Het zou soms fijn zijn als je ongestraft tegen andere mensen kon zeggen dat je ze haat. Vaak genoeg heb ik de behoefte gehad mijn haat tegen mijn buurmannen uit het 'drugspand' hier tegenover, mijn aardrijkskundeleraar uit de eerste klas ('Hitler 2') of de secretaresse van mijn baas te uiten. Als het mocht, als ik het kon en als ik er niets mee zou verliezen had ik het allang gedaan. Dan waren alle mensen waaraan ik een grondige hekel had de grond in geboord door een grote stortvloed aan scheldwoorden. Maar ik houd me in. Ik probeer te leven met mijn in drugs handelende buurmannen (nee, ik woon niet in een ghetto, het was gewoon een foutje van de gemeente), mijn constante angst om mijn leraar aardrijkskunde tegen te komen en met het niet ophoudende gecommandeer van de secretaresse van mijn baas.

Life's hard.