de aarde (95% van de diameter van de aarde, 80% van de massa van de aarde).
· Beiden hebben maar een paar kraters wat er op duidt dat ze geen oud oppervlak hebben.
· Hun dichtheid en hun chemische samenstelling zijn hetzelfde.

De aarde: de Aarde is de enige planeet waar de Nederlandse naam niet afgeleid is van de Griekse of Romeinse. De naam aarde komt uit het Oud-Germaans. Er zijn wel honderden andere namen voor de aarde in andere talen. De aarde heeft een magnetisch veld dat het gevolg is van elektrische stroming in de kern.

De aarde heeft een omtrek van 149.600.000 km en een diameter van 12.756,3 km en een massa van 5,97624 kg. Beelden van de planeet genomen vanuit de ruimte zijn heel belangrijk om het weer te voorspellen en kunnen van grote hulp zijn voor het volgen en voorspellen van orkanen. Ze zijn ook heel mooi.

Jupiter: Jupiter is de vijfde planeet vanaf de Zon en de grootste. Jupiter is 2 keer het gewicht van alle andere planeten samen. (318 maal de aarde). Jupiter is het vierde helderste figuur aan de hemel (na de zon de maan en venus soms kan mars helderder zijn dan Jupiter). Het heeft een omtrek van 778.330.000 km een diameter van 142.984 km en een massa van 1,90027 kg.

Saturnus: Saturnus is de zesde planeet vanaf de zon en de tweede grootste.
Het heeft een omtrek van 1.429.400.000 km een massa van 5,6826 kg en een diameter van 120.536 km. In de Romeinse mythologie was Saturnus de god van de landbouw. Saturnus is de planeet met het laagste soortelijk gewicht ; de planeet weegt zelfs lichter dan water (Saturnus zou blijven drijven op onze oceanen). Vanaf aarde lijken de ringen op één groot massief lichaam, nochtans bestaan ze uit duizenden deeltjes met een grootte variërend van één centimeter tot een paar meter.

Mars: Mars is de vierde planeet vanaf de zon en de zevende in grootte. De omtrek is 227.940.000 km de massa is 6,421923 kg en de diameter is 6.794 km. Mars is de god van de oorlog. Deze planeet kreeg deze naam wegens haar rode kleur. Mars wordt ook wel de rode planeet genoemd. De vikings hebben vertelt dat de temperatuur op de bodem van Mars is van -80 C tot +20 C. Mars is heel wat kleiner dan de aarde, maar de oppervlakte van Mars even groot als de landoppervlakte van de aarde.

Uranus: Uranus is de zevende planeet vanaf de zon en de derde grootste. Uranus is groter in diameter dan Neptunes, maar heeft een kleinere massa. Het heeft een omtrek van 2.870.990.000 km een diameter van 51.118 km en een massa van 8,68625 kg. Uranus, de eerste ontdekte planeet in moderne tijd, hij werd toevallig ontdekt door William Herschel op 13 maart 1781. Hij dacht dat hij een komeet ontdekt had. Uranus werd vroeger steeds verschillende keren eerder waargenomen, maar iedereen dacht dat het om een simpele ster ging. Herschel noemde de planeet Georgium Sidus, hij werd vernoemt naar de koning van toen George de 3e. Uiteindelijk werd in 1850 de naam Uranus algemeen aanvaard.

Neptunes: Neptunus is de achtste planeet vanaf de zon en de vierde grootste. Neptunus is kleiner in diameter maar groter in massa dan Uranus. Hij heeft een omtrek 4.504.000.000 km van een diameter van 49.532 km en een massa van 1,024726 kg. De Romeinen noemde deze planeet de god van de zee. Net zoals Jupiter en Saturnus heeft Neptunus een hittebron. De planeet straalt twee keer zoveel energie uit dan ze krijgen van de zon. Net zoals bij Uranus en Jupiter zijn de ringen van Neptunus erg donker.

Pluto: Pluto is de verste planeet van het zonnestelsel en de kleinste. Hij heeft een omtrek van 5.913.520.000 km een diameter van 2274 km en een massa van 1,2722 kg. De Romeinen noemen Pluto de god van de onderwereld. Pluto werd ontdekt in 1930 door een toeval. Hij werd ontdekt door berekeningen, die eigenlijk niet klopten. Pluto is de enige planeet die nog niet bezocht is door een ruimtevaartuig.

Bron: http://www.infoster.be/negepl/

Wat is een komeet?
Een komeet is niets anders dan een steenklomp, met daarom heen ijs, gas en stof.
Deze kometen draaien rondjes om de Zon, net als de planeten. Sommigen staan ver weg, sommigen dichtbij. Dus doet de ene komeet erg lang om z'n rondje, terwijl de andere komeet met een paar jaar al rond is geweest.
Komt de komeet dichter bij de Zon, dan begint het ijs te smelten en zie je de staart van de komeet verschijnen. Die staart wijst altijd van de Zon af, en dit komt omdat de Zon de staart van zich afblaast.
Dit is de Zonnewind, elektrische deeltjes die van de Zon af komen.

Waar komen ze vandaan?
Kometen komen ook vaak uit een plek die nog verder weg ligt dan de planeet Pluto. Dit is een enorme wolk die vol zit met grote en kleine kometen. een kometenwolk dus. Het lijkt een beetje op een schil van een sinaasappel. De Zon is de pit, de planeten zitten in het vruchtvlees, en de schil is de komeetwolk.Af en toe komt er een komeet los, en komt om een baan om de Zon.

Rommel?
Na alle planeten zweeft er in het zonnestelsel nog allerlei rommel rond. Vooral kometen bijvoorbeeld.

Edmund Halley
De eerste die dacht dat kometen om de Zon draaiden was Edmund Halley (van de beroemde komeet), dit was rond 1670. En hij had gelijk, want het was zijn komeet die in de kerstnacht 1785 (Halley was al overleden) opnieuw verscheen, en sindsdien weten we dat kometen kunnen terugkeren.

Brengen ze rare ziekten?
Vroeger dacht men dat door kometen allerlei ziekten op aarde kwamen waardoor koningen stierven. Daarom kregen tovenaars de opdracht om de komeet te betoveren in iets goeds. Maar het is onzin maar dat wisten ze toen niet.

Bron: http://www.sterrenkids.nl/Komeet/komeet.HTM

Voyager werd gelanceerd op 5 september 1977 en vloog langs Jupiter op 3 maart 1979 en langs Saturnus op 13 november 1980. Voyager 2 werd gelanceerd op 20 Augustus 1977, en vloog langs Jupiter op 7 augustus 1979, langs Saturnus op 26 augustus 1981, langs Uranus op 24 januari 1986 en langs Neptunes op 8 augustus 1989. Voor deze rondreis door het zonnenstelsel kon Voyager 2 gebruikmaken van een samenstand van de reuzenplaneten die maar eens om de 189 jaar plaatsvindt. Dankzij de twee sondes is onze kennis over de reuze planeten, hun satellieten en hun ringen met rasse schreden vooruitgegaan . Voyager 1 en 2 ontdekten dat Jupiter een gecompliceerde atmosfeer heeft. Drie nieuwe satellieten werden ontdekt. Twee van de belangrijkste verrassingen waren de ontdekking van de ringen van Jupiter en de actieve zwavelvulkanen die een belangrijk effect hebben op de magnetosfeer van Jupiter. Bij Saturnus ontdekten de twee sondes meer dan 1000 kleine ringen en 7 satellieten, en de schaapherdermanen die de ringen stabiel houden. De weer omstandigheden waren tamelijk goed vergelijkbaar met Jupiter. De atmosfeer van Titan vertoont veel smog. De belangrijkste structuur op Mimas is een enorme grote inslagkrater. De belangrijkste ontdekking bij Saturnus was de vreemde structuur van de ringen. Ze dachten dat het 5 of 6 ringen waren, maar een opeens van duizenden ringetjes en scheidingen.
Voyager 2 ging door met zijn ronde door het zonnestelsel langs Uranus en Neptunus. De atmosfeer van Uranus was helemaal gekleurd. Geen enkele structuur was te zien. De magnetische as wijkt sterk af van de toch al op zichzelf sterk afwijkende rondes. Hierdoor heeft Uranus een hele rare magnetosfeer. IJs kanalen werden op Ariel gevonden. Vooral de structuur van Miranda is wel erg bijzonder. Heel wat verschillende terreintypen werden waargenomen. Voyager 2 ontdekten ook 10 satellieten bij Uranus. Het tegenovergestelde van Uranus is bij Neptunus verschillende wolken figuren gevonden Twee nieuwe ringen en zes nieuwe satellieten werden gevonden. De magnetische as van Neptunes lijkt ook vervormd . op triton ontdekte Voyager actief vulkanisme, Eén van de enige hemellichamen in onze zonnestelsel waar dit voorkomt. Zonder onvoorziene omstandigheden kunnen we tot 2030 contact houden met beide ruimtesondes. Voyager 1 heeft brandstof voor tot ongeveer 2 040 en Voyager 2 tot 2034.
Bron: http://www.infoster.be/negepl/spacec.html

Wat opvalt aan de insigne Apollo 11 ten opzichte van de anderen is het ontbreken van de namen van de bemanning van het ruimteschip. Dit omdat ze vond dat het landen op de maan een prestatie was van het hele Amerikaanse volk (vandaar de Amerikaanse adelaar) en niet alleen van die drie mannen die min of meer toevallig zo in het vluchtschema stonden dat nummer 11 "hun" vlucht was.

Lanceerdatum 16 juli 1969
Missieduur 8 dagen (195 uur)
Commandomodule "Columbia"
Maanlander "Eagle"
Commandant Neil Armstrong
LM-piloot Edwin "Buzz" Aldrin
CM-piloot Michael Collins
Landingsplaats "Zee der Stilte
De ruimte missies van 1969 tot 1972, waarbij mensen op de maan werden gezet, behoren tot de grootste prestatie van de mensheid. Op 21 juli 1969 landde de Apollo 11 op het maanoppervlak. Kort daarna liep astronaut Neil Armstrong als eerste mens op de maan. Er waren zeven namen van missies naar de maan. Bij elke missie waren er drie astronauten. Een bleef in de commando en de andere servicemodule, terwijl de andere twee in de landingsmodule naar de maan afdaalden. De missie van Apollo 13 werd bijna een ramp doordat er kortsluiting in een elektrische systeem een explosie was. Waardoor een zuurstof tank werd verwoest. De landing op de maan werd opgegeven en de astronauten keerde ongedeerd naar de aarde terug. Ze hielden zichzelf in leven met zuurstof uit de landingsmodule.

De Hubble-telescoop wordt niet meer hersteld. Dat heeft de Nasa besloten. De ruimtevaartorganisatie wil er niet langer geld voor vrijmaken. Op dit ogenblik werkt Hubble nog. Maar er zijn technische problemen. Tot nu toe werden die altijd hersteld. Maar dat zijn de astronomen nu niet meer van plan. Wel zijn er plannen voor een nieuwe en betere telescoop. Maar die zal pas in 2011 klaar zijn. Nu is het wachten tot Hubble sterft
In april 1990 werd de Hubble-telescoop in de ruimte gelanceerd. Die telescoop kon verder en beter in de ruimte kijken dan alle andere ruimtetoestellen ooit gedaan hadden. Hij maakt prachtige en voor astronomen zeer interessante foto's. Er zijn al meer dan 2 600 wetenschappelijke artikels geschreven over wat de Hubble in die jaren allemaal liet zien. Hij fotografeerde sterren die sterven en geboren worden, de planeet Jupiter die een botsing had met een komeet, melkwegstelsels die miljarden lichtjaren van ons verwijderd zijn en nog veel meer... Aan de hand van Hubble's beelden berekenden de astronomen de ouderdom van het heelal: 13,7 miljard jaar. Maar de telescoop had wel te kampen met technische problemen. In 1993 moesten astronauten de hoofdspiegel herstellen. En om de paar jaar moeten er instrumenten en onderdelen worden vervangen en moet de Hubble in een hogere baan worden gebracht. Die taken worden door astronauten uitgevoerd. Ze worden er met de spaceshuttle naartoe gebracht. En dat is nu het probleem. De Hubble beweegt in een totaal andere baan rond de Aarde dan het Internationaal Ruimtestation. Naar dit station wordt ook gependeld met ruimteveren. Als er bij de tocht naar de Hubble iets misloopt, kan er niet naar het ruimtestation worden uitgeweken. En daarom vinden de experts van de Nasa de tochten naar de Hubble te gevaarlijk. Sinds het ongeluk met de spaceshuttle Columbia op 1 februari 2003 is de Nasa veel voorzichtiger geworden. Men besloot dat er alleen nog shuttles gelanceerd mogen worden die bij eventuele problemen kunnen uitwijken naar het ruimtestation.
De Hubble heeft zes gyroscopen. Dat zijn kleine, snel ronddraaiende wieltjes in een reservoir dat met vloeistof is gevuld. Ze dienen als kompas. Drie van de zes gyroscopen werken niet meer. Dat gebeurde al eerder, maar toen hebben astronauten ze hersteld. Als er nu nog een gyroscoop uitvalt, kan de Hubble geen foto's meer nemen en doorsturen. De gyroscopen worden niet meer hersteld. Als de Hubble uitvalt, zal hij nog tot 2007 of 2008 blijven rondcirkelen. Nadien zal hij neerdalen op Aarde: brokstukken zullen verbranden in de atmosfeer en restanten zullen neerstorten in de Stille Oceaan. Sommige astronomen protesteren tegen de beslissing. Ze hebben een petitie-actie opgezet. Ze beweren dat de shuttlevluchten naar de Hubble helemaal niet gevaarlijk zijn. Met een nieuwe onderhoudsbeurt zou de Hubble nog veel jaren verder kunnen werken. Maar de leiders van de Nasa hebben hun plannen niet gewijzigd. Zij wachten nu op Hubble's stille dood. Wel werken ze verder aan de plannen voor de James Webb Space Telescope, een nieuwe telescoop die in 2011 klaar moet zijn.
Meneer Hubble
De ruimtetelescoop is genoemd naar de Amerikaanse astronoom Edwin Powell Hubble. Hij leefde van 1889 tot 1953. Hij bestudeerde het heelal met bijzonder sterke telescopen. Hij werkte in het Mount Wilson observatorium (studiecentrum van het heelal). Dat centrum had toen de sterkste telescopen ter wereld. Hubble ontdekte dat de nevelvlekken die ze zagen andere sterrenstelsels waren. Voordien dacht men dat ze tot ons melkwegstelsel behoorden. Samen met een andere geleerde bewees Hubble ook dat het heelal uitdijt.
Als er één ster is die iedereen kent, is het wel de Poolster. Dat wil zeggen: iedereen kent de Poolster van náám. Weten waar hij aan de hemel staat, is weer iets heel anders. Toch is het de ster die het gemakkelijkst te vinden is: als enige aan het firmament staat de Poolster altijd op dezelfde plaats. Dat de Poolster de hélderste ster aan de hemel zou zijn, is een hardnekkig misverstand. In de lijst van heldere sterren staat hij op de 48e plaats, ver beneden hemelse lichtbakens als Sirius, Deneb, Arcturus en Wega. In feite is de Poolster nauwelijks helderder dan de zeven sterren die de beroemde Steelpan vormen - het bekendste deel van het sterrenbeeld Grote Beer. Die Steelpan staat in de maand april rond elf uur 's avonds hoog aan de hemel, in het zenit, recht boven het hoofd van de waarnemer. Het sterrenbeeld is gemakkelijk te herkennen door zijn opvallende vorm. En wie de Steelpan gevonden heeft, kan ook de Poolster niet meer missen: de verbindingslijn tussen de twee sterren aan de rechterkant van de pan wijst in de richting van de Poolster. Als je eenmaal weet waar de Poolster staat ten opzichte van bomen en huizen in de omgeving, is het daarna kinderspel. Polaris, zoals de officiële naam van de ster luidt, bevindt zich altijd op dezelfde plaats aan de hemel, precies boven de noordelijke horizon. Hij geeft in feite aan in welke richting de (noord)pool van de aarde ligt. Vandaar de naam Poolster. Hoe dat komt, blijkt wanneer we in gedachten een reis naar de noordpool maken. We staan dan 'bovenop' de ronddraaiende aarde. Als gevolg van de aardrotatie lijkt het alsof de sterrenhemel om ons heen draait, waarbij de sterren horizontale banen ten opzichte van de horizon beschrijven. Alleen het punt recht boven ons hoofd doet niet mee aan die schijnbare beweging. Toevallig bevindt zich vlak bij dat hemelse draaipunt een heldere ster - de Poolster. Terug in Nederland staat die ster natuurlijk niet meer recht boven ons hoofd, maar de draaiingsas van de aarde is nog steeds op de Poolster gericht, en nog steeds vormt die ster het schijnbare draaipunt van de sterrenhemel. Alle andere sterren beschrijven in de loop van de nacht kleinere of grotere cirkelbanen rond de Poolster, maar zelf staat hij op een rotsvaste positie aan de hemel. Zeevaarders waren vroeger volledig vertrouwd met de Poolster. Niet alleen vormde deze ster een hemels kompas; de hoogte van de Poolster boven de horizon vertelde je ook nog eens precies op welke noorderbreedte je je bevond. In Nederland, op een noorderbreedte van gemiddeld 52 graden, staat de Poolster 52 graden boven de horizon. Door even 'poolshoogte te nemen' kreeg een kapitein een redelijk idee van zijn positie op de oceaan. Let er maar eens op wanneer u van de zomer uw vakantie misschien in zuidelijker streken doorbrengt: nog steeds kan de Poolster gevonden worden door de rechterkant van de Grote Beer in gedachten door te trekken, maar de hemelse spil staat duidelijk lager boven de horizon dan in Nederland.