Ik zou in navolging van de 15-jarige Californische anti-scheldheld Mckay Hatch een week niet vloeken en schelden. Maandag leek het goed te gaan, tot ik ’s avonds naar de serie ‘Verborgen gebroken’ keek.
Op het eind zei iemand ‘kut’. Ik lag wat suf op de bank en zei gedachteloos het personage na: ‘Kut’.
Direct schoot het me te binnen en riep: ‘Shit… o, fuck!’ De teller stond al op drie.

Afgelopen week ging ik de uitdaging aan (zie hier). Het resultaat: bedroevend. Ik ben nooit van de scheldtirades geweest, probeer altijd wel op mijn taalgebruik te letten. Daarom zal ik dus niet zo snel gaan lopen ‘godverdommenen’ als ik mijn teen stoot aan mijn bureau of als ik gefrustreerd raak van werken in Excel. Maar helemáál bannen, dus ook geen gedachteloze fuck, kut of shit? Niet te doen.

Als ik zeg dat ik echt tégen vloeken ben, ben ik aan het overdrijven. Maar vloeken schrikt me wel af. Als iemand langzaam en uitgebreid 'gód.. ver.. domme!' zegt, dan kruip ik liever even weg. Het klinkt dan agressief, en het geeft aan dat iemand zichzelf niet onder controle heeft. Niet bepaald charmant.
Maar erom zeuren? Of een anti-vloekbond oprichten, zoals McKay uit Californië? Dat vind ik wel wat ver gaan. Ik vind het niet nodig om intensief in iemands vocabulaire te graven of schrappen, maar dit onderzoekje vind ik nog net kunnen.

Tijdens mijn onderzoek merkte ik dat ik het vloeken zelf niet helemaal kon tegengaan. In het begin wilde ik het aantal keren vloeken bijhouden, maar die teller is oververhit geraakt. Maar in het openbaar zat er wel een onzichtbare rem op mijn grove taalgebruik.
Verder werd er in mijn omgeving bijzonder weinig gevloekt, dat viel me mee. Ik kan één voorbeeld van vloeken in mijn omgeving geven, en dat is wel meteen een angstaanjagende: ik zat achter een man in de tram en hij bleef aan één stuk door vloeken en voor zichzelf uitspreken. Ik had het zo voor me gezien dat de man in al zijn agressie op zou staan en iemand wat aan zou doen. Er is niets gebeurd, maar ik was liever gaan fietsen...