De atoombom werd ontwikkeld in de Tweede Wereldoorlog.
Verscheidene landen waren bezig met die ontwikkeling waaronder Duitsland en Verenigde Staten.
In de VS werd de atoombom ontwikkeld in het Manhattem-project.
Dit project was zo geheim en er werkten ze veel verschillende mensen aan mee, dat eigenlijk niemand wist wat er precies werd ontwikkeld.
Er werd uiteindelijk een atoombom ontwikkeld die werd gebruikt tegen Japan, maar daar kom ik later nog op terug.

Voordat er een atoombom kon worden gemaakt moesten bepaalde dingen worden ontdekt.
De 2 belangrijkste zijn de splijting in twee delen van Uranium als het in contact komt met andere uraniumneutronen.
Deze ontdekking werd gedaan door Otto Hahn en Fritz Strassman in 1938.
Een jaar later volgde de belangrijkste ontdekking die nodig was voor de ontwikkeling van de atoombom.
Op 3 maart 1939 ontdekten Leo Szilard en Walter Zinn dat Uranium bij de splijting niet alleen in 2 stukken breekt, maar dat er naast die 2 stukken ook een stuk of 3 neutronen afbreken.
Deze 3 atomen kunnen alle drie weer worden opgenomen door andere uraniumatomen die dan weer splijten en weer 3 neutronen afbreken die dan weer kunnen worden opgenomen en zo kan ik de rest van de les nog wel vullen met deze herhaling. Deze herhaling heet kettingreactie.
Ik zal uitleggen hoe het komt dat er telkens weer neutronen afbreken en weer worden opgenomen.
Atomen bestaan uit neutronen, elektronen en protonen.
Door een bepaalde aantrekkingskracht van de protonen blijven de elektronen en de neutronen bij ze in de buurt.
Als je dan een neutron langzaam op een stabiel atoom schiet bijv. 235U en verandert dat in 236U, en dat is onstabiel.
Als een atoom onstabiel wordt dan splits het zichzelf op en gooit een aantal neutronen overboord en dan net zoveel tot het atoom weer stabiel is.

Bij de splijting van Uranium komt een hoop energie vrij in de vorm van warmte en zoals iedereen wel weet ook nog een lading dodelijke straling.
Met warmte kun je natuurlijk nog niet veel doen, een beetje jezelf opwarmen in de winter maar verder.
Maar als je even een flinke lading Uranium neemt en dat allemaal laat splijten kun je een aardig hittegolfje krijgen.
Nog een beetje kruit erbij en dat fikt dan wel lekker en je wordt gegarandeerd ook wel bruin van.
Er waren in de Tweede Wereldoorlog ook nog een aantal slimmeriken die dat bedachten en voila, de atoombom was geboren.
De atoombom werkt als volgt:

Je maakt een metalen omhulsel waar in je een grote kamer maakt.
Achter in de kamer prop je een lading kruit en daarvoor een flink stuk Uranium.
Aan de andere kant van de kamer stop je ook een flink stuk Uranium, maar je zorgt er wel voor dat de 2 stukken elkaar niet kunnen raken.
De bom ontploft nog niet.
De atoombom ontploft alleen als de massa van een brok uranium groter is de de massa van het kruit, het andere blok uranium en het omhulsel en alles wat verder nog in de bom zit.
De massa van een brok uranium moet dus groter worden dan de rest.
Door middel van een mechanisme in de bom wordt het voorste stuk uranium tegen het achterste stuk aan geknald.
Op dat moment is de massa van het brok uranium groter dan de rest van de massa van de bom en wordt de kettingreactie in werking gezet.
De enorme hitte zorgt ervoor dat het buskruit ontploft en de barbecue kan beginnen.
Mocht het vuur niet genoeg zijn dan zorgt de straling er nog wel jarenlang voor dat er nog doden vallen.

De atoombom werd voor het eerst gebruikt 6 augustus 1945 op de stad Hiroshima.
De bom die hiervoor werd gebruikt had de naam gekregen van Little Boy.
In de kern van de ontploffing werd het ruim 3000 graden Celsius.
In de eerste minuut stierven 28.000 mensen gedood alleen al door al die hitte.
De straling zorgde dat de rest van de 150.000 mensen overleed.
Twee dagen nadat er een atoombom op Hiroshima was gegooi door de Amerikanen was Nagasaki aan de beurt.
Daar overleden in totaal 70.000 mensen aan de gevolgen van de atoombom.
Na deze aanslagen geeft de Japanse regering zich over en is de Tweede Wereldoorlog voorbij.

Naast de kernsplijtingbom, de min of meer gewone atoombom, zijn er ook nog de waterstof bom en de neutronenbom.
Bij de waterstofbom zit er naast het uranium en het kruit ook een lading waterstof.
Bij de waterstofbom komt er ook warmte vrij van de splijtende uranium deeltjes en het ontploffende kruit dat het er warm genoeg wordt om de kernen van waterstofatomen te laten fuseren en zo hlium te laten ontstaan en bij die fusering komt ook nog een heleboel hitte vrij en ook nog een lading straling.

De waterstofbom werd op 1 november 1952 getest op het eiland van Elugelab.
De explosie die daarbij vrijkwam was 1000 maal groter dan de bom op Hiroshima.
Nadat alle rook was opgetrokken bleek dat het hele eiland was verdwenen.

De neutronenbom is ongeveer hetzelfde als de waterstofbom.
Hij is vooral handig als je alleen maar de mensen wilt doden en de gebouwen wilt sparen, want de straling is net zo groot als bij een waterstofbom, maar de druk- en hittegolf is een stuk kleiner.

Ik heb het wel elke keer alleen maar over uranium gehad, maar met Plutonium en andere stralinghoudende stoffen moet het ook wel lukken.