Clichématig gezien is Parijs het modemiddelpunt van Europa.

Ondanks dat het omringende platteland ('la campagne') het landelijke trendgemiddelde van de Fransen weer even hard omlaag haalt, kunnen we op het gebied van hip & nieuw nog best wel iets leren van dit volkje...

Ik zou in navolging van de 15-jarige Californische anti-scheldheld Mckay Hatch een week niet vloeken en schelden. Maandag leek het goed te gaan, tot ik ’s avonds naar de serie ‘Verborgen gebroken’ keek.
Op het eind zei iemand ‘kut’. Ik lag wat suf op de bank en zei gedachteloos het personage na: ‘Kut’.
Direct schoot het me te binnen en riep: ‘Shit… o, fuck!’ De teller stond al op drie.

Voor een week zeg ik gedag tegen het vloeken. Ik ben niet de enige, in de Californische gemeente Pasadena hebben ze ook een vloekvrije week afgekondigd. En dat dankzij de 15-jarige scholier McKay Hatch van de “No Cussing”-club.
Op zich hartstikke leuk en aardig, zo’n niet-vloeken week. Ik denk dat er weinig mensen zijn die echt tégen het verminderen van vloeken zijn. Maar of het realistisch is?
Vloeken zit in een klein hoekje. Vaak denk je er niet over na, het zijn spontane uitroepen die je niet in de hand hebt.