Boekverslag Marion Bloem

Info over dit verslag

Geschreven door:	renniepak [meer]
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1996
Opvragingen:	7

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (20 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Marion Bloem

• Brieven van Souad (3)

  1986

• De droom van de magere tijger (1)

  1996

• De honden van slipi (1)

  1992

• De leugen van de kaketoe (1)

  1993

• De V van Venus (1)

  2004

• Games 4 Girls (4)

  2001

• Geen gewoon Indisch meisje (10)

  1983

• Lange reizen, korte liefdes (2)

  1987

• Matabia (2)

  1981

• Mooie meisjesmond (11)

  1997

• Rio (2)

  1987

• Vaders van betekenis (1)

  1989

• Ver van familie (2)

  1999

Zakelijke gegevens:
Auteur: Marion Bloem
Titel: Geen gewoon Indisch meisje
Uitgever: Muntinga, Amsterdam, 9e druk, 1988

Verdieping:

Samenvatting:

Proloog:
In de proloog gaat het om een 30-jarige vrouw die beseft dat zij haar hele leven haar Indonesische afkomst heeft onderdrukt. Ze lijft als twee zusjes: Sonja en Zon. Sonja is haar ene kant die niks met Indonesie te maken wil hebben en totaal verhollandst is en Zon is haar andere kant die juist heel erg hangt aan haar afkomst.

Deel 1 ‘Vader’:
Toen Zon jong was kon ze zich niet erg goed mengen onder de blanke meisjes als haar zus. Ze snapt de wereld niet en zoekt voordurend naar herkenning. En belangrijke gebeurtenis is wanneer ze bij een vriendinnetje thuis wordt weggestuurd als ze te horen krijgt dat ze ‘zwart’ is. Dit is de eerste keer dat Sonja beseft dat ze kleurling is. Bij hen thuis was tot haar elfde altijd alles Indisch en dat vond Zon fijn. Maar langzamerhand verdween het Indische uit het huis. De javanse danser ging de kast in en er kwam Delfts Blauw voor in de plaats. Aleen haar vader hield er nog van herinneringen op te halen aan zijn tijd in Indonesie. Als Sonja naar het gymnasium gaat, kan ze zich daar goed vinden en maakt veel vriendinnen. Als Zon vervolgens naar het gymnasium gaat verloopt dat niet best. Ze kan het niveau niet bijbenen en heeft geen vriendinnen. Daarom ruilt ze het gymnasium al snel om voor de HBS. Sonja maakt haar gymnasium af, wordt schrijfster en krijgt een man en twee kinderen. Zon spijbelt veel op de HBS tot ze ook die opleiding verlaat. Ze wordt bij wijze van uitzondering toegelaten op de Kunstacedemie. Ook daar is ze na twee maanden af. Ze ontmoet Eddie en ze gaan samenwonen. Ze is zeer depressief en het enige waar ze nog voldoening uit haalt is het maken van tekeningen en gedichtjes die ze verder voor ieder ander verborgen houdt. Als Zon volwassen is wil ze graag naar Indonesie om daar iets van herkenning te zoeken. Ze gaat samen met Eddie maar de reis doet haar geen goed. Als ze terug komt is ze nog depressiever. Eddie wil haar helpen om weer een beetje onder de mensen te komen en hij geeft haar op voor een groep van vrouwelijke kunstenaars die samen kunst maken. Zon werkt daar heel erg op zich zelf. Dit bevalt de andere vrouwen niet. Ze zeggen dat ze socialer moet zijn en omdat zij zich niet aanpast wordt ze dan ook uit de groep gezet. Eddie probeert Zon al geruime tijd te ontlopen en Zon heeft dus ook het sterke vermoeden dat hij vreemd gaat of iets dergelijks. Ze heeft een afspraak met haar vader en haar vader vraagt haar of ze haar moeder mee wilde nemen naar Indonesie als hij daar niet meer in staat toe zou zijn. Ze moest dan zijn kris en stenen afgeven aan oom Ventje, want wist hoe hij er mee om moest gaan en haar moeder niet. Als haar vader weggaat komt ze Boy tegen. Een vriendje van de basisschool. Ze heeft altijd al heel sterke gevoelens voor hem gehad en als ze hem nu weer tegenkomt laaien deze enorm op. Ze neemt hem mee naar haar huis en hoopt dat er wat ge beurt maar er gebeurt tot haar grote spijt niks. De volgende dag voelt Zon een enorme drang om naar haar ouderlijk huis te gaan. Onder weg naar haar ouderlijk huis krijgt ze een visioen. In dat visioen danst zij met haar vader. Als ze ze aankomt is er niemand thuis. Als haar moeder binnen komt, krijgt ze te horen dat haar vader is overleden. Ze gaat naar huis en daar aangekomen vindt ze een ansichtkaart van Eddie, waar uit blijkt dat hij in Parijs zit.

Deel 2 ‘ Moeder’:
Na haar vaders dood gaat zon met haar moeder op reis naar Indonesie. Tijdens die reis heeft ze de ene keer bewondering voor haar moeder en de andere keer walging. Haar moeder geniet maar al te zeer van de reis en neemt alles in zich op wat ze herkent. Als ze bij tante Em op bezoek zijn schrikken ze van de omstandigheden waarin ze daar leven. Zon heeft hier allerlei fantasieen hoe het leven van ouders er uit had gezien als ze destijds niet de keuze gemaakt hadden om naar Nederland te verhuizen. Als ze na dat bezoek op hun hotelkamer aan komen, is op een nacht de kris uit Zons tas verdwenen. Na enig zoeken vinden ze hem onder Zons kussen. Omdat ze geloven in de magische krachten van dit wapen en hem niet kwijt willen, bindt Zon hem om haar middel met een doek. Dat doet pijn maar geeft haar een veilig gevoel. Bij oom Ventje aan gekomen, krijgt Zon een brief van Eddie waarin staat dat hij sinds kort iets met een Hollands meisje heeft en hij Zon de keuze laat om met hem verder te gaan of niet. Zon geeft de kris aan oom Ventje zoals ze haar vader beloofd had, maar als ze merkt dat oom Ventje de kris ’s nachts gewoon onbewaakt op tafel laat liggen, bindt Zon hem weer om haar buik. Hoewel Zon niet erg van de reis genoten heeft wil ze toch bliijven. Haar moeder wil dat niet hoewel die de reis juist fantastisch vond.

Deel 3 ‘Boy’:
Als ze terug in Nedeland is merkt ze dat Eddie al zijn spullen heeft opgehaald en om met iemand contact te zoeken belt ze Boy. Ze spreken af naar de bioscoop te gaan maar omdat Boy ook met een blond meisje een afspraak heeft belsuit ze toch maar niet naar de bioscoop te gaan. Zon gaat door de stad lopen, kroegen bezoeken op zoek naar herkenning. Ze stapt een kroeg binnen waar ze een jongen conga ziet spelen. Ze wordt verliefd op hem en ze maken een afspraak. Als later blijkt dat ook hij een blonde vriendin heeft gaat ze uit de kroeg weg naar haar ouderlijk huis.

Epiloog:
In de epiloog vertelt Sonja in een interview over Zon en hoe zij zich van het leven heeft beroofd door de kris die ze altijd bij zich heeft gedragen.

Verhaaltechniek

De schrijfstijl:
Ze schrijft vaak heel kort maar krachtig. Vaak komt er per situatie wel een schuin gedrukte, korte zin die haar hele gevoel in een keer beschrijft.

De ruimte:
Het middengedeelte van het verhaal is in zekere zin chronologisch verteld maar wordt zeer vaak doorbroken door flashbacks of juist dingen die zijn gebeurt in de toekomst. Het verhaal in zijn geheel is niet-chronologisch. De tijd waarin het verhaal zich afspeelt is van haar kindertijd totdat ze dertig is.

De belangrijkste plaatsen in het verhaal zijn:
- Zons/Sonja’s ouderlijk huis. Dat was vroeger een typisch Indisch huis maar naarmate het verhaal verloopt, wordt dit steeds meer een Hollands huis tot grote spijt van Zon.
- Zons huis. Hier woont ze met Eddie en zit ze een geruime tijd als ze zich depressief voelt.
- Indonesie. Dit land speelt een enorm grote rol in het verhaal. Ze is er twee keer naar toe gegaan om iets van herkenning te zoeken. En eigenlijk vindt ze twee keer niet wat ze zoekt.

De verhaalfiguren:
- Zon: Is de ene persoonlijkheid van een Indische vrouw. Zon is hangt heel erg aan haar Indonesische afkomst. Ze is iemand die heel erg zoekt naar herkinning en voldoening. Als ze dit niet kan bereiken wordt ze depressief. Ze is de hoofdpersoon in dit verhaal omdat haar gedachten en handelingen steeds gevolgd worden.
- Sonja: Is de andere persoonlijkheid van de Indische vrouw en de oudere zus van Zon. Zij hangt helemaal niet aan haar afkomst en wil er zelfs zo min mogelijk mee te maken hebben. Ze leert daarom het Nederlandse woordenboek uit haar hoofd en maakt veel Nederlandse vriendinnen.
- Wies (Louise): Is de moeder van Zon en Sonja. Zij wil eigenlijk ook niet veel met Indonesie meer te maken hebben. Maar als ze later samen met Zon naar Indonesie gaat geniet ze daar met volle teugen van.
- Vader Zon en Sonja: Dit is een rustige man die erg veel van Indonesie houdt en vooral van ‘het Indisch zijn’ (niet te verwarren met Indonesisch). Hij heeft respect voor Zon en Zon betreurt het dan ook zeer wanneer hij overlijdt.
- Eddie: Is de vriend van Zon. Zon houdt eigenlijk helemaal niet van hem alleen wanneer ze haar Indische gevoelens onderdrukt. Daarom loopt hun relatie uiteindelijk stuk.
- Boy: Is een oude jeugdvriend van Zon. Zij had altijd al hele sterke gevoelens voor hem en heeft die haar hele leven eigenlijk gehad todat ze terug kwam van haar tweede reis naar Indonesie en er achterkomt dat hij een blonde vriendin heeft.

Situaties:

De beginsituatie:
Een vrouw van rond de dertig, komt tot besef dat ze haar gehele leven eigenlijk haar ‘Indisch zijn’ onderdrukt heeft en dat ze haar leven heeft geleefd als de twwe zusjes Zon en Sonja.

De middensituatie:
Zon is een jonge vrouw die opzoek is naar herkenning en ze is daarom vaak depressief. Ze gaat twee keer op reis naar Indonesie maar haalt daar geen voldoening uit.

De eindsituatie:
Sonja vertelt in een interview dat Zon zichzelf van het leven heeft beroofd.

Vertelwijze:
Het verhaal is afwisselnd auctoriaal en personaal verteld.
Voorbeeldzinnen:
- ‘Ik noteer details die hoofdzaken symbolideren, maar verlies daardoor de lijn uit het oog. ( personaal, blz. 129, regel 8).
- Zon betrapt zichzelf op gretigheid (auctoriaal, blz. 155, regel 31)

Thematiek:
Thema: Het is belangrijk voor mensen om hun herkenning te hebben, om ergens houvast aan te hebben en als je dat niet hebt gaat het de verkeerde kant op.

Motieven:
- Indonesie
- Haat
- Depressiviteit
- Tekeningen van mensen met gaten

Hoofdmotief:
Herkenning: De hoofdprsoon is in het verhaal voordurend op zoek naar iets of iemand dat op haar lijkt. Ze maakt makkelijker contact met mensen ‘van haar volk’ en probeert daar voldoening in te vinden.

Verband titel – thema:
Het verband tussen de titel en het thema is dat Zon zich geen gewoon (indisch) meisje voelt omdat ze iets zoekt. Maar omdat ze hetgeen dat ze zoekt niet kan vinden, wordt ze depressief.

Plaats in de literatuurgeschiedenis:
Eerste druk: 1985

Informatie over de schrijver:
Marion Bloem is geboren 24 augustus 1952 te Arnhem. Kind van Indische ouders die in december 1950 naar Nederland zijn gekomen. Lagere school te Soesterberg. Opleiding: HBS-A te Amersfoort Afgestudeerd als klinisch psychologe in 1978 te Utrecht. Woont samen met arts/schrijver Ivan Wolffers sinds 14 juni 1971. Geboorte van zoon Kaja op 11 februari 1973. Ze schreef haar eerste verhaal op haar zesde. Publiceerde haar eerste korte verhaal op haar zestiende. (Zie de verhalenbundel Vliegers onder het matras.) Reisde de hele wereld rond (zie Muggen mensen olifanten). Haar eerste jeugdboekjes (Spotjes)verschenen in 1975. Ze publiceerde haar eerste boek (Overgang) voor volwassenen in 1978. Haar eerste jeugdroman (Waar schuil je als het regent) verscheen in 1978. In 1983 werd haar romandebuut Geen gewoon Indisch meisje een bestseller, en in 1983 verscheen ook haar documentaire Het land van mijn ouders waarmee ze wekenlang uitverkochte zalen haalde in Nederlandse filmhuizen, en die door de IKON werd uitgezonden. De film bleef niet onopgemerkt in het buitenland (mention). Naast een groot aantal romans, enkele verhalenbundels, en een aantal jeugdromans en kinderboekjes, maakte zij een aantal opvallende film en tv-, produkties. Ze ziet literatuur als haar echtgenoot, film als haar beste vriend, en de beeldende kunst als haar minnaar.

Recensies:

Taaksheet 10:
De relatie tussen Zon en Eddie

1) Waarom vielen deze twee op elkaar? Waarom ze op elkaar vlielen is niet duidelijk
2) Geeft de tekst aanleiding omte denken dat: er tekenen zijn dat de relatie stuk zal lopen.
3) Welke problemen heeft dit paar? Dit paar heeft veel problemen, die worden veroorzaakt door hoe Zon zich voelt. Zon die is vaak depressief en hierdoor lijdt Eddie onder haar geestelijke gesteltheid.
4) Hoe pakken zij deze problemen aan? Eddie is het denk ik op een gegeven moment zat. Hij gaat haar ontlopen en verlaat haar op een gegeven moment helemaal.
5) Worden de problemen opgelost? Nee
6) Hoe zal de relatie zich verde ontwikkelen? Ze spreken elkaar nooit meer.
7) Zou je zelf ook zo’n relatie willen hebben? Nee, absoluut niet. Niemand wil een slechte relatie.