Missen. Hem zo vreselijk missen. Sms-en. Bellen. Smachten. Als je een langeafstandsrelatie hebt, maak je dat door. Elke dag opnieuw.

Het anonieme meisje dat ik heb geïnterviewd zit in zo'n langeafstandsrelatie. Het is moeilijk, vertelt ze. ''Maar niet zo moeilijk dat ik het nu op zal geven''.

's Ochtends vroeg, 7 uur. Op m'n fietsje, naar het station. Ik baal als ik weer veel te vroeg aankom. Ik leer het niet. Zoals mijn vriendje en broer standaard de trein missen omdat ze net een paar minuten te laat van huis weggegaan zijn, kan ik zelfs de trein van 7:11 nemen in plaats van die van 7:17.

Ik zat in de trein en de conducteur controleerde mijn kaartje. 'Kan ik het beste in Utrecht of in Amersfoort overstappen als ik naar Hengelo moet? Ik heb net vertraging gehad en ik weet niet hoe ik nu het snelst reis', vroeg ik. De conducteur nam naast me plaats. 'Ik zal even voor u kijken. Hmm. Oeps, verkeerde menu aangeklikt. Ach het geeft ook niet, dan kan ik langer naar u kijken.' Lees verder.

Ik zat in de trein, en de vrouw tegenover mij begon te praten:

'Bij de Ikea had ik vetplantjes gekocht, en mijn moeder vroeg of die echt waren. Ik zei ja, en toen heeft mijn moeder ze elke dag water gegeven. Na een week waren ze verzopen. Ik heb weer nieuwe gekocht, en nu heb ik gewoon gezegd dat ze van plastic zijn, ze doen het prima, echt geweldig. Ik zit eraan te denken er ook nog twee voor op de schouw te kopen, echt fan-tas-tisch gewoon!'

Ze praatte tegen de vrouw die naast me zat. Die kende ze geloof ik.

Ik nam plaats in de trein die mij vanuit Amsterdam naar mijn woonplaats zou brengen. Aan de andere kant van het gangpad zag ik naast mij een jongen zitten. Knap, gespierd en stylish, ik kreeg het er spontaan warm van. Ik zag in mijn ooghoek dat hij naar mij zat te kijken.