Wasser-bob, dat is de naam van een kleine slee, waarmee men op het wilde water, met de buik naar beneden, naar beneden kan glijden. Het lijkt erg op een bob of een kleine eenmansslee. Men legt zich erop, om – drijvend op de stroming – langs de kronkelingen van de wildwaterstromingen naar beneden te schieten. Bijna zoals op een ijspiste, waarde kleine slee wordt gedreven door zwaartekracht. De benen zijn het roer, de zwemvliezen de motor.

Beslist een individuele sport. Hydrospeed, letterlijk vertaald als ‘snelheid op water’. De uitdrukking ‘Wasser-bob’ is misschien duidelijker. Deze sport, die tegenwoordig vooral bij de jeugd populair is, is in 1978 in Frankrijk door atleten uitgevonden, die ook al aan raften en wildwatervaren doen en zeer precieze ideeën hebben over het bobvaren, over de fysieke vermoeienissen, over de moeilijkheden.
De afgrond, waarin het wilde water, wat de pistes van deze sport zijn, vallen, worden gevuld met de echo van de schreeuw van sterke jonge mannen, die zich vastklampen aan hun van kiel voorziene plank. Door te schreeuwen, worden ze moediger, met de bedoeling indruk te maken op hun bewonderaars. Het water is fris en geeft kracht. Het contact met de natuur is perfect: Men voelt zich het middelpunt van een heilig ritueel, een soort wijding. En ook daarin is de fascinatie van wasser-bobs, zoals bij alle extreme sporten waarbij mensen als vanouds hun moed willen bewijzen en bij elke onderneming het noodlot op de proef stellen. Door deze fascinatie geïnspireerd heeft Michael Horn, een Zuid-Afrikaan, al snel zijn geboorteland verlaten, om zich in Zwitserland te installeren, waar de Alpen hem veel gelegenheid geven om spannende afdalingen op te zoeken.

Het is waar, het gaat hier om een verheffende belevenis. De afdaling verloopt nooit kalm, voor deze grootte van de natuur moet men simpelweg verstommen. Wanneer men met grote snelheid tussen de enorme ijs- en sneeuwmuren naar beneden stort, voelt men zich plotseling heel klein, maar toch machtig. Men vertrouwt zichzelf toe aan de ongerepte natuur, een rivier, een stroming, een waterval, maar men weet dat men haar onder controle kan houden.

De imposante rotswanden, die men eerst vanuit heel ander opzich heeft bekeken, verschijnen nu, zoals ze werkelijk zijn: concreet, angstaanjagend, ze naderen permanent. Men kan het bijna aanraken, als het niet zo was dat men zich vastklampt aan zijn bob terwijl men langs het wilde water naar beneden valt. Men stelt zich de uitdaging van een waterval, zonder eerst de mogelijkheid te hebben gehad, om het van een afstand te zien, zijn eigenschappen en gevaren te onderzoeken en dus de navigatie technieken te bepalen. Men begint makkelijk. Het water bruist. De stroming wordt steeds sterker. De adrenalinespiegel stijgt, uit de ogen fonkelt grote vreugde, maar ook een beetje angst. Men vertrouwt zichzelf toe aan de bijna niet te verbreken kracht van de rivier. Tegenstrijdige gevoelens nemen bezit van ons. Men verwacht de impact van het water bij de eerste moeilijke stroomversnelling. De verwachting is groot, maar ook de angst, met een woord: een grote opwinding.

Waarmee kan men dit ogenblik vergelijken? Met de afdaling van de top van een berg met een fiets, een rit met een achtbaan? Nee, niets van dit allemaal. De fysieke kracht dient de atleten, om zich stevig vast te houden aan de handvaten van de zijn waterbob. De stroming wordt sterker en neemt alles met zich mee. Men moet zenuwen als staaldraad hebben, zijn instinctieve reacties meester zijn. Al in de voorbereidingsfase lijkt het materiaal klein, maar robuust. Nu, tijdens de afdaling, lijkt het op niets meer, dan een bal die door de kracht van het water heen en weer wordt geworpen, volledig door water omgeven. Iedere sportman is nu, omgeven door donderend water, helemaal op zichzelf aangewezen, op zijn moed. Slechts zijn gevoel, zijn stemming kan hij onder controle hebben, het water niet. En ook als hij de laatste, moeilijke hindernis overwint, weet hij nog niet, of het ‘grote ogenblik’ werkelijk voorbij is, Zijn hart klopt snel, de spieren trillen vanwege de spanning. Hij weet niet zeker, of hij zich echt mag ontspannen. Hydrospeed is een spel van emoties, zowel tijdens de afdaling als erna. Dan is misschien de emotie wel het diepst.