Zwetend achter wrts. Elke vijf minuten uit het raam kijken. Overal jeuk. Na uren op je horloge kijken en erachter komen dat je 20 minuten aan het leren bent. Frustraties. Weten dat het allemaal nutteloos is. Je voelt je hopeloos, reddeloos.

Ik heb het natuurlijk over mijn ervaringen met het vak Frans. Jawel, ik ben één van de geslachtofferden. Want dit heb ik niet gekozen, nee, het was noodgedwongen! Elke vwo-leerling MOET dankzij de vernieuwde tweede fase vanaf de vierde klas een tweede buitenlandse taal kiezen. Ik ‘koos’ voor Frans, want Duits leek me zo mogelijk nog erger.

Maar nu heb ik Une problème terrible. Ofzoiets.

Zojuist heb ik mijn eerste solo-kunstreis gemaakt. Tijdens mijn treinreis richting de stad van mijn keuze, Brussel, heb ik in mijn hoofd gegraven naar wat franse woordkennis, een vriend van me zei namelijk dat ze in de hoofdstad van Europa weigeren Nederlands te spreken en te verstaan. Ik kwam aan op het station, en ik had best trek in wat cafeïne:

'Bonjour, je voudrais un thai steamy s'il vous plaît.'
...
'Deux, euh... deux euh... deux twenty please.'
'Eh... three euro, there you are.'
'Thank you, eighty cents back.'
'Merci beaucoup!'
'Bon appetit! Euh.. déjeuner?! Euh...'

Ze spreken alléén maar Frans in Brussel, ongelooflijk.

Ik heb niets tegen Fransen. Integendeel, ze leveren ons een mooi vakantieland met prachtige campings, een grote kustlijn en heerlijke wijnen. Het is algemeen bekend dat ze nogal nationalistisch ingesteld zijn. Er is geen enkele Hyundai of Mercedes met een Franse nummerplaat op de hele route du soleil te bekennen en denk ook maar niet dat ze moeite gaan doen om Engels te praten, nee ze praten alleen Frans.

Soko is misschien een ietsiepietsie minder nationalistisch ingesteld dan haar landgenoten, maar toch, toen ik haar liedje op de radio hoorde had het me enkele volle dagen gekost om te ontdekken dat het liedje 'I kill her' heet. Cursusje Engels?

Misschien dat ze nog wat kan leren van haar collega Kate Nash waarmee ze deze zomer op het podium van de Beschaving stond.

Ik heb een nieuwe liefde. Oh, tot over mijn oren ben ik verliefd! Franse sprookjes? De film Amélie kende ik al lang, de vrouw die met kleine dingen mensen gelukkig maakt. Na het kijken van die film word je blij van alles; roodborstjes, klaprozen en wolken die op poppetjes lijken. Dat is toch veel mooier dan ?s avonds schichtig om elke hoek kijken of daar niet Hannibal staat?