Intro
Realistische monoloog over de wetenschap en de ontwikkeling ervan in de toekomst. Het gaat langzaam in de richting van de kennis van hemellichamen. De schrijver heeft een luchtreis gemaakt, maar hij heeft geen bewijs meer behalve zijn eigen herinneringen

Hij volgde in zijn jeugd legers en kwam zodoende terecht in Perzië Op weg terug richting Rusland reist hij mee met een groep belangrijke Perzen en Georgiërs, richting Schirwan.
Hij genoot hier vertrouwen, omdat hij dokter was.

Onderweg gaan ze filosoferen over vliegtuigen ( die de Fransen gebouwd zouden hebben). Er worden allerlei bovennatuurlijke verklaringen gegeven, maar de schrijver wil het wetenschappelijk verklaren, dus hij gaat vertellen over vliegen, en dat rook lichter is dan lucht: De Perzen verklaren hem voor gek, maar hij wil het toch bewijzen.
Hij stelt voor om een luchtballon te gaan maken, niet wetend dat de Perzen er serieus op in zouden gaan.
Als zij dit dus wel doen, verzint hij eerst allerlei smoezen, om onder de reis uit te komen:

• hij geeft veel te veel spullen op op een lijst van bijnodigdheden, maar de Perzen weten alles te leveren
• hij zegt dat als hij boven de daken vliegt hij de vrouwen die in de daktuinen zijn kan zien, maar de Perzen vinden dat dat niet erg is, omdat hij een dokter is; als hij tegenwerpt dat zijn medereiziger het niet mag zien, wordt besloten dat alle vrouwen dan maar binnen moeten blijven op die dag.
• Hij kan er dus niet meer omheen.

Als ze iets boven de grond zweven, springt zijn medereiziger Joussouf overboord, omdat hij bang is. De bol schiet omhoog en hoe hoger hij komt, hoe duizeliger hij wordt. Hij gaat bloed spuwen en verliest uiteindelijk zijn bewustzijn.

Wanneer de schrijver wakker wordt bevindt hij zich op een vlakte met kruiden en een meer in de buurt.
De zon staat laag, net iets boven de horizon, en de maan, in het eerste kwartier is levensgroot. De enige levende wezens die hij ziet zijn een soort kleine struisvogelachtige dieren. 's avonds ( voor zijn gevoel) staan de zon en de maan nog steeds op dezelfde plek, en hij kan zelfs het wentelen van de maan waarnemen.
Als voedsel ontdekt hij een soort aardvrucht. (aardappel???)

De schrijver denkt dat de aarde misschien als door een soort natuurwonder stil staat. Toch merkt hij dat de zon en de maan dichter bij elkaar komen te staan, de nacht komt maar heel langzaam en uiteindelijk weet hij het: Hij bevindt zich op een van de satellieten van de maan, 1 dag of nacht duurt hier ruim 3 weken.
Hij noemt de planeet Selenion, de kleinere die hij zag noemt hij Selenidion.

Wanneer hij wat rond loopt komt hij bij een veld, waarop allemaal kalkoenen lopen. Als de kalkoenen hem zien, worden ze wild en vallen hem aan.

Aan de andere kant van het veld vindt hij iets dat op een ruïne lijkt, daar vindt hij een stuk koper in de vorm van een soort bijl, en onder een struik ligt een heel geraamte.
Op boomstammen er naast staan enkele woorden geschreven, in het Grieks.
Hij vindt een stukje koper, waarschijnlijk een amulet waarop staat: "Abr, die genoemd wordt Arabis...deze ben ik."
Hij moet denken aan de Arabis die 3,5 duizend jaar gelden bij de Grieken leefde en waarvan men zei dat hij door de lucht schoot als een pijl.

Eerst wil hij graag daar blijven als de "tweede Arabis", maar al snel verlangt hij toch naar huis, en hij gaat zijn bol repareren.

Weer stijgt hij op en spuugt bloed. Wanneer hij weer tot zichzelf is gekomen, ontdekt hij dat hij wordt aangevallen door een arend.
Na een paar flinke klappen met de bijl van Arabis verdwijnt de arend.

Hij wil graag sneller omlaag gaan, dus in paniek hakt hij een gat in de ballon.
Hij stortte in zee en werd opgepikt door een Russisch schip.

Slot
Toespraak, bedoeld voor alle geleerden, om verder te onderzoeken en proeven te doen: "ik beschouw de hemelbollen niet slechts als bereikbaar, maar als reeds met onze aarde verenigd."