Een vrouw uit de Verenigde Staten wil een test doen. Ze wil blanke mensen laten voelen hoe zwarte mensen zich elke dag voelen; geterroriseerd, getreiterd, vernedert en totaal gehersenspoeld. Ze wil dit doen door middel van een soort oproep. De mensen die mee doen met de test worden geselecteerd. De mensen met blauwe ogen zijn de zogenaamde zwarte mensen en de mensen met bruine ogen die blanken.
Door dit initiatief en door deze testen is haar hele familie bedreigd. Haar ouders bedrijf is failliet gegaan alleen omdat ze het opnam voor zwarte mensen. Ze vond het vervelend maar had zoiets; iedereen heeft zijn eigen mening, ik ook! Ze wil haar kinderen niet de indruk geven dat wanneer er een probleem is, je maar gewonnen moet geven. Ze wil haar ouders laten zien dat ze vecht voor een probleem.
Ze vertelt ook dat ze veel heeft geleerd van racisme. Ze heeft veel meegemaakt en had veel contact met mensen met een donker uiterlijk.
Mensen worden bij de ingang al geselecteerd. Mensen met blauwe ogen moeten naar Kamer C. De mensen met bruine ogen naar een relaxte kamer. Eerst moeten ze hun naam opschrijven. Een man met blauwe ogen doet dat maar volgens de vrouw is dat niet netjes. Hij doet het opnieuw, ook dit keer moet het over gedaan worden. Hij wordt kwaad en zegt dat het wel netjes is en vertikt het om zijn naam opnieuw op te schrijven; hij kan gaan.
Alle mensen met blauwe ogen in Kamer C moeten een groene kraag om. De groene kraag staat symbool voor een zwarte huidskleur.
Kamer C was klein, onwijs warm en er waren maar 3 stoelen voor 17 personen.
De mensen met de bruine ogen waren in de kamer bij de vrouw van de test. Ze vertelt hen wat ze moeten doen en waarom. De mensen begrijpen het. Ze moeten de mensen met blauwe ogen uitlachen maar absoluut niet toelachen! De mannen moeten ze ‘boy' noemen en behandelen als kinderen. Ze gaan ze met zijn allen vervelend behandelen.
De vrouw besluit een IQ-test af te leggen waaruit blijkt dat mensen met blauwe ogen dommer zijn. De mensen met bruine ogen hebben gewoon de antwoorden van te voren gekregen. Het waren vragen die je nooit zomaar kan weten.
De test begint, de mensen met de bruine ogen zitten op een stoel en de mensen met blauwe ogen moeten op de grond zitten. De vrouw vraagt of iemand rugklachten of iets dergelijk heeft omdat ie dan maar op een stoel moet zitten. Een man met blauwe ogen wil niet zeggen of ie klachten heeft of niet. De vrouw eist een antwoord en praat net zolang op hem in dat hij begint te huilen, ze vernedert hem. Uiteindelijk zegt hij dat ie geen klachten heeft.
Een zwarte man verteld over zijn leven. Zijn kinderen moeten naar school. Daar begint de discriminatie. Hun klasgenoten vertellen dat ze minder zijn en het gaat zelfs zo ver dat ze geslagen worden. De man verteld dat zijn zoon telkens weer huilend thuis komt, helaas kapot, geestelijk! Toch moet hij elke keer weer zeggen dat zijn zoon wel goed is en alles wel kan. Hij werd alleen al moe van het oppeppen van zijn zoon. En dan nog alle angst dat zijn zoon iets overkomt. De mensen met de blauwe ogen knikken en zeggen dat ze zijn angst en gevoel begrijpen maar dat kunnen ze niet volgens de man met bruine ogen. Sommige mensen beginnen te huilen na zijn verhaal.
Een vrouw met blauwe ogen wordt ook getreiterd. De vrouw zegt dat ze nu nog knap is en echt een pop maar dat ze, wanneer ze oud en gerimpeld is, geen plek meer heeft in de samenleving. Dat ze alleen om haar uiterlijk nog mee telt maar dat is straks over een paar jaar ook voorbij. Ze weet dat het waar is wat de vrouw verteld en moet huilen. Ze weet dat ze inderdaad nu wordt beoordeeld op haar uiterlijk. Ze schrikt van de waarheid.
De meeste mensen zijn erg emotioneel en geschokt en dat na 1 middag. De vrouw verteld hun ook dat ze zwak zijn, hun hele wereld stort als het ware al in na 1 middag.
Zwarte mensen moeten dit hun hele leven voelen, deze pijn en klagen hun? Nee, dat mag niet want hun zijn zwart, aldus jullie zelf, de mensen met blauwe ogen.
Toch blijven de zwarte mensen er van overtuigt dat de mensen met blauwe ogen niet voelen wat hun voelen. Dit was nog het kleine beetje van hun dagelijkse leed.
Deze vrouw heeft deze test ook een keer gedaan in een basisschoolklas. Ze vertelde de kinderen dat ze een test deden en dat de ene dag de mensen met bruine ogen goed waren en de andere dag de mensen met blauwe ogen. Ze maakte foto's van de kinderen voor de test en vlak na de test. De foto's van voor de test zijn vrolijk en oprecht blije kinderen die genieten van het kinds zijn. De foto's na de test zijn verdrietig, kwaad en de ogen drukken pijn uit. Ze moesten ook tekeningen maken. Ze tekeningen van te voren waren vol kleuren en vrolijkheid maar de tekeningen daarna straalden niks uit. Ze waren zwart, helemaal zonder kleuren en vaak trieste plaatjes. De vrouw verteld ook deze kinderen dat mensen met een zwarte huidskleur dit elke dag meemaken.
Veel mensen zeggen dat de manier waarop zwarte mensen behandeld worden lijkt op de manier hoe de Nazi met joden omging. Natuurlijk niet tijdens de felle jodenvervolging maar in de begin jaren.

Ik vind dat zo'n test wel erg ver gaat. Vooral bij kleine kinderen vind ik dit te zwaar. Kinderen raken totaal overstuur terwijl ze het nut hiervan niet eens goed doorhebben. Kinderen zijn zo onschuldig, ze pesten ook blanke kinderen en krijgen vaak zulke uitspraken mee van hun ouders. Het ligt vaak aan de opvoeding. Ik vind dat je inderdaad volwassen er mee moet confronteren. Ik denk alleen niet dat deze test erg veel nut heeft. Mensen huilen die middag en zijn geschokt maar er hoeft maar 1 persoon met buitenlandse afkomst iets fout te doen en ze praten weer precies zo, dat denk ik tenminste. Ik snap ook niet waarom ze het verschil maakt tussen blauwe en bruine ogen en niet tussen donkere of lichte huidskleur. Laat de zwarte mensen de blanken pesten, pas dan laat je zien hoe het werkelijk is en toch krijgen deze mensen geen beeld en geen gevoel van hoe de zwarte mensen zich echt voelen. Daar zijn veel meer dagen voor nodig!