Eindopdracht 3

Saskia is zwanger.

Lief dagboek,

Eindelijk is het gelukt!! Ik ben zwanger ik heb zo lang moeten wachten, maar nu is het toch zover. Wim zal blij zijn want ik maak een mooi diner klaar en trek mijn mooiste jurk aan en dan ga ik het hem vertellen. Ik kan niet wachten om kleertjes te kopen, een kinderkamer in te richten, allemaal spulletjes aan te schaffen en alles wat erbij hoort. Dit is gewoon perfect Wim zal niet weten wat hij hoort!

Wim was helemaal verrast toen hij binnenkwam hij dacht eerst dat we de lotto hadden gewonnen, maar toen ik hem het vertelde straalde hij helemaal en hij moest zelfs huilen ja ik ook wel, maar achter Wim had ik het nooit gezocht ik ben zo gelukkig en zeker nu ik weet dat Wim er ook zo gelukkig mee is. Ik ben ook wel een beetje benieuwd naar wat het is maar eigenlijk maakt het niet uit. O ik kan het niet geloven nog negen maanden en we zijn een gezin!

Lief dagboek,

Ik heb van daag niet veel gedaan behalve dan een afspraak maken bij de vroedvrouw en over drie weken kan ik er dan terecht.

Hoi dagboekje

Ik da je toch eens een naam geven want dagboek klinkt zo raar ik noem je Bart dat is naar een goede vriend en natuurlijk naar mijn broer. Dus Bart ik ben dan vandaag eindelijk bij de vroedvrouw geweest. Ik was zo blij maar nu kan ik wel huilen. Trees (de vroedvrouw) vroeg me of we erfelijke ziektes in onze familie hebben. Helaas moest ik zeggen van wel. Mijn nicht heeft cystische fibrose, ook wel taaislijmziekte genoemd. Trees vroeg me toen of een prenatale diagnostiek wilde laten doen. Daar moet ik het dadelijk met Wim over hebben, maar ik wil eerst wat meer informatie over hebben, ik ga nu dus even internetten.

Hoi lieve Bart,

Ik had gisteren niet de moed om erover te beginnen tegen Wim maar ik kan er nu niet meer over blijven zwijgen ik moet het vanavond vertellen, daar is hij ik vertel straks wel hoe het afgelopen is.

We hebben het er dus eindelijk over gehad en Wim was er net als ik helemaal kapot van. We hebben het ook over de prenatale diagnostiek gehad, Wim wil er niks over horen maar ik vind dat we het niet kunnen maken om een ziek kindje op de wereld te zetten. Wim vind het juist erg om wanneer het kind dus echt ziek is een levend wezen te vermoorden. Daar heeft hij ook wel gelijk in maar misschien is het helemaal niet ziek en hebben we ons negen maanden in de stress gewerkt om niks. Ik denk dat Wim gewoon bang is om het te weten. Ooooo echt waar ik weet echt niet meer wat ik moet doen.

Bartje,

Nu ben ik echt wanhopig, Ik wil zo graag weten waar ik aan toe ben maar Wim wil het absoluut niet. Hoe kan ik hem ooit overtuigen? Ik denk dat ik het er met mam over ga praten maar Wim wil dat ook niet hebben, ‘zolang je niks weet hoeft een ander ook niks te weten’ zegt hij. Maar als er geen test komt weet je nooit iets. Het is toch mijn lichaam!? Ik weet het echt niet meer, ik ga het er morgen nog een keer over hebben en anders ga ik naar Trees en moet zij Wim maar zien te overtuigen.

Hoi Bart,

Wim heeft toegezegd. Morgen laat ik me onderzoeken, ik ben zo bang, ik heb de hele dag nog niks door mijn keel gekregen en moet steeds huilen. Stel nou dat het kindje ongezond is, mag ik het dan wel laten weghalen? Het is en blijft een levend wezentje dat in mijn buik groeit. Ik weet het echt niet Wim blijft ook maar volhouden dat het niet weggehaald mag worden. Hij heeft dan wel toestemming voor de test gegeven maar hij is het er volgens mij niet helemaal mee eens.

Lieve Bart,

Vandaag is het gebeurd we zaten in de auto, op weg naar het ziekenhuis. Ik bibberde helemaal en kan niet beschrijven hoe ik me voelde zo in de war. Wim zei dat hij er over nagedacht heeft en er nu helemaal achter staat en me echt steunt, daar was ik heel blij mee. Het was zo’n lange dag, deze zal ik ook nooit meer vergeten. Allemaal artsen die om me heen stonden. Ik heb veel moeten huilen, Wim hield mijn hand vast, en steunde me echt. Hoewel ik veel pijn had, was dat niet de reden dat ik moest huilen, het is nu gewoon zo definitief, ik kan nu niet meer terug. Aan de ene kant ben ik daar ook heel blij mee dat ik nu niet meer terug kan. Volgende week krijg ik uitslag pas. Dus Bart je zal wel begrijpen dat dit een, verschrikkelijke week word vol zenuwen en stress ik ben bang dat mijn kindje deze stress ook voelt en dat is niet goed. Ik moet proberen rustig te blijven, normaal blijven eten en er met Wim over praten, samen moeten we er doorheen komen en dat kan alleen door van elkaar af te praten.

Lieve Bart,

Nog vijf dagen en we weten de uitslag, het lijkt een eeuwigheid, maar we hebben ondertussen al twee dagen gehad en hebben veel aan elkaar zonder Wim had ik dit echt niet volgehouden. Mijn vader en moeder komen vaak langs en die van Wim ook, we hebben ze het verteld nadat we de test hadden gedaan, ze namen ons gelukkig niets kwalijk dat we het nu pas verteld hebben en steunen ons heel erg. Verder heb ik ook veel steun aan Bart en Wim aan zijn broer, verder hebben we het nog aan niemand verteld. Elke avond proberen we het gezellig te maken met z'n tweeën en dat lukt wel aardig. Wim neemt alles supergoed op en we slaan ons er goed doorheen, al zeg ik het zelf. Natuurlijk is het moeilijk, maar Wim en ik, we staan samen sterk!

Lieve lieve Bart,

Morgen weten we het, de uitslag. Deze week viel best wel mee, achteraf. We hebben zo veel steun gehad aan elkaar Wim mijn vader en moeder en die van Wim en onze broers ze leefden echt met ons mee en op een bepaalde manier geeft dat tocht een fijn gevoel. Wim en ik hebben besloten om het kindje och te houden ziek of niet want je mag een levend wezen niet vermoorden en met dat besluit ben ik heel opgelucht. Het voelt gewoon goed en het maakt alles minder erg ook wanneer de uitslag is dat het ziek is want ons kindje gaat heel gelukkig worden alleen wanneer het ziek is misschien niet zo oud.

Bartje,

Vandaag was het zo ver we hebben de uitslag. En het kindje is gezond!!!!!!!
We gingen van ochtend naar het ziekenhuis en daar waren we een half uur te vroeg natuurlijk en we hebben daar drie kwartier gezeten. Deze drie kwartier leken eerder drie weken, maar toen kwam de arts eindelijk. Het eerste wat hij vroeg was of we het echt wilde weten. Mijn wereld stortte op dat moment in, ik was ervan overtuigd dat ons kindje ziek was, maar we zeiden natuurlijk ja. Toen gingen we naar een kamertje dat heel gezellig ingericht was vergeleken met de rest van het ziekenhuis en daar kregen we de envelop waarin de uitslag stond en de arts zei dat ons kind gezond was. De tranen liepen over mijn wangen en ook Wim kon zijn waterval niet meer inhouden ik was er zo van overtuigd dat het ziek zou zijn maar het was gezond. We krijgen een gezonde baby ik kan het werkelijk niet geloven!!!!!!! Ik ben zo gelukkig en Wim kan zijn geluk ook niet op.

Hoi Bartje,

Het is al even geleden dat ik je op de hoogte gebracht heb maar er gebeurt ook niet zo veel met de baby . Met ons huis wel we hebben al een hele mooie babykamer ingericht in het geel dat vind ik heel mooi en het maakt niet uit of het een jongen of meisje word het kan altijd net als toen we de uitslag kregen het maakte niet uit of ons kindje ziek was of niet het mocht altijd komen. Wim heeft een mooie nijntje en calimero op de muur geschilderd, het is heel mooi geworden. We hebben ook al namen bedacht als het een jongen wordt hij Jamaï genoemd en wanneer het een meisje word gaat ze Tara heten. Het duurt nog maar een maand als alles goed verloopt.

Dag Bart,

Het is allemaal zo goed gegaan ik heb zelfs thuis kunnen bevallen het viel wel een beetje tegen want het deed pijn en het was zwaar maar toen Tara er was ben ik het allemaal vergeten het is echt het liefste kindje dat ik ooit gezien heb al zeg ik het zelf. Wim en ik zijn nu echt helemaal in de wolken en het is net alsof het leven langs ons heen gaat ik ben zo gelukkig. We denken al een beetje aan een tweede maar dat ga ik aan een nieuw dagboek vertellen want jij bent voor Tara en ik hoop dat zij er net zoveel steun aan heeft als ik eraan gehad heb.
Veel dank

Saskia