Het concertverslag: Evanescence

1. Algemene gegevens
Naam van de groep: Evanescence
Naam support act: Finger Eleven (ook Rock)
Namen uitvoerenden: Amy Lee - zang
Ben Moody - lead gitaar
John LeCompt - gitaar
Rocky Gray - drums
Datum van uitvoering: 18 october 2003 (op het kaartje staat 22 Juni, maar dat was verzet omdat een van de gitaristen ziek was)
Plaats van uitvoering: 013 in Tilburg
Jaartal, land van herkomst groep: Little Rock, Arkansas U.S begin jaren 90
Grondgenre: Rock (Gothic Metal)

2. Het programma
20:00 zaal open
20:45 vooroptreden Finger Eleven
21:30 opkomst Evanescence
22:45 Evanescence afgelopen
Ik vond het erg stom dat de vooract zo lang duurde, en Evanescence zo kort. Ik bedoel, ik betaal om hun te zien, niet Finger Eleven. Ik denk dat de rest van het publiek er ook zo over dacht, want ze waren niet erg enthousiast, en je kon haast voelen dat Finger Eleven zich niet echt gewenst voelden.
Ik heb geen idee waarom dit zo was, een optreden van amper 2 uur is toch niet normaal. Misschien was de band moe of was dit al het zoveelste optreden, dat ze dachten: ‘laten we die vooract lekker lang spelen, en dan hoeven wij niet zo lang.’

3. De ambiance
De 013 vind ik een geweldige plaats voor concerten. De zaal is niet te groot en niet te klein, zodat je een persoonlijke sfeer behoud die je in de Amsterdam Arena niet zo gauw zult hebben. Wat beter zou kunnen is meerdere uitgangen van de zaal met een betere plaatsing. Als het niet zo druk is maakt het niet uit, maar met een uitverkocht concert als bij Evanesence komen de massa’s mensen van 1 trap die ook eindigt op de garderobe, waar je dus als een sardientje in blik vast komt te staan!
Je kunt je jas kwijt bij de garderobe, alleen het is veel te druk met te weinig werknemers, en ze waren mijn sjaal kwijtgeraakt. In de zaal zelf kun je nergens zitten, het zijn drie niveaus met allemaal staanplaatsen. In de hallen zijn er wel zitplaatsen. Ze verkochten ook merchandising van Evanescence, voor belachelijk hoge prijzen. Ik heb een zwart longsleeve t-shirt gekocht, voor 32 (!!) euro.

4. De uitvoering
De uitvoerenden:
Ik vond de kwaliteiten van het spel behoorlijk tegenvallen. Ik ben een grote fan van hun muziek, ken de cd uit m’n hoofd en was dus behoorlijk teleurgesteld toen ik dit miezerige optreden meemaakte. Amy heeft een prachtige stem, maar die kon je haast niet horen! Ik dacht eerst dat het aan de microfoon lag ofzo, maar het hele optreden hoorde je haar haast niet. Ze waren (behalve Amy) helemaal niet spontaan en niemand sprak met het publiek. Het was zo nep en standaard allemaal… Omdat het donkere gothic rock is, verwacht je dat het optreden ook donker en spannend zal zijn, maar dat viel behoorlijk tegen. Het had net zogoed een beginnend rockbandje kunnen zijn, want het leek alsof ze geen idee hadden hoe ze het publiek moesten vermaken. Opzicht is dit wel te begrijpen. Ze hebben pas sinds dit jaar succes en het zal dus wel ‘nieuw’ zijn om voor uitverkochte zalen te moeten spelen. Het eerste lied was gelijk heftig (“Going Under”, een van hun reeds uitgebrachte singles), toen een paar rustige liedjes met Amy aan de piano, wat ik toch wel het mooiste vond, omdat ze toen eindelijk te verstaan was en het werd prachtig zuiver gezongen. Daarna zongen ze nog hun hit “Bring Me To Life” en was het afgelopen. Ik kon het haast niet geloven, maar de lichten gingen al aan. Zelfs geen toegift!

De composities:
Ik kende alle liedjes die gespeeld werden, behalve een coverlied van de Smashing Pumpkings. Het optreden sloot totaal niet aan bij wat ik verwachtte. Ik moest soms in het begin van een lied raden welke ze aan het spelen waren, omdat Amy gewoon niet te horen was en zonder zang de liedjes best moeilijk uit elkaar te houden zijn. Ik had een rockende, ruige show verwacht, maar dat was het niet…

Speciaal:
Qua belichting was er niet veel speciaals, gewoon de standaard concert lichten enzo. Het logo van de bandnaam stond groot op het achterste doek van het podium. De kleding van Amy was erg stoer en bijzonder, ze had een shirtje aan van Staind (een andere rockzanger) met een soort gordijn-achtige rok die helemaal gescheurd was. Haar haren waren in een gigantische knot met allerlei linten opgestoken. Er werd veel rook gespoten, maar omdat wij vooraan stonden was dit best onplezierig (denk aan: stink-en-stik).

5. Het doel van het concert
Het doel van het concert was denk ik de promotie van hun nieuwe album “Fallen”, en elke band geeft een concert om hun fans te entertainen natuurlijk. Het liedje “My Immortal” werd duidelijk gezongen als promotie voor hun nieuwe single, wat ik best heel jammer vind. My immortal was mijn persoonlijke lievelingsliedje, en nu ook van de rest van de wereld omdat er een videoclip van is gemaakt. Dan is het opeens niet zo speciaal meer, snap je? Toen Amy aan de piano ging zitten, zei ze ook: “Dit hadden jullie zeker niet verwacht he?” (omdat Evanescence voor de meeste bekend staat als Rock) dus misschien deed ze dat om te laten zien dat ze ook rustige, mooie en melodieuze muziek maken en zo een breder publiek aan te spreken.

6. De boeiende werking
Als ik het concert mocht organiseren, had ik Evanscence zelf veel meer inspraak gegeven. Ik weet zeker dat hun uit hun zelf nooit zo’n saaie show ervan gemaakt zouden hebben. Ik had eigenlijk een beetje het idee alsof ze onder druk stonden, een soort aapjes in een kooi die leuk moesten doen voor het publiek. Het was helemaal niet spontaan en ruig, behalve Amy die uit haar dak ging. Maar 1 klein vrouwtje op een podium is niet genoeg om een hele zaal wakker te schudden. De gitaristen moesten meer bewegen en spontaner doen, ze lieten alles aan Amy over. Toen de trage nummers gespeeld werden was ik wel ontroerd, dat was wel het mooiste van de hele show. Als ze wat langer opgetreden hadden, zou het al een stuk beter geweest zijn. Ik miste namelijk een paar nummers die ik graag live gehoord zou willen hebben. Het geluid moest zeker anders, de gitaren een paar tonen lager en die microfoon van Amy een stuk harder!! En die vooract duurde gewoon veeeeel te lang, ze klonken maar saai en konden het publiek ook niet echt klaarmaken vond ik, daar was het te rustige muziek voor. Het publiek moest meer betrokken worden met de show, zelfs de simpelste truckjes (vragen stellen, reacties uitlokken) gebruikten ze niet. Dat vond ik heel jammer, omdat ik zoiets heel belangrijk vind bij een concert. Anders had je het net zogoed op t.v kunnen volgen, toch?

7. Recensie
Over het algemeen vond ik dit concert teleurstellend. Natuurlijk had ik hoge verwachtingen, en ik had van eerdere recensies (voordat ze echt populair waren) gehoord dat hun show echt te gek was, en daarom was ik zo verbaast toen de lichten aangingen, dat ‘dit’ het nou echt was. Ik weet niet of u de clip van “Going Under” ooit hebt gezien, maar die is dus in de stijl van een live-optreden gefilmd, waar Amy het publiek induikt en de hele zaal als een soort dolle beesten staan te schreeuwen en te springen, met de handen uitgestrekt naar de gitaristen op het podium. Niet dus! Ik werd in de hal geïnterviewd door een journalist van Samsonic over hoe ik het vond. Ik legde uit dat de show te kort was, de vooract te lang, ze gaven geen spontaan en bijblijvend optreden, en dat ik het zo jammer vond, omdat mijn houding tegenover Evanescence veranderd was nu. De muziek blijft mooi, maar ik ben geen echte fan meer van de band zelf. Ik moest m’n adres invullen zodat ik een kopie opgestuurd zou krijgen. Ik stond er uiteindelijk niet in (misschien omdat ik te negatief was), maar er stond een recensie bij die letterlijk mijn mening zou kunnen zijn.