Boekverslag Lulu Wang

Info over dit verslag

Geschreven door:	anoniem
Niveau:	4VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2199
Opvragingen:	6

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (3 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Lulu Wang

• Bedwelmd (1)

  2004

• Brief aan mijn lezers (1)

  1998

• Het lelietheater (17)

  1997

• Het rode feest (1)

  2002

• Het tedere kind (5)

  1999

• Het witte feest (3)

  1999

• Seringendroom (1)

  2001

1. Beschrijvingsopdracht

1. beschrijving van de kaft:
De kaft van het boek “het tedere kind” is voorzien van een close-up foto van een prachtig rode orchidee. Zelfs kleine, op een geheimzinnige manier opgebouwde, details van de binnenkant van de bloem zijn duidelijk zichtbaar. Als je er goed naar kijkt word je er door geraakt op een of andere mysterieuse wijze…….. Op de achtergrond van de bloem zie je niets in het zwart en zoals u op de titelpagina van dit leesdossier kunt zien staat er van boven naar beneden verdeeld over de ruimte van de kaft: “door de auteur van Het lelietheater”. Het lelietheater was de vorige en het eerste boek van de schrijfster. Vervolgens staat er haar naam, Lulu Wang. Deze Chineze, mooi schrijvende vrouw woont sinds 1985 in Nederland. Onder haar naam treft u uiteraard de titel van het boek: het tedere kind. Rechtsonder staat de naam van de uitgever Vassallucci.
Ik zou geen betere kaft voor dit verhaal kunnen kiezen. Deze zeer mooie, maar ook erg kwetsbare orchidee stelt m.i. de hoofdpersoon, Lilan, voor. Beide stralen ze tederheid uit, maar zitten toch zo ingewikkeld in elkaar. Anderen kunnen hen zo beschrijven en gebruiken, ja zelfs misbruiken…… zijzelf kunnen er niet veel aan doen behalve het te verwerken, maar of dat nou zo eenvoudig is…?…Door het verhaal heen laat Wang de lezer begrijpen hoe en waarom het zo moeilijk is. Ook de titel is een synoniem voor Lilan en voor de mooie orchidee. Ze is zo zachtaardig dat ze na 38 jaar haar kindermisbruiker nog steeds niet wil haten. Tenminste, dat wil ze niet toegeven.
Kortom, een buitengewoon prachtig kaft. Trekt zeker lezers aan en zal ook niet misleiden.

2. beschrijving van de achterflap:
Zoals gewoonlijk staat er op de achterflap een foto van Lulu Wang inclusief een korte biografie. Ze is in 1960 geboren, net als de hoofdpersoon uit haar boek, en ze woont sinds haar 25e in Nederland. Binnen drie jaar werden er 400.000 exemplaren van haar debuut verkocht en nu worden er weer lezers aangetrokken door haar nieuwe, langverwachte tweede roman.
Verder staan er nog korte citaten van kranten over haar debuut, Het lelietheater. Onderaan staan natuurlijk de ISBN-nummer en de website van de uitgever vermeld.

2. Verdiepingsopdracht

1.
Ik heb het altijd al zielig en ongelooflijk gevonden dat kinderen misbruikt worden. Laatst las ik er een artikel over in een tijdschrift toen ik aan het wachten was in een kantoor. Het onderwerp bleef vaag voor me en met die gedachte ging ik een leesboek zoeken. Uiteindelijk kwam ik “het tedere kind” per toeval tegen en heb er dan ook meteen voor gekozen. Aangezien het indruk op me had gemaakt had ik er veel van verwacht en ik geef toe dat ik niet teleurgesteld ben. Het boek heeft me niet alleen een idee gegeven hoe misbruikte kinderen zich voelen, maar heeft mezelf ook nog aan het denken gezet hoe ik het beste zou moeten handelen als ik met iemand met dit lot in aanmerking zou komen. Ik had dus een les verwacht en die heb ik ook geleerd en daarnaast natuurlijk een nuttige vrijetijdsbesteding en ontspanning; ook dat is uitgekomen.

2.
Wang heeft geen gebruik gemaakt van een fabel en of story. Daarmee wil ik zeggen dat ze het verhaalt absoluut niet in een logisch-chronologisch volgorde vertelt. Ze heeft het juist over drie verschillende periodes van Lilans leven en op momenten waar ze het welletjes vindt om de lezer in spanning te houden gaat ze van de ene periode naar de andere periode over. Het sujet, dus de feitelijke literaire weergave, begint in het jaar 1966; blz 7. Op blz 8 gaat ze al naar 1986 en op blz 9 slaat ze weer een jaar over en zit ze in 1987, maar op blz 11 gaat ze weer terug naar 1982. Op den duur nemen haar stappen meerdere bladzijden in beslag, maar ze doet dit op zo’n soepele en fijne manier zodat je de draad niet kwijt kunt raken. Na een paar sprongen was ik er dan ook aan gewend. Bij andere boeken heb ik verwijzingen altijd lastig gevonden, maar hier niet.

3.
Het verhaal is niet chronologisch. Er zijn namelijk veel flashbacks en vooruitwijzingen. De gebeurtenissen vullen elkaar aan, van verleden naar toekomst en van heden naar verleden enz. Eerst word je als lezer geconfronteerd met de volwassene Lilan en dan kom je erachter dat ze een probleem heeft, dan word je geleid naar het verleden om eerst misschien de wortels van het probleem te kunnen voorspellen en voordat je het weet word je weer om de tuin geleid en zit je in het heden bij de volwassene Lilan. Nu pas kom je erachter wat haar probleem is: ze kan geen geluk proeven in liefde en hechtenis. Om de oorzaak te kunnen vinden word je weer terugerwezen; zo vult het verhaal zich beetje bij beetje aan. Op een aparte, uitdagende manier. Een redelijk uitgebreide samenvatting van de gebeutenissen treft u op 2e blz van het verslag.

4.
Het verhaal wort niet-continu verteld. Van de ene stap naar de andere worden er jaren overgeslagen. Het gaat om drie specifieke periodes van Lilans leven: haar peutertijd, haar jeugd en haar heden (39e levensjaar). Op blz 162 (1999) voelt de hoofdpersoon zich opeens erg eenzaam en kan niet meer doorwerken in haar kantoor en staart naar buiten. Even later, op de volgende blz (1977) al wordt bekendgemaakt waar ze aandenkt: aan haar 16e levensjaar toen ze afscheid had genomen van haar ouders en vervolgens naar haar opleiding was gegaan. Ook als je in een passage van hetzelfde jaar aan het lezen bent merk je dat er tijd wordt over geslagen. Bijvoorbeeld dat de kleine Lilan weer aan het wachten is op haar ouders in het weekend. Dan worden de peuters en kleuters namelijk uit de crech opgehaald. Of ze werk elke jaar ziek en dat staat in slechts paar zinnen beschreven op blz 168 (1963, 1964, 1965)

5.
Hoewel elk flashback zeer van belang is omdat deze een vraagteken gaan beantwoorden of juist meer spanning opwekken, toch vond het belangrijkste pas bijna aan het eind van het boek, op blz 390. Hierin krijgt Lilan van haar onbekende verkrachter een verhaal uit het verre verleden te horen over Koning Aap en de Spook van het Knekelhuis. Dan wordt het allemaal duidelijk: waarom Lilan zo machteloos gereageerd had en waarom ze nooit kon winnen en dat het nu eindelijk tijd was om het af te sluiten; voorgoed. Het effect van deze terugverwijzing op mij was dat ik opeens alles op een rijtje zag en antwoord kreeg op vele vragen. Tegelijkertijd bleef ik met de vraag wie deze man dan wel niet was in werkelijkheid.

6.
Natuurlijk is de verhouding tussen de verteltijd en de vertelde tijd erg groot, ook in dit boek. De verteltijd, de tijd die je nodig hebt om een tekst te lezen, is 396 pagina’s (voor mij ongeveer 18 uur lang omdat ik het rustig aan wilde lezen wegens complicaties). Maar het verloop dat in het verhaal verteld wordt, de vertelde tijd, is veel langer. Het verhaal speelt zich namelijk vanaf één jaar vóór Lilans geboorte, 1959 dus, en gaat door tot het heden van haar leven, 1999. De vertelde tijd telt dus viertig jaar, terwijl dat allemaal verpakt zit in slechts 395 bladzijden.
7.
Het feitelijke begin van het verhaal speelt zich af in de communistisch tijd van China in de jaren ’60. Verder legt Wang nadruk op de jeugd van haar hoofdpersoon in laatste jaren ’70 en vervolgens vertelt ze veel over haar heden, late jaren van de laatste decenium van de 20e eeuw. Respectievelijke voorbeelden zijn te vinden op blz. 86, 172, 162.
8.
Lilan zelf wordt als een mooi meisje met lieve uitstraling en een gave huid beschreven. Haar innerlijk echter is helaas beschadigd. Ze is erg begripvol, maar kan dat niet aantonen. Erg prikkelbaar. Ook als ze van iemand houdt kan ze zich niet binden, omdat ze voor eens en altijd gekwetst is. Zes jaar lang, vanaf haar 6e levensmaand tot haar 6e levensjaar is ze regelmatig door “de man zonder hoofd” misbruikt. Ondanks haar verpletterende prestaties zijn haar ouders in begin van haar leven nooit snel tevreden. Ze moet altijd beter haar best doen. Zelfs op haar 39e is ze daar nog steeds kwaad om en wil niet weten dat haar ouders het goed bedoeld hadden en dat ze dus juist door hun doordrukking zo’n succesvolle, slimme dame is geworden. Over haar ouders’ uiterlijk is er niets bekend. Verder is Leo een belangrijk persoon in haar heden: een zeer liefhebbende vader-figuur eigenlijk. Hij is dan ook bijna dertig jaar ouder dan zij.

9. zie punt 8.

10.
Lilan speelt de hoofdrol. Alles draait om haar. Je ziet, voelt, hoort, vraagt, en begrijpt alles door haar personage. Zij is degene die met een probleem zit, namelijk het niet kunnen verwerken van de afschuwelijke verkrachtigen die ze ondergaan heeft in haar kinderjaren. Het ergste is dat ze de dader niet kent. Na Lilan, misschien wel naast Lilan speelt dus haar misbruiker, “de man zonder hoofd” ook de belangrijkste rol. Leo is vervult altijd de hulpzame rol in haar heden, wat oma Chen voor haar doet als ze pas één is.

11.
Hoewel de hoofdpersoon geen antwoord vindt op de vraag wie “de man zonder hoofd” was, bereikt ze haar doel toch. Haar voornaamste, onbewuste doel is namelijk dat ze het “hem” en haarzelf vergeeft en eindelijk eens verder moet gaan met haar leven. Na negenendertig jaar verzet en gejammer en afstand van liefde en vriendschap met angst beseft ze uiteindelijk dat haar ouders van haar houden en dat ze dat ook terug kan doen zonder enige slechte gevolgen. Ook Leo komt in de aandacht van haar liefde.

12.
Lilan en alle andere personages zijn zonder twijfel karakters, omdat elk van hen, voor Lilan natuurlijk, psychologisch groeien en door de tijd heen andere gevoelens krijgen en anders tegen de dingen aankijken. Vooral in Lilan zelf is dit herkenbaar. Als lezer volg je haar sinds de tijd die ze doorbrengt in haar veilig moederbuikje tot haar 39e levensjaar. Zowel lichamelijk als psychologisch is ze steeds aan het veranderen tot ze uiteindelijk de goede vorm vindt om lekker in haar vel te zitten.
13.
Over de maatschappij denken de personages verschillend. Bijna iedereen is tegen de gedachte van de hoofdpersoon. Zij kan niemand vertrouwen; ze voelt zich door iedereen bedreigd en niet veilig. Maar de rest blijft altijd zijn best doen om het tegenovergestelde te bewijzen. Ja, zelfs haar verkrachter vertelt haar dat ze mooi en lief is…… misschien dat ze juist daarom niet lief gevonden wil worden……
14.
Zoals ik al eerder heb aangegeven was dit onderwerp zeer vaag voor me, ik had er dus vooraf geen helder beeld van en kon daarom niet veel herkennen. Het lijkt me wel nuttig om dit verhaal gelezen te hebben, nu zou ik het in praktijd kunnen herkennen. Ik kan me met geen van de personges identificeren, omdat ze allemaal zo anders en andere gedachtes hebben in het verhaal. De schrijfwijze van de schrijfster vond ik gek genoeg wel herkenbaar. Ze was niet oppervlakkig en ik probeer oppervlakkigheid ook altijd te vermijden. Ze zei niet veel directs, maar draaide steeds met woorden en zinnen, zodat je op een grappige en wijze manier erachter kwam wat ze wilde zeggen. Hierdoor vond ik het juist duidelijker en spannender dan directe zinnen.

3. Evaluatie

1.
Mijn eerste, persoonlijke reactie was en is nog steeds positief over dit boek. Het is dus niet veranderd na de verdiepingsopdracht. Ik vond en vind het een erg mooi boek. Ik heb er wat van geleerd en het verhaal heeft me ook aan het denken gezet. Ik vind de manier van vertellen van Wang herkenbaar in mijn eigen cultuur. Dat leest een stuk prettiger en dat zal ik dus zeker doen ook. Soms gebruikte ze wel sexistische zinnen en woorden, maar dat moest wel om je te laten begrijpen hoe vreselijk dat moet voelen als het tegen je zin is…… en vooral als je niet eens weet wat het inhoudt als een klein kind.

2.
Ik ben tevreden over het uitvoeren van mijn beschrijvings- en verdiepingsopdracht omdat ik geen moeilijkheden tegengekomen ben. Het verliep soepel en ik kon de begrippen en het verhaal steeds goed volgen.
3.
Het lezen van dit boek viel over het algemeen reuze mee. Soms vond ik het zo zielig dat ik het even liet liggen, maar voor de rest kon ik wel in slaap vallen van moeheid, maar wilde het doorlezen niet opgeven. Ondanks de on-chronologische volgorde vond ik het verhaal helemaal niet verwarrend. Af en toe moest ik wel een woordje opzoeken, maar dat is juist nuttig.
4.
Net als het uivoeren ervan, was ook het uitwerken van mijn opdrachten geen tegenvaller.
5.
Ik kan nooit goed over mezelf oordelen omdat ik niet de aangwezen persoon daartoe ben, maar toch kan ik zeggen dat ik wel redelijk de benodigde kennis van de stof in voldoende mate bezat en bezit om aan dit leesdossier te werken. Ik vond het juist prettig en leerzaam.
6.
Wat ik de volgende keer anders doe hangt af van het advies van de docente en de uit te voeren opdracht. Als ik het op dit moment beter wist, gebruikte ik mijn kennis en vaargdigheid dan ook.