2 mooie gedichten:

Rozerood in donkere lokken

een vluchtige bries
plukt de rozerode roos
teder van haar boog
zachtjes wiegend
op de lentewind
vleit zij zich
in het glasheldere
bergbeekje
waar de stroom
haar kalm meevoert

de weg leidt rechtstreeks
naar meermin’s domeinen
in verrukking over
de onaardse schoonheid
van de ontloken bloem
steekt de waternimpf
haar behoedzaam
als bekroning
in donkere lokken

Dit gedicht vind ik mooi omdat het eigenlijk nergens over gaat, maar toch is het interessant om te lezen.

Ik kon je nu al jaren
Er was bijna altijd wel plezier
Het was niet te verklaren
Lol op onze eigen manier

Maar toen veranderde die tijd
Je werd ernstig ziek
Het was een feit
Toen begon het paniek

Eerst ging het nog wel
Ze moesten opereren
Maar toen was er al snel
Bijna niks meer te proberen

Je was een sterke vrouw
Nog nooit zo een gezien
Je moest en zou
Niet eens nog misschien

Je wou echt weer herstellen
Weer proberen te lopen
Maar het was bijna niet voor te stellen
Maarja we bleven hopen

Het lukte ook nog wel een tijd
Maar daarna niet meer
Het was de waarheid
Het deed ons allen even zeer

Nu heb je je rust gevonden
We missen je allemaal
Ze hebben gedaan wat ze konden
Maar dat we je missen is normaal

Nog 1 ding wil ik je vertellen
Bedankt voor de leuke tijd die we met je hadden
Het is haast niet voor te stellen
Dat jij er niet meer bent!

Dit gedicht vind ik ook heel mooi, omdat ik zelf ook een paar dierbare personen ben verloren aan erge ziekten. En ook omdat het is geschreven door een meisje dat net haar moeder is verloren, het lijkt mij persoonlijk erg moeilijk om op zo’n moment een gedicht erover te schrijven.

2 lelijke gedichten:

Was het maar…

was het maar een ziekte
dan zocht ik naar een medicijn
was het maar tastbaar groot
dan kreeg ik het wel klein

was het maar een gevecht
dan won ik de strijd
maar hoe ik ook tekeerga
en wie of wat ik ook versla
jou ben ik toch wel kwijt

was het maar de nacht
dan zou de morgen komen
sliep ik maar
dan zou ik dit alleen maar dromen

was het maar de regen
achter de wolken schijnt de zon
was je maar niet zo bijzonder
zodat ik je vergeten kon

was het maar de armoede
dan maakte ik mezelf wel rijk
was het maar schoonheid
dan klom ik op uit het slijk

was het maar ‘iemand’
dan kwam ik er wel overheen
maar jij
jij bent zoveel meer
dan een persoon alleen…

Dit gedicht vind ik niet echt leuk om te lezen, omdat het nogal depressief overkomt en zo’n gevoel krijg ik ook als ik het lees.

Een man op de balustrade
Van welgeteld verdieping tien
Onlangs verlaten door zijn gade
Mijmerend waarom zij hem niet meer wilde zien.

Wreef besluiteloos over zijn glimmende schedelpan
Alvorens hij uitvoering gaf aan zijn noodlottig plan.
luttele seconden later lag hij daar,
welgemikt naast het trottoir.
Tja…, het leven had toch geen zin meer
Zo zonder haar!!

Dit gedicht vind ik nergens op slaan, want het is bullshit dat je leven geen zin meer heeft als je vrouw je heeft verlaten. Dan ben je wel heel erg afhankelijk en wanhopig, vind ik.