Waar gaat jouw geld allemaal aan op? Heb jij een gat in je hand? Of ben je juist een spaarder? Heb jij een bijbaantje of heb je die extra inkomsten niet nodig?

Doe mee aan het Scholierenonderzoek van het Nibud en steun zo kinderen in arme landen!

Boekverslag Carry Slee

Spijt!

... 48 49 50 51 52 [53] 54 55 56 57 58 ...

Info over dit verslag

Geschreven door:

JoJo

Kwaliteit:

Waardering:

Taal:

Nederlands

Woorden:

2159

Opvragingen:

21

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker Openen in tekstverwerker

Printen Printen

Emailen Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (31 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Carry Slee

Laatst gewijzigd op 7 juni 2002

Gegevens
Titel: Spijt!
Schrijfster: Carry Slee
Uitgever: Van Holkema & Warendorf
Jaar van uitgifte: 1996

Uitleg van de titel:
De naam Spijt! is denk ik gekozen omdat ze (klasgenoten en leraren) na Jochem’s dood heel veel spijt hadden van al hun gepest, want dit is waarschijnlijk de reden geweest dat Jochem zelfmoord pleegde, ook heeft David heel veel spijt dat hij z’n belofte verbroken heeft.

De schrijftser
Spijt! Is door Carry Slee geschreven, Carry Slee is in 1949 in Amsterdam geboren. Na de middelbare school volgde zij een opleiding aan de Academie voor Expressie. Na het behalen van haar diploma werkte zij als dramadocent op een middelbare school. Haar eerste boek verscheen in 1989. Het heet: Rik en Roosje. In 1989 gaf zij haar baan in het onderwijs op om zich geheel aan het schrijven te wijden. Andere titels van haar boeken zijn:
- Rik en Roosje
- Verdriet met mayonaise
- Confetti conflict
- Ridder schijtebroek
- Spijt! (in 1997 werd dit boek bekroond door de Nederlandse Kinderjury)
- Afblijven
- Kappen
- Pijnstillers
- Razend

De omslag
Op de voorkant van het boek is een rode rugzak geschilderd, de rugzak van Jochem. Op de achtergrond zie je een jongen zitten. Hij zit helemaal in elkaar gebogen, met zijn handen in het haar: waarschijnlijk is dit David.
Op de achterkant van het boek staat er een kleine samenvatting van het begin van het boek. Hieronder staat een brief van een meisje dat ook een jongen in de klas had, die ook heel erg gepest werd. In die brief staat dat de meester stukjes uit dat boek voor las en dat het de hele klas erg aan greep. Dit meisje vertelt dat dit heel erg goed geholpen heeft, de jongen is daarna nooit meer gepest.

Over het boek
Het boek is in vertellersperspectief geschreven. Het verhaal begint meteen met een gebeurtenis, deze is dan niet zo spannend, maar je zit wel vrij snel in het boek.
Ik vind het verhaal makkelijk te lezen omdat het lettertype goed is en de verdeling met veel alinea’s wordt aangegeven.
Het verhaal speelt zich af in de tijd waarin wij nu leven. Dit kun je merken aan dingen die worden genoemd zoals auto’s en treinen.

Personen:
* David
Een van de twee hoofdpersonen, door het verhaal heen volg je hem wel de hele tijd. David is 14 jaar en zit in de 2e klas van de middelbare school, hij woont bij z’n beide ouders en zijn broer die Rolf heet. David is verliefd op Vera, hij is een gewone jongen die soms een beetje verlegen is, maar wel bij de “populairdere” hoort. Hij heeft medelijden met Jochem maar durft niet tegen Sanne, Justin en Remco in te gaan. Hij wil Jochem wel helpen, maar durft dat niet. Op den duur is hij dit wel van plan, maar dit loopt helemaal mis. David zit in de redactie van de schoolkrant. Hij verandert in de loop van ’t verhaal, hoe hij eruit ziet wordt niet echt beschreven.

* Jochem
Een van de twee hoofdpersonen, is ook een klasgenoot van David. Jochem is heel dik en word ook “zeug” genoemd, hij wordt heel erg gepest, zo erg dat hij zelfmoord pleegt. Jochem durft niet voor zichzelf op te komen, hij is heel aardig en houd veel rekening met zijn moeder, want hij vertelt niet dat hij gepest wordt, zodat hij haar niet kwetst. Hij houdt erg van snoepen en doet dat dan ook veel. Jochem is erg onzeker, maar geeft iedereen de indruk dat hij zich van niemand iets aan trekt. Hij is erg terug getrokken, dus je komt niet zo veel van hem te weten, Jochem schrijft veel in zijn dagboek en heeft één heel goede vriendin die Nienke heet. Jammer genoeg woont zij erg ver weg. Op den duur wordt het hem te veel en heeft hij in ongeveer niemand meer vertrouwen, hij denkt dat iedereen hem haat.

* Niels
Niels is een goede vriend en klasgenoot van David. Niels is iemand waar iedereen verkering mee wil en speelt in een band die “Punt uit!” heet, maar deze gaat aan het einde van ’t boek uit elkaar. Ook Niels zit, net als David, in de redactie van de schoolkrant. In het boek is het een belangrijk persoon, omdat hij zoveel met David omgaat.

* Vera
Vera is een klasgenoot van David. Vera kan met iedereen goed opschieten, ook zij zit in de redactie van de schoolkrant. Vera heeft een tijdje verkering gehad met Youssef en daarna met David. Vera is een belangrijk persoon omdat David heel erg verliefd op haar is.

* Sanne Justin en Remco
Sanne, Justin en Remco zijn klasgenoten van David. Sanne, Justin en Remco zijn hele grote, te erge pestkoppen en als zij er niet geweest waren was er geen verhaal geweest. Zij hebben er mede voor gezorgd dat Jochem zelfmoord pleegt en niemand durft tegen ze in te gaan.

* Manon
Manon is een klasgenoot van David. Manon is de beste vriendin van Vera en heel populair. Ook wordt zij gezien als “stoer”, met een ringetje in haar neus en navel. Ze zit ook in de redactie van de schoolkrant en is met veel dingen betrokken en nieuwsgierig. Ze kan mensen goed aanvoelen en trekt met iedereen wel goed op.

* Moeder van David
De moeder van David is een vrouw met een veel te drukke baan. Ze staat stevig in haar schoenen en komt voor haar mening op behalve tegenover haar moeder.

* Nienke
Bijfiguur, heel goede vriendin van Jochem die hem op alle manieren probeert te helpen, maar dat gaat niet, want ze woont veel te ver weg. Ze kent Jochem omdat ze vroeger het buurmeisje van Jochem was, nu leest ze soms in zijn dagboek en spreekt ze soms wat met hem af. Nienke is een meisje wat sterk in haar schoenen staat. Ze kwam altijd voor Jochem op, ook al werd ze er zelf mee gepest. Nienke komt pas in ’t eind van ’t boek voor.

Problemen
Jochem heeft problemen omdat hij op school vreselijk gepest word, hij is volgens zijn klasgenoten “te dik” is. Bijna geen enkele leraar doet er wat tegen, sterker nog: sommigen pesten zelfs mee.
David heeft zelf ook problemen omdat hij verliefd is op Vera, een meisje uit zijn klas. Hij durft niet op haar af te komen omdat hij daar te verlegen voor is.

Het stukje dat ik heel mooi vond was dit:

...Ineens voelt David zich ongemakkelijk. Hij vindt het best moeilijk om Jochem na het klassenfeest onder ogen te komen.
‘We zetten de fiets hier neer.’ Nienke wijst naar een huis. ‘Daar woont de beheerder en hij moet ons niet zien natuurlijk. Hij heeft twee herders die ik liever niet tegenkom.’
Als ze een eindje doorlopen, komen ze langs een hoog hek. Het is afgezet met prikkeldraad.
‘Ik weet niet hoe lenig jij bent, maar ik kom hier nooit overheen,’ zegt David.
Nienke pakt zijn hand. ‘Ik weet een plek waar we er onderdoor kunnen. Ssst…’
Gebukt sluipen ze langs het huis van de beheerder.
Wat een grote camping! David heeft het gevoel dat hij een kilometer heeft gelopen als Nienke eindelijk stilstaat.
‘Hier,’ zegt ze. ‘Je weet toch wel zeker dat het veilig is?’ Vraagt David. ‘Zodat die twee schattige herdertjes ons niet kwijlend op staan te wachten.’ ‘Ik ga wel eerst.’ Nienke kruipt onder het prikkeldraad door.
‘Pas op! Zo meteen zit je vast.’ David houdt het prikkeldraad omhoog, daarna kruipt hij er ook onderdoor. Als ze een paar passen hebben gelopen, duwt Nienke de struiken opzij. Ze gebaart naar David dat de kust veilig is. ‘We rennen naar dat bosje. Eén, twee, drie …’ David holt achter haar aan. Zijn hart klopt in zijn keel. Hij heeft het gevoel dat hij elk moment kan worden aangevallen door een grommende hond. Hij zucht opgelucht als ze in de bosjes zijn. ‘En nu?’ ‘Zie je die bruine caravan?’ Vraagt Nienke. ‘Die is van Jochem.’ Als David in de lacht schiet, zegt ze: ‘Ja, Jochem noemt hem altijd ‘mijn caravan”. Weet je dat we er wel eens stiekem pannenkoeken hebben gebakken? Ik denk dat Jochem nu ook wel een blik heeft opgewarmd. Hij moet toch eten.’
‘Ja, en niet zo weinig ook,’ lacht David.
‘Ssst…’ Met haar vinger op haar mond sluipt Nienke om de caravan heen. Ze legt haar oor tegen het wc-raampje, maar ze hoort niks. ‘Misschien slaapt hij nog.’ Ze zoekt een ijzerdraadje en steekt het in het slot. ‘Jochem,’ roept ze als de deur opengaat, ‘niet schrikken, ik ben het: Nienke.’
Als ze niets horen gaan ze een klein vertrek in. Er staat een tv en een oude bank en een tafel, maar Jochem is er niet. En het bed ziet er ook niet uit dat er iemand in heeft geslapen. David krijgt een onbehaaglijk gevoel. En als hij de bezorgde ogen van Nienke ziet, wordt het erger.
‘Is dit de enige plek die je weet?’ Vraagt hij.
Nienke schudt haar hoofd. ‘Ik weet nog een plek. Een eindje hier vandaan, bij het meer. Daar zit Jochem vaak met Simbad als hij verdrietig is.’
‘Denk je dat hij daar kan zijn?’ ‘We moeten gaan kijken en als hij daar ook niet is..’ Nienke plukt zenuwachtig aan haar haar. ‘Laten we maar gauw gaan,’ zegt David. ‘Jochem heeft ons hard nodig.’
Nienke loopt zwijgend naar buiten. Bij de deur draait ze zich om. ‘Ik heb ineens zo’n naar gevoel.’ ‘Wat bedoel je?’ Vraagt David. ‘Ik weet niet wat ik bedoel maar het overvalt me ineens, een heel zwaar gevoel, bijna dreigend.’ ‘Kom mee,’ zegt David ‘We moeten gauw gaan.’
Het zware gevoel blijft. Zo veel ze op de weg naar de camping spraken, zo stil zijn ze nu. David heeft maar één gedachte. Ze moeten Jochem bij het meer vinden. Hoe dichter ze de plek naderen, hoe sterker dat gevoel wordt.
‘Hier naar rechts. Rechtdoor. Linksaf.’ Het is zo’n beetje het enige wat Nienke nog zegt. David heeft geen idee waar ze langs zijn gekomen. Hij weet niet eens hoe lang ze fietsen, het kan een half uur zijn, maar ook twee uur.
Hij denkt aan Jochem die hier na het klassenfeest gelopen heeft, helemaal alleen in dit mistroostige landschap. Tot nu toe zijn ze nog geen voorbijganger tegengekomen, alleen een boer op een trekker. Wat moet het hier in het donker onheilspellend zijn. Hoe verloren moet je je voelen als je je niet eens omdraait en toch maar kiest voor de warmte van je bed, voor je veilige eigen kamer.
‘Hier is het,’ zegt Nienke.
David legt zijn fiets in het gras en volgt Nienke over een smal pad. Af en toe snijdt er een tak langs zijn gezicht, maar dat voelt hij niet eens. Hij ziet alleen de open plek aan het eind van het pad dat uitzicht geeft op het meer. Als ze Jochem niet zien, zetten ze hun handen aan hun mond.
‘Jochem!’ Schalt het over het water.
Terwijl ze voortdurend zijn naam roepen zoeken ze de omgeving af. Overal waar Nienke ooit met Jochem is geweest, kijken ze. Ze slaan geen plekje over. Na een tijdje kijkt Nienke David wanhopig aan. ‘Hij is hier echt niet.’
‘We kunnen naar zijn huis bellen,’ zegt David. ‘Misschien weten zijn ouders inmiddels meer.’ ‘Laten we maar gaan. Deze kant op, dan hoeven we niet helemaal om te lopen.’
‘Jochem!’ Roept Nienke nog een keer en ze tuurt over ‘t water. Dan pakt ze Davids hand. ‘Daar….!’ Haar stem klinkt hees en haar gezicht wordt spierwit. Ze wijst naar het water… ‘Daar drijft Jochems tas…’
David weet niet wat er gebeurt. Hij voelt een enorme Paniek opkomen. Hij schreeuwt om hulp en roept Jochems naam. En Nienke kan alleen maar huilen. David durft het gevoel niet toe te laten. Hij wil dat Jochem ie de struiken komt. Dat ze alles goed kunnen maken wat ze hem hebben aangedaan. Hij weet niet hoe lang ze daar staan, klappertandend in de ijzige stilte.
De stilte die hen doodsbang maakt en waar ze niet voor kunnen wegrennen. Die Nienke de beperkingen van haar vriendschap laat zien en die David aan zijn eigen fout op het klassenfeest herinnert. Een fout die hij misschien nooit kan herstellen, nooit meer…..

Ik vind dit zo’n mooi stukje omdat ik echt helemaal een brok in mijn keel had toen ik dit las, meestal heb ik dit niet zo bij boeken maar bij dit boek werd ik er even stil van.

Het einde
Aan het eind van het boek wordt Jochem begraven en daarna zoenen David en Vera met elkaar, het is gedeeltelijk een happy end, maar aan de andere kant is het ook heel droevig omdat Jochem zelfmoord gepleegd heeft. Het is een gesloten einde. Ik ben het helemaal met dit einde eens, door dit einde ben je blij, maar toch bedroefd als je het boek dicht doet.

Mijn mening
Ik vond dit een prachtig boek en ben zeker anders over pesten gaan denken. Ik kan me heel goed voorstellen hoe Jochem zich voelde en dat hij zelfmoord heeft gepleegd. Ik zou het nooit gedaan hebben, maar zou er ook de moed niet voor hebben.

Belangrijk!
De verslagen op Scholieren.com zijn bedoeld als naslagwerk. Lever nooit verslagen van internet zomaar bij je leraar in. Je bent zelf verantwoordelijk voor de gevolgen van dit soort fraude.

Wij krijgen de verslagen van scholieren. Hierdoor kan het gebeuren dat er foute informatie online staat. Gebruik geschiedt dus op eigen risico. Kom je een fout tegen? Laat het ons weten.

naar boven