“Welke?” vroeg Emma. “Wanneer?” volgde Jim. De gezichten van mijn klasgenoten straalden toen ik ze vrijblijvend vroeg: "Waar denken jullie aan bij het wegpesten van een leraar?”

Ik was verbaasd: ik had toch te maken met volwassen vijfdeklassers? Die zouden toch direct zeggen: “Ah Lily, dat méén je niet. Dat is zó brugklas.” Of iets dergelijks. Dat was een politiek correcte reactie geweest op HAVO5-niveau. En zo netjes zijn we wel, toch?

Eind november, 1996. Een 5-jarige Lily staat met haar zusje vol hoop te zingen bij haar schoen. Eens per week mogen we onze schoen zetten, wat zullen we dit jaar krijgen? Twee kaatsenballen in een net of een letter van banket? We zingen veel liedjes en extra hard. Zwarte piet ziet namelijk alles en schrijf het op in het grote rode boek van Sinterklaas. In dat boek bewaart Sinterklaas de namen van alle kinderen, hun verlanglijstjes en wat ze allemaal goed of fout gedaan hebben.

Voor het slapen gaan zetten mijn zusje en ik onze schoen, met daarin een wortel voor het paard Amerigo. Soms mogen we nog even kijken naar Bart Peeters, die elke dag op bezoek gaat bij Sinterklaas in zijn kasteel in België.

Mijn naam is Lily Bruijn en ik ben bang voor Meisjes. Niet meisjes, als in ‘roze jurkjes, blonde staartjes en suikerspinnen’-meisjes, die kan ik hebben. Ik heb het over Meisjes. De wezens waarin de roze jurkjesmeisjes zo rond hun dertiende levensjaar veranderen. Ze zijn gemeen, scherp, onderhuids, ze kunnen je met hun blikken onderuit halen en ze bijten. Ik zweer het, Meisjes bijten.

Het heeft een reden dat het grootste gedeelte van mijn vriendengroep uit jongens bestaat. Jongens zijn makkelijk. Ze doen er niet moeilijk over als je zegt dat je hun tas lelijk vindt. Je hebt niet meteen ruzie als je een keertje met iemand anders gaat shoppen. Ze vergelijken hun lipglosscollectie niet met die van jou, om dat aantal vervolgens als maatstaaf voor ‘coolheid’ te gebruiken. Het mooiste is dat ze er niet eens over nadenken, deze relaxedheid zit in hun aard.