Boekverslag Didier van Cauwelaert

Info over dit verslag

Geschreven door:	mmm
Niveau:	5VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1105
Opvragingen:	6

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (25 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Didier van Cauwelaert

• Corps etranger (1)

  1998

• Un aller simple (8)

  1994

De zakelijke gegevens
Auteur: Didier van Cauwelaert
Titel: Un aller simple
Uitgever: Wolters Noordhoff (Edition Albin Michel)
Jaar van uitgave: 2000
Aantal bladzijden: 118
Eerste uitgave: 1994

De auteur
“J’aimais mieux rester dans le doute et garder le rêve.”
Didier van Cauwelaert (1960) is romanschrijver, dramaturg en scenarioschrijver. Zijn eerste roman was Vingt ans et des poussières. Voor Un aller simple ontving hij in 1994 de Prix Goncourt.

De samenvatting
Het boek gaat over een 20-jarige jongen, Aziz genaamd. Die woont in Marseille in een zigeunerkamp. Veel mensen denken dat hij een Marokkaan is vanwege zijn uiterlijk, maar in werkelijkheid is hij gewoon een Fransman. Hij is geadopteerd, omdat zijn ouders tijdens een auto-ongeluk om het leven zijn gekomen en hij had het geluk dat hij uit de brandende auto is gered. Hem is echter verteld dat hij op een parkeerplaats (spreek je uit in Frans amie six) in een Renaultje is gevonden en daarom heet hij Aziz. Zijn opleiding heeft hij van straat en dat is in de criminaliteit. Hij vertelt dan wat je allemaal moet doen, als je zes bent dit, als je zeven bent dat, etc. Uiteindelijk is zijn specialiteit autoradio’s stelen geworden. In Marseille-noord wordt vaak gevoetbald, maar hij vindt het moeilijk om te scoren (hij kwetst er namelijk altijd iemand mee) en daarom is hij vaak scheidsrechter.
Vervolgens wordt Aziz verliefd op Lila, een meisje uit een ander kamp, wat eigenlijk tegen de tradities is. Toch besluit hij met haar te trouwen en regelt een feest in een café. Op het feest pakt de politie hem op, omdat hij de huwelijksring zou hebben gestolen, wat hij overigens niet gedaan had. Deze daad van de politie was meer om een voorbeeld te stellen. Dan besluit de politie dat Aziz terug moet naar zijn ‘eigen’ land en Aziz speelt het mee. Aziz moet op een kaart aanwijzen waar hij vandaan komt en wijst Marokko aan, ook bedenkt hij een naam voor zijn plaats: Irghiz.
Op het vliegveld komt hij Jean-Pierre Schneider tegen, die Aziz naar Marokko zal brengen. Jean-Pierre zit ook in een slechte positie, want de relatie met zijn vrouw en ouders is heel slecht. Later vertelt Aziz aan Jean-Pierre dat Irghiz helemaal niet bestaat, maar Jean-Pierre wil dat niet geloven en ze gaan toch op zoek. In Marokko komt Aziz Valerie tegen (uit Bordeaux) en hij hielp haar wanneer zij een keer in de problemen zat. (Valerie is namelijk gids en toen Aziz Valerie tegenkwam zat ze net in de problemen met toeristen). Als dank hiervoor laat Valerie zich misbruiken door Aziz, maar naarmate ze een gesprek hebben, klikt het wel tussen hen beide. Aziz vertelt haar de waarheid en ze helpt toch mee om Irghiz te zoeken (tenminste een beschrijving van een plek) Wanneer ze de plek zouden hebben gevonden, zouden ze vertellen dat de plek door een lawine bedolven is. Daarna zou Valerie hen weer terugbrengen. Onderweg naar Irghiz wordt Jean-Pierre ook verliefd op Valerie en maakt hij aantekeningen op een notitieblok voor zijn boek un aller simple. Dan wordt Jean-Pierre ziek door slecht drinkwater waar hij na een paar dagen later aan sterft. Wel heeft Jean-Pierre nog verteld aan Aziz dat hij het boek moet gaan schrijven en dat hij daar iets aardigs over Jean-Pierre zijn ouders moet vertellen. Toevallig komen ze dan Valeries vader tegen en die helpt hen om het lijk van Jean-Pierre terug naar Frankrijk te brengen. Aziz neemt afscheid van Valerie en wil het lijk naar Jean-Pierre’s vrouw brengen, op het laatste moment bedenkt hij zich. Met het laatste geld dat hij heeft koopt hij een oude Citroën en gaat op zoek.
Eenmaal bij de ouders van Jean-Pierre verteld hij hen allemaal heldhaftige verhalen over Marokko en Jean-Pierre. Hoe Jean-Pierre hem gered had en hoeveel hij het over zijn ouders had.
Even later als hij weer buitenkomt is zijn auto gestolen. Met het lijk van Jean-Pierre erin! Voor Aziz is dit een teken van het lot.
Aziz blijft bij de familie Schneider wonen en probeert het boek van Jean-Pierre nog te publiceren.

De personages
Aziz Kemal: Hij wordt als baby geadopteerd door zigeuners. Zijn ouders zijn omgekomen in een auto-ongeluk, Aziz was de enige overlevende. Hij heet Aziz doordat hij was gevonden in een Citroën Ami 6. Eerst wordt hij Ami 6 genoemd maar dat verandert al snel naar Aziz. Hij is een fantast, dat blijkt uit de verhalen die hij Jean-Pierre verteld. Hij is erg sociaal en heeft een goed gevoel voor humor.

Jean-Pierre Schneider: Hij is een begeleider die immigranten helpt terug te keren naar hun land van herkomst. Hij is degene die Aziz ondervraagt over de ring die hij gestolen zou hebben. Hij wil scheiden van Clementine, zijn eerste vrouw. Hij gelooft het niet als Aziz hem verteld dat Irghiz niet bestaat.

Valerie d'Armeray: Ze is reisleidster van beroep. Aziz ontmoet haar nadat ze ruzie kreeg met de groep toeristen die ze op dat moment begeleidde. Aziz vindt Valerie een geschikte vrouw voor Jean-Pierre.

Creatieve opdracht

Tijd
Alles is heimwee
wolken en water
alles is heimwee
naar vroeger – naar later
vroeger is óver
later – een ster
gisteren is oud
en morgen nog ver.

Dit gedicht heb ik gekozen omdat ik het een beetje op de stemming vind slaan van Aziz hoewel die niet zo overdreven heimwee had toen hij weg moest.

Vriend
Hij had opeens iets wijs de laatste tijd,
alsof hij wist wat er met ‘leven’ werd bedoeld,
alsof hij ergens in zijn maandenlange strijd
iets van de eeuwigheid al duidelijk had gevoeld,
je kon het zien, dat hij het niet meer haalde
en dat hij aan de grote reis begon.
Toen ik de laatste maal de trap afdaalde
was ’t of ik achterbleef . . . op een perron.
Dit gedicht vind ik een beetje slaan op Jean omdat hij wel ziek werd maar toch door wilde, en omdat hij aan het begin van de reis al het gevoel had dat dit zijn laatste reis zou zijn.

Beide gedichten zijn van Toon Hermans

Eigen oordeel
Ik vind het een heel mooi boek. Het was toch wel lastig om alles te begrijpen maar gelukkig zat er een woordenlijst in het boek zelf. Ik moest af en toe wel een paar blz 2 of 3 keer lezen voor ik het begreep en daardoor is het lezen van het boek gelijk minder leuk. In het begin is het nog niet zo spannend, maar steeds verder in het boek wordt het spannender en wil je toch wel blijven lezen. Het is namelijk mooi, maar tragisch om te lezen hoe een Fransman als Marokkaan wordt aangezien en terug moet naar zijn ‘eigen’ land. Maar het boek heeft ook grappige stukken en best wel humor. Het wisselt gewoon lekker af en dat maakte het boek ook leuker. Ik vind dit boek een aanrader!