Soms, als ik me verveel, maak ik me, net als vele anderen, schuldig aan nutteloos, ongericht, volledig willekeurig klikken op Hyves. Dan kom je vanzelf op de hyve terecht van mensen die je half kent. Je scrollt verveeld naar beneden om te kijken of hier nog een leuk persoon is om doelloos op te klikken.

Je komt een krabbel tegen en leest..

Iedereen weet precies wat je aan het doen bent, hoe je het doet en waar je het doet.

Het gaat net even verder dan Hyves. Het is net dat beetje extra. En je geeft net even nog wat meer informatie van jezelf weg aan de grote boze buitenwereld. Ik spreek hier niet over één of andere enge site. Ik praat hier over dé hype van het moment: twitter.

Een 14-jarige scholier uit Tiel is afgelopen weekend opgepakt door de politie. Waarom? Op zijn Hyves-profiel poseerde deze bikkel met een vuurwapen. Agenten kregen een tip en besloten tot actie over te gaan.
Uiteindelijk bleek het ´slechts´om een ongevaarlijk balletjespistool te gaan en werd de jongen na verhoor weer vrijgelaten. Virtuele grootspraak, of toch best angstaanjagend?

'Hee'
'Hoi'
'Hoe gaat het?'
'Goed met jou?
'Ook goed'
'Mooi zo'

Dat hyves populair is moge duidelijk zijn. Maar dat er ook geld mee te verdienen viel, was bij mij niet bekend. Onlangs heeft de twintigjarige Eling Groot Rouwen de inlogcode van een hyve verkocht voor duizend euro.

Afgelopen donderdag was ik jarig. Achttien kaarsjes in een appeltaart. Tot mijn arrogante verbazing bleef het akelig stil in de brievenbus. Mijn hyves daarentegen stond vol met kreten van verre neefjes en oudtantes als: 'Hartelijk gefeliciflapstaart!', 'Van harte!' en ga zo maar door. Niet dat ik ondankbaar ben, maar zelf vind ik het leuker om een kaartje te sturen, dan om iemand te krabbelen op zijn verjaardag. Anders gaan we binnenkort zelfs trouwberichten en rouwkaarten naar elkaar sturen via Hyves! Een tastbaar kaartje is toch veel persoonlijker? En voor de mensen die de brievenbus dan te ver weg vinden, heeft TNT zelfs een online kaartenservice...

De afgelopen jaren is er een hoop geconverseerd over het wel- of niet sturen van kerstkaarten. Het ging om kerstkaarten waar ’prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar’ al opgeprint stond, en waar je zelf je naam nog in moest zetten. ‘Wat een onzin, en wat een geldverspilling’ was dan godzijdank ook de conclusie van de meeste mensen. ‘We sturen alleen nog een kaart terug, als we er ? krijgen, en uiteindelijk moet het dan ophouden met de kerstkaarten.’