Zwetend achter wrts. Elke vijf minuten uit het raam kijken. Overal jeuk. Na uren op je horloge kijken en erachter komen dat je 20 minuten aan het leren bent. Frustraties. Weten dat het allemaal nutteloos is. Je voelt je hopeloos, reddeloos.

Ik heb het natuurlijk over mijn ervaringen met het vak Frans. Jawel, ik ben één van de geslachtofferden. Want dit heb ik niet gekozen, nee, het was noodgedwongen! Elke vwo-leerling MOET dankzij de vernieuwde tweede fase vanaf de vierde klas een tweede buitenlandse taal kiezen. Ik ‘koos’ voor Frans, want Duits leek me zo mogelijk nog erger.

Maar nu heb ik Une problème terrible. Ofzoiets.

Soms moet het even kunnen. Terugdenken aan die zorgeloze, rustige tijd. De basisschool. Groep acht. Toen je nog letters aan elkaar moest schrijven, en naar de meester luisterde.

Laatst vond ik zomaar, ergens bovenop een stoffige plank, een retro schrift van school. Voorop stond: ‘Joost Schreurs, groep 8a, Taal’ (Taal heette dat, ja. We hadden geen rare vreemde andere talen dan Nederlands, dus Nederlands heette gewoon Taal). Met grote verwachtingen sloeg ik de bladzijde open. En toen. Letters, zomaar, netjes aan elkaar. De hoofdletter S schreef ik heel raar. Ik werkte netjes. Ik las de eerste opdracht door. Het was het begin van dat schooljaar. Op 4 september 2003, om precies te zijn, kreeg ik een opdracht voor het vak Taal. Een brief schrijven naar het blad Privé. Hoe dat er uitzag.. ?

Duits is natuurlijk helemaal geen koele taal om te leren, maar misschien is er nu tóch een goeie reden om het in je vakkenpakket te laten. Duitse ondernemers die in Nederland een bedrijf willen oprichten vinden het namelijk tegenwoordig nogal lastig om Nederlanders te vinden die een aardig woordje Duits spreken.

Als jij nou straks een van die laatste Nederlanders bent die vlekkeloos Duits spreekt, levert dat je misschien nog wel een mooie baan op. Super toll!! (RTL Z heeft meer)

Voor een week zeg ik gedag tegen het vloeken. Ik ben niet de enige, in de Californische gemeente Pasadena hebben ze ook een vloekvrije week afgekondigd. En dat dankzij de 15-jarige scholier McKay Hatch van de “No Cussing”-club.
Op zich hartstikke leuk en aardig, zo’n niet-vloeken week. Ik denk dat er weinig mensen zijn die echt tégen het verminderen van vloeken zijn. Maar of het realistisch is?
Vloeken zit in een klein hoekje. Vaak denk je er niet over na, het zijn spontane uitroepen die je niet in de hand hebt.