CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
ff n studiebreak
Meiden, laser je binnenste schaamlippen lekker weg joh. Want je vriendje wil een playboypoesje.
Boekverslag Yvonne Keuls
Meneer en mevrouw zijn gek
Geschreven door: | Tess L (6 vwo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 12 juni 2002 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.300 |
Bekeken: | 3580 keer (3 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
-
Door Annemiek op 16-08-2002Hoi Tess, vond jij het boek : 'meneer en mevrouw zijn gek'een leuk boek?? ik wilde het namelijk gaan lezen, maar mij lijkt het niet zo leuk. Raad je me het aan of af? Gr. Annemioek
Auteur: Yvonne Keuls Geboortejaar: 17-12-1931
Yvonne is geboren in Batavia. Haar moeder, Jopi, is Javaanse, en haar vader, Samuel Bamberg, is Nederlander. Hij was een inspecteur bij het kadaster, en later werd hij wiskundeleraar. Ze heeft twee oudere broers en een oudere zus.
In 1938 kwam het gezin terug naar Nederland, waar ze in Den Haag gingen wonen. Yvonne ging naar het Grotius lyceum waar ze veel toneel speelde. Ze wilde graag na het lyceum naar de toneelschool, maar dat mocht ze niet.
Na haar school ging ze naar de kweekschool, en ze heeft vanaf 1952 als lerares gewerkt. Toen ze in 1954 trouwde met Rob Keuls, stopte ze met werken. Ze kregen drie Dochters. Toen ze de kinderen kreeg is ze begonnen met schrijven, waarschijnlijk zodat ze dan thuis kon werken. Ze schreef gedichten en verhalen, maar de bewerkte ook romans van bekende schrijvers voor de tv.
Yvonne hanteert een sobere schrijfstijl, maar haar werk is toch eerder journalistiek dan literair. Met veel van heer werk wil ze dan ook 'misstanden in de samenleving' aan de kaak stellen. Ze moraliseert niet, maar laat je zelf denken, conclusies trekken en een mening vormen. Natuurlijk beinvloed ze je wel.
Ze bereidt zich altijd goed voor op een werk dat ze gaat schrijven. Voor dit boek verbleef ze bijvoorbeeld een jaar in verschillende psychiatrische inrichtingen.
Ter gelegenheid van Koninginnedag 2000 werd Yvonne benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.(?)
Bronvermelding: www.schrijversnet.nl, www.ilse.nl.
Titel: Meneer en mevrouw zijn gek Jaar Publicatie: 1e druk 1992
Titel verklaring: De titel verklaren is natuurlijk niet erg moeilijk, het boek gaat over mensen die gek zijn. Maar er steekt ook nog een leuk verhaal achter.
Het boek gaat over psychiatrische patienten die Yvonne heeft leren kennen in de verschillende inrichtingen. Meestal was ze echter in P.C. Bloemendaal, waar ook dit tafereel zich afspeelde: Aan een tafel in de gemeenschaps ruimte zitten een keurige man en een nette vrouw. De vrouw heeft een notitieblok in de hand, en ze schrijft alles op wat de man opnoemd; "Tafel 250, kast 500, nog een kast 500, stoelen 750, schilderij 100, kast 1000, kast 500, nog een kast 1000, verdomme het stikt hier van de kasten, kast 750..." De Patienten bekijken dit tafereel met open mond, ze beseffen niet dat deze twee mensen van de verzekeing zijn. Nadat een van de patienten alles eens goed heeft bekeken geeft hij de slotconclusie; "Menner en mevrouw zijn gek." Dit geeft de precieze keuze van de titel weer.
Ondertitel: Het boek heeft geen ondertitel.
Motto: 'Waar, wanneer, van wie had ik dat moeten leren: "iets voelen"? (Jeroen Brouwers, Bezonken rood.)
Het boek heeft een opdracht:Voor Mary Buizer, Arie de Jonge, Agaath en Joop Zwarts, en voor Leen Joele - psychiater en algemeen directeur van Bloemendaal - die met mij het paard van Troje in huis haalde.
Plot: Naast de vertelster, tevens de schrijfster is er niet echt een hoofdpersoon, dus heb ik een man uitgekozen om wat over te vertellen. Vroeger ging deze man altijd met zijn buurjongen, Theo, achterop een stuk fietsen. Theo had het synroom van Down. De moeder van Theo verbood het hem echter na een tijd. Het gevolg was dat toen 'moeder' op een middag ging fietsen met Theo, ze met fiets en al op de spoorbaan viel. Moeder kom nog snel ontvluchten, maar Theo bleef gewoon liggen, en werd overreden door een trein.
Het jongetje dat eerst altijd met 'het mongooltje', zoals hij hem zelf moende, fietste, was kwaad op de moeder (?) maar het leven ging door. Pas op latere leeftijd is er iets met hem gebeurd dat zijn problemen veroorzaakte. Hij dacht vaak terug aan de dood van theo, en daardoor is hij doorgeslagen. Toen moest hij naar een gesticht waar hij nu nog zit, omdat een psychiater hem het stempeltje 'gek' heeft gegeven. De wereld waar hij nu in leeft is volkomen verschillend van de wereld zoals wij hem kennen. In dit boek proberen we een inzicht te kijgen in de wereld waar zij in leven. Zij leven met andere 'gekken' en hebben erg weinig privacy. Er wordt ook een totaal andere vorm van samenleven gecreerd dan wij gewend zijn.
Daarnaast is er dus de vertelster, en de schrijfster die het boek verteld, en leidt. Ze is wel zichzelf, maar heeft voor het boek wat karakter trekken veranderd. Zo is te lezen op pagine 7: "'Ik zal het je uitleggen,' zeg ik rustig, want ik ben in mijn boek het evenwichtige, redelijke personage, zittend aan de goede kant van de tafel, met altijd een verontschuldiging bij de hand die mijn positie nog verder zal versterken." Maar het vertellende personage is wel degelijk Yvonne zelf, ze wordt in het boek ook herkent.
Samenvatting: De hoofdpersoon in het boek, die tevens de schrijfster is, gaat naar een psychiatrisch centrum, waar ze vele 'gekken' ontmoet. Sommige zijn gek geworden door jeugdtrauma's, sommige hebben een lichamelijke afwijkingen en zijn daarom als 'gek' bestempeld.
In het boek worden haar bezoeken beschreven, haar ontmoetingen en de vreemde gebeurtenissen. Ook word duidelijk hoe het reilen en zeilen van zo'n psychiatrisch centrum gaat. Yvonne neemt bijvoorbeeld deel aan de patientenraad, zo krijgen we inzicht aan de twee kanten van het huis. De bazen, de verzorgers en de gekken.
Al snel leert ze een dame kennen, Ida Been geheetten, een vrouw in een rolstoel. Zij is de zuster van een man die Yvonne heeft leren kennen in de bus. Zo zijn er nog vele 'karikaturen' die we door het boek volgen.
Structuur: Het boek gaat over een aantal dagen, hoeveel heb ik niet precies onthouden maar ik denk zo'n twee weken. het heeft 266 bladzijden. Het verhaal is chronologisch verteld.
De schrijfster is tevens de vertelster, en het is dus totaal vanuit de beleving van een vrouw geschreven, hoewel deze waarschijnlijk nog wel veranderd zijn. Dit is in ieder geval haar interpretatie van het hele psychiatrie gebeuren.
Het boek speelt zich dus ook precies af in de tijd dat het geschreven is, of, vlak ervoor...dan heeft Yvonne het naar aantekeningen en herinneringen geschreven. Dit zal dus ongeveer rond 1991/1992 zijn geweest. het verhaal speelt zich af in P.C.Bloemendaal, maar de ervaringen zijn vergaard uit verschillende inrichtingen.
Thema: Het thema van dit boek is psychiatrie; dat mag duidelijk zijn. Het verhaalt over mensen die in het hokje 'gek' zijn gestopt, en het liefst worden vergeten. De treurnis van die mensen, die zich er soms niet eens van bewust zijn te leven komt boven.
Deze mensen zitten opgesloten in een gekkenhuis, en moeten daar bijven, en wachten tot ze dood zijn.
Waardering: Het onderwerp en de uitwerking van het boek vind ik interessant. Ik heb echt het idee gekregen dat ik nu een beetje weet hoe dat gaat in zo'n huis. hoe het daar is, en daar was ik toch altijd wel benieuwd naar. Ik had wel gehoord dat het niet een tegek boek is, en op het internet kon ik er ook eigenlijk niets over vinden, maar ik ben blij dat ik het gelezen heb.
Het was wel moeilijk te verkroppen, die mensen die in een huis worden opgesloten. Hoe ze wachten tot ze dood gaan, en ze 'zolang een zo aangenaam mogelijk leven geven'. Ik kan me dit heel erg moeilijk voorstellen. Net als met demente mensen. je weet niet wat er in ze omgaat, en misschien weten ze dat zelf ook wel helemaal niet! Misschien willen ze dood...misschien hebben ze het heerlijk.Ik wil absoluut niet zeggen dat ik er een oplossing voor weet, maar het idee dat die mensen verwacht worden weg te blijven uit onze samenleving en zo snel mogelijk dood te gaan, vind ik vreselijk. Niet dat ik van mening ben dat het anders moet dus, maar als je erover leest, gooi je het probleem in je eigen gezicht. Misschien wordt het daarom wel zo weinig gelezen.
Advies: probeer het eens. houd niet altijd je oogkleppen voor, en leef eens mee met de gekken van de wereld.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
