Boekverslag Remco Campert

Info over dit verslag

Geschreven door:	Jeske
Niveau:	2VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	3016
Opvragingen:	26

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (72 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Remco Campert

• Alle dagen feest (0)

  1976

• Als in een droom (2)

  2000

• Beschreven blad (5)

  2001

• De Harm & Miepje Kurk story (14)

  1983

• De jongen met het mes (1)

  1958

• Een liefde in Parijs (10)

  2004

• Gouden dagen (1)

  1990

• Het gangstermeisje (2)

  1965

• Het leven is vurrukkulluk (32)

  1961

• Het onkruid en de bloem (17)

  1971

• Het satijnen hart (2)

  2006

• Het theater (1)

  1979

• Liefdes schijnbewegingen (11)

  1963

• Mijn leven's liederen (5)

  1968

• Ohi, hoho, bang, bang of Het lied van de vrijheid (2)

  1995

• Rechterschoenen (1)

  1992

• Somberman's actie (12)

  1985

• Tjeempie, of Liesje in luiletterland (15)

  1968

• Wie doet de koningin ? (0)

  1984

• Zachtjes neerkomen (0)

  1989

De titel en de auteur
Dit boekverslag gaat over het boek ‘Het onkruid en de bloem’ (oorspronkelijke titel is ‘ Go ask Alice’.) Er staat nergens door wie het boek is geschreven, er staat alleen dat het boek is vertaald naar het Nederlands door Remco Campert.

Over de vertaler, Remco Campert:
Remco Wouter Campert (geboren op 28 juli 1929 in Den Haag) als zoon van de schrijver Jan Campert en de actrice Joekie Broedelet. In september 1945, ging hij naar het Amsterdams Lyceum hij volgde het gymnasium. In de schoolkrant verzorgde hij een eigen rubriek en een strip. In de loop der jaren liet hij zich steeds minder op school zien.
Daarna heeft Campert een tijd gehad van scheiden en trouwen (hij heeft vier vrouwen gehad) en hij heeft op veel plaatsen gewoond.
Begonnen als dichter, begon Campert vanaf de jaren zestig steeds meer verhalen te schrijven. Waarschijnlijk deed hij dat in de jaren vijftig uit geldgebrek en publiceerde hij cursiefjes in bladen als 'Podium', 'Tirade', 'Vrij Nederland' en 'Het Parool'. Deze hele korte verhalen maakten langzamerhand plaats voor langere teksten, die net als zijn latere gedichten, somberder werden.

Remco heeft een stel boeken geschreven:
· Alle dagen feest
· De Harm & Miepje Kurk story
· Gouden dagen
· Het leven is vurrukkulluk
· Het onkruid en de bloem
· Het theater
· Liefdes schijnbewegingen
· Mijn leven's liederen
· Ohi, hoho, bang, bang of Het lied van de vrijheid
· Rechterschoenen
· Somberman's actie
· Tjeempie, of Liesje in luiletterland
· Zachtjes neerkomen

De boeken gaan meestal over onderwerpen die jongeren boeien en wat zij zzelf ook meemaken en boekbesprekers vinden het bijna allemaal mooie, realistische, leuke boeken.

De kaft
Op de kaft van het boek staat een meisje met allemaal stukken papier (dagboek stukken). Verder houd ze nog een kussen boven haar hoofd (ik denk dat het staat voor bescherming die ze zoekt). Wat er natuurlijk ook op staat is de titel en er staat op dat het een dagboek is van een drugsverslaafd meisje. Ik vind het een mooie, goede kaftkeuze, omdat je eigenlijk ziet waar het over ‘gaat’. Het meisje is drugsverslaafd en houd een dagboek bij maar tegelijkertijd probeert ze zichzelf ook tegen de drugs te beschermen.

De uitgever
De uitgever is H.J.W. Becht’s , Prentice-I tall, Inc. Englewood Cliffs.

Diversen
Het boek bevat geen ‘ echte’ hoofdstukken, want het is een dagboek, elke dag is een ander deel. Het bevat 189 bladzijdes. Het boek heeft en proloog en epiloog. In het proloog wordt verteld door de uitgevers dat niet alle namen en data’s echt zijn. In de epiloog wordt verteld, dat Alice drie weken nadat ze had besloten geen nieuw dagboek te beginnen is overleden aan een overdosis.

De samenvatting
Alice is 15 jaar als ze voor het eerst in aanraking komt met LSD. Ze krijgt het per ongeluk met een spelletje. Ze voelde zich echt helemaal vrij, al die mooi kleuren die ze zag het waren echt geweldig!
Ze vond het zo fijn dat ze vaker drugs ging gebruiken na LSD wilde ze wel wat Hasj en Marihuana gebruiken. Ze vond het allemaal erg leuk.
Maar de peps en LSD waren de beste drugs voor als ze zich niet goed voelde.
Ze leert een hele hoop dealers kennen en als ze stoned is gaat ze ook met sommige van hen naar bed later weet ze eigenlijk niet waarom ze dat gedaan heeft. Ze leert Rich kennen ze denkt dat hij een lieve betrouwbare jongen is maar door haar verliefdheid ziet ze de echte Rich niet. Rich wil dat Alice en Chris drugs gaan verkopen bij de school. Na een tijdje heeft Alice er genoeg van als ze het wil gaan zeggen tegen Rich ziet ze hem vrijend met een andere jongen met tranen in haar ogen rent ze snel naar huis.
Chris is een meisje van 18 dat werkt in een boetiek. Samen met Chris loopt ze weg naar San Francisco. Daar komen ze nog meer in de problemen door de drugs. Na een maand te hebben geleefd in een beschimmelde, kleine ruimte besluiten ze om terug te gaan naar hun eigen huis en te stoppen met de drugs. Het lukt Alice en Chris redelijk, maar telkens als ze naar een feestje gaan geven ze zich weer over aan de drugs. Op school word Alice gepest omdat ze nu ineens geen drugs meer gebruikt. Ze wordt zelfs bedreigd door een paar klasgenoten.
Als Alice de baby op wie ze moest passen in bed aan het leggen is staat er ineens een schaaltje pinda’s op de tafel. Alice eet best veel van de pinda’s ze herinnert zich niet meer wat er daarna gebeurd. Er kwamen alleen heel veel mieren en wormen op haar af die in haar mond kropen enz. In die pinda’s zaten veel drugs het was er neergezet door een vijandige dealervriendin. (Het was een ‘vriendin’ van haar in de tijd dat ze nog veel drug gebruikte, nu niet meer.)
Ze moet naar het ziekenhuis en op een gegeven moment naar een gekkenhuis. Ze voelt zich echt super rot, het rotst van haar leven. Als ze eindelijk uit het ziekenhuis mag is ze weer gelukkig. Samen met haar ouders en broer en zusje heeft ze nog een hele fijne tijd.
Dan stopt het boek en schrijft ze dat ze niet meer aan een nieuw dagboek begint. In de epiloog wordt verteld dat ze 3 weken daarna overleed aan een overdosis.

De hoofdpersonen
De hoofdpersoon is Alice, een meisje van ongeveer 15 jaar, ze is een onzeker meisje dat zich vaak rot voelt. Ze is nogal makkelijk te beïnvloeden en om te praten. Ze is een beetje zwak, en heeft altijd iemand nodig waar ze op terug kan vallen, als ze geen goede vriend of vriendin heeft, voelt ze zichzelf erg zielig en dan begint ze weer aan drugs. In de loop van het verhaal wordt ze wel wat sterker, komt ze voor zichzelf op en krijgt steeds meer een eigen mening. Ze probeert ook van de drugs af te blijven maar dat gaat soms hele moeilijk, maar ze probeert het toch vol te houden omdat ze geen junkie wil zijn.
In het begin als ze nog niet aan de drugs is heeft ze veel vrienden. Als ze aan de drugs is heeft ze meestal een goede vriend.
Haar uiterlijk word niet echt beschreven maar op de kaft zie je dat ze bruine haren heeft en blauwe ogen. Haar haren zijn van zichzelf krullerig, maar ze ‘strijkt’ ze stijl.
Ook haar vader en moeder spelen een belangrijke rol in dit verhaal. Alice vind dat haar ouders nooit naar haar luisteren en dat ze nooit iets goed kan doen. Maar in de moeilijke momenten (als ze probeert af te kicken van de drugs) is ze blij dat haar ouders haar zo goed steunen. Haar ouders steunen haar zelfs als ze een lange tijd niks van zich heeft laten horen of weer eens stom gehandeld heeft.

Overige personen
Haar vader en moeder: ze steunen Alice altijd, ook al heeft Alice nog zoiets doms gedaan, haar ouders staan altijd voor haar klaar.
Haar zusje: Alexandria, een leuke meid, maar Alice heeft er toch nog wel eens mot mee.
Haar broertje: Tim, een lieve jongen van 13 jaar, die veel had nagedacht over drugs toen Alice was weggelopen. Ze dacht dat ze eigenlijk nog best iets kon leren van haar jongere broertje… Ook daarmee heeft ze wel eens ruzie.
Opa en oma: zijn hele lieve mensen die ook altijd achter Alice staan.
Joel: De vriend van Alice, die haar er eigenlijk een beetje doorheensleept. Het is een hele nette jongen. Hij is een hele leuke jongen, want hij blijft steeds de lieve vriend, die nooit kwaad op haar wordt.
Chris: De vriendin van Alice, waarmee ze samen wegloopt naar San Francisco. Aan Chris heeft ze heel veel steun, ze hebben hetzelfde probleem, allebei aan de drugs verslaafd en daardoor kunnen ze elkaar goed helpen.
Rich: Een tijdje is hij Alice’ vriend, die haar drugs laat verkopen op lagere scholen. Als ze eindelijk hem doorkrijgt en hem wil dumpen, treft ze hem in zijn appartement vrijend aan met een andere jongen.
Roger: Alice vind Roger vanaf het begin van het boek al leuk, ze wil met hem voor het eerst vrijen denkt ze maar na een tijdje drugs gaat dat al niet meer (ze is al ontmaagd).
Beth: Een goede joodse vriendin van Alice (geen drugsgebruiker).
Vriendengroepje in haar oude woonplaats: een stel jongeren dat eerst haar vrienden waren.
De dealers in haar nieuwe woonplaats: -
Klasgenoten: -
Er zijn nog wel andere personen, die hele kleine rollen spelen, maar dat werd zo’n lange lijst, dat ik die heb weggelaten.

Contacten tussen de personen onderling
Alice – Dagboek: Alice vind haar dagboek haar beste vriend en verteld hem alles, zelfs allemaal dingen die ze andere niet verteld.
Alice – Roger: Alice heeft helemaal in het begin van het boek een afspraak met Roger, maar hij komt niet opdagen. Ze vindt hem heel leuk aan het begin, daarna niet meer.
Alice – vader: Alice kan best goed opschieten met haar vader, het lijkt net of ze elkaars gedachten kunnen voelen.
Alice – moeder: Alice kan niet echt goed met haar moeder opschieten, soms wel maar meestal niet. Alice heeft het gevoel dat ze constant op haar hackt.
Alice – Tim: Alice kan best goed met haar broertje opschieten. Ze hebben natuurlijk ook best veel ruzie, maar dat hebben alle broers/zussen.
Alice – Alexandria: er staat niet veel over, maar volgens mij kan ze er meestal wel mee opschieten. Maar net als bij Tim, ook best veel ruzie.
Alice – Opa en Oma: Alice kan goed met haar opa en oma opschieten. Haar grootouders overlijden in het boek.
Alice – Gerta: een ‘vrendin’ van Alice bij haar nieuwe huis. Ze vindt haar eigenlijk helemaal niet leuk.
Alice – Beth: heel aardig, verlegen, joods meisje, een vriendin van Alice. Ze kunnen goed opschieten.
Alice – Jill/Jan: Meisje uit het oude dorp van Alice. Op een feestje bij Jill komt Alice in aanraking met drugs. Ze mag Jill niet echt, en na een poosje al helemaal niet meer!
Alice - Bill: Bij heet ‘feest’ bij Jill is Bill de oppas. Hij zorgt ervoor dat er niks ergs gebeurd met iedereen. Alice gaat met hem voor het eerst naar bed.
Alice - Chris: Alice kan goed opschieten met Chris. Chris werkt eerst in een boetiek waar Alice kleren gaat kopen. Later gaat ze terug. Samen met Chris loopt ze ook weg naar San Fransisco.
Alice – Ritchie: de ‘vriend’ dan Alice. Na een tijdje drugs verkopen samen met Chris willen ze stoppen en dat Ted en Chris gaan vertellen. Dan treffen ze hun in hun appartement vrijend en stoned aan.
Alice – Mario Mellani: Baas van Alice in het boetiekje in San Fransisco. Hij is als een vader voor haar.
Alice – Sheila: Baas van Chris’ werk. Als Sheila hun uitnodigt bij haar thuis, worden ze weer stoned ‘gevoerd’ en verkracht door haar en haar vriend.
Alice – Gloira en Babs: Lieve vriendinnen van Alice. (geen drugs gebruikers)
Alice – Mike: een jongen in een coffeeshop in Denver, aardige jongen.
Alice - Joel: Joel is een hele lieve vriend voor Alice. Ze vindt hem in het begin alleen heel aardig, maar later wordt hij haar vriend. Ze houd echt van hem.
Alice – Marcie: Alice vind haar al net zo’n raar kind als Jill.
Alice – dokter Miller: de dokter van Alice als ze voor haar handen in het ziekenhuis ligt.
Alice – Babbie:Babbbie zit ook in het ‘huis’ waar Alice op een gegeven moment zit. Ze is wel een vriendin van Alice.
Alice – Frank: Aan ’t einde van het boek een beetje een vriendje van haar. Ze vindt ‘m wel leuk.
Ik weet alleen wat Alice’ contacten zijn met anderen, want het is een dagboek.

Mijn favoriete persoon
Mijn favoriete persoon is Alice, omdat ze nadat drugs haar leven erg hebben verpest, toch weer zonder probeert te leven en ze durft haar fouten toe te geven.
Daarom vind ik het ook jammer dat ze aan het eind, na eindelijk haar doel te hebben bereikt (een leven weer zonder drugs), ze toch eraan overlijdt. Ik vind het erg goed van haar dat ze gewoon weer zonder drugs wil leven, want ze had net zo goed ook haar leven helemaal kunnen verpesten en kunnen denken dat ze er nou toch aan begonnen was en het dan net zo goed maar vol kon houden.

Mijn minst-sympathieke persoon
Ik vind de minst-sympathieke persoon Joe, omdat ze Alice kennis laat maken met drugs, als zij niks had gedaan was het misschien helemaal niet zo afgelopen.
Ook vind ik de drugsdealers op school heel erg onsympathiek, ze blijven Alice achtervolgen als zij probeert een leven zonder drugs te leven.

De plaats
Het verhaal speelt in Amerika in de buurt van San Francisco en Salt Lake City.

De tijd
Het verhaal speelt zich af in deze tijd, de 21e/22e eeuw. Omdat het drugsprobleem, natuurlijk iets van deze tijd is. Verder hebben ze ook een metro, televisie, enz. Tussen het begin en eind van het verhaal verloopt ongeveer 2 jaar. Het verhaal bevat geen grote tijdsprongen, omdat het een dagboek is en ze denkt soms alleen maar even terug.
Er zit wel een hele duidelijke terugblik in dat is deze:
"Misschien gaat alles weer zoals toen ik jonger was. Misschien moet hij weer elke zomer in Europa colleges geven en gaan we weer met hem mee, net als vroeger. O, wat was dat een ontzettend leuke tijd!" De vertelde tijd is iets meer dan twee jaar, het verhaal gaat van 16 september tot 21 september twee jaar later. Er zitten wel een paar tijdsprongen in, maar geen grote. Ze schrijft bijvoorbeeld wel eens een paar dagen niet in haar dagboek, maar langer ook niet.
Verder nog een paar kleine:
Als ze terugdenkt vanuit het ziekenhuis naar de tijd dat ze oppaste en als ze clean ia terug denkt aan toen ze gebruikte.

De bedoeling
Ik denk dat de schrijfster zelf er geen bedoeling mee had. Het dagboek was een steun voor haarzelf. De uitgevers willen meerdere dingen beschrijven. Ze willen de lezer denk ik laten “meemaken” hoe het is om verslaafd te zijn, hoe die mensen leven, en hoe ze dan aan hun geld komen om drugs te halen. Maar de belangrijkste reden is toch wel denk ik het waarschuwen. Als je zo’n boek leest denk je toch al gauw,” oh, wat erg allemaal” en hebt je toch al gauw zoiets van “ laat ik dat maar niet doen, want straks wordt het net zo erg met mij als dat meisje uit dat boek”. Ik denk ook dat boeken met problemen over drank en drugs enz. wel veel invloed hebben op de mensen. Na het lezen van dit boek kreeg ik ook een beetje medelijden met verslaafde mensen. De schrijver heeft je laten zien dat sommige mensen wel heel graag van hun verslaving af willen maar het gewoon niet kunnen.

Verklaring van de titel
Het onkruid is de slechte en minder mooie kant van het leven. Een leven vol drugs in dit geval. De bloem zegt iets van de mooie en leuke dingen in het leven zoals liefde.

Het verhaalsoort
Het is een dagboek. dus een erg realistisch verhaal. Het gaat over de drugs problemen en als je nu naar de maatschappij kijkt zie je ook dat er heel veel drugs wordt gebruikt. Het is dus heel werkelijk (= realistisch).

Mijn mening:
Ik vind dit een heel mooi boek, als je aan dit boek begint wil je steeds verder lezen. Dat komt ook omdat het steeds kleine stukjes tekst zijn, en dan wil je steeds nog even verder lezen. Ook mede doordat je Alice’s gevoelens allemaal leest, leef je helemaal mee met haar. Ik heb dan het gevoel alsof ik er ‘bij ben’. Daardoor wil je steeds weer weten wat er op de volgende bladzijde gebeurd. Het boek is ook een meeslepend en zielig verhaal omdat het toch wel heel triest is dat Alice aan de drugs gaat, er ook graag weer mee wil stoppen, maar dat vervolgens niet kan. En als het haar vervolgens wel lukt, probeert iemand haar het leven zuur te maken en geeft haar ( door middel van drugs op pinda’s te doen) een overdosis. Uiteindelijk sterft ze ook aan een overdosis, maar die staat niet beschreven. Dat is best wel verrassend voor de lezer, omdat het eindelijk heel goed gaat met haar en dat ze dan toch nog weer een overdosis krijgt en dood gaat.
Het boek heeft een grote indruk op me gemaakt door de beschrijving van wat er gebeurd als je drugs gebruikt, je hebt jezelf niet meer in de hand. Ik denk zelf dat ik nooit aan de drugs zal beginnen. Maar ja, je hebt het niet zelf in de hand (wat ik eerst dacht), want Alice was ook niets van plan maar is er toch ingerold. Ik vind het boek mooi geschreven, soms wel wat voorspelbaar, maar erg gevoelig, je krijgt voelt echt mee met Alice.
Ik zal niets veranderen aan het boek want het is een dagboek, waargebeurd dus, en daar moet je niets aan veranderen. Maar als je dan toch iets moet veranderen zou ik er wat meer in laten gebeuren, wel dezelfde dingen als dat er nu in zitten, alleen dan wat overdrevener. Ik zou dan bijv. in het gekkenhuis wat meer laten gebeuren. Maar zo is het ook gewoon mooi. De meeste indruk heeft het fragment gemaakt waarin Alice clean is en gewoon naar school gaat, maar dan gewoon heel erg zwart gemaakt wordt door haar oude ‘vrienden’. Die keren haar zo de rug toe… Je ziet dan ook echt dat dat dus echt geen echte vrienden waren. Ik vind dat echt heel erg lullig voor haar, zo wordt het alleen nog maar moeilijker om door die periode heen te komen van geen drugs. Ze hoort ook nog niet bij de jongeren die niet gebruiken, dus doet ze die periode in haar eentje. Dat lijkt me erg moeilijk voor haar.
Dat fragment en het fragment in de epiloog (waarin wordt verteld dat Alice na drie weken toch is overleden aan een overdosis) hebben het meest indruk op mij gemaakt. De afloop is erg verrassend maar maakt het verhaal wel af. Door de dood van Alice is het boek afgelopen, maar het was erg verrassend omdat ze eigenlijk weer clean was en dat toch overlijdt aan een overdosis.
Ik zou dit anderen aanraden omdat het erg realistisch is en je leert hoe erg drugs je leven kapot maakt.