Boekverslag Peter Verhelst

Heb je zin om een korte enquête in te vullen over jouw ergernissen op school? Meedoen kost een paar minuutjes van je tijd.

Geschreven door:	Vanlangendijck Tom
Datum ingestuurd:	27 januari 2002
Taal:
Woorden:	1007
Opvragingen:	3465 (29 deze maand)
Waardering:	Currently 2.85/5 1 2 3 4 5 2.8/5 (33 stemmen)

Titel:	Spierenalfabet
Auteur:	Verhelst, Peter
Jaar van uitgave:	1999

Auteur:	Verhelst, Peter
Geslacht:	man
Nationaliteit:	Nederlands
Populaire titels:	2000Zwellend fruit (6) 1999Tongkat (2) 1996De kleurenvanger (1) 1999Spierenalfabet (1) 2008Het geheim van de keel van de nachtegaal (0) 2006Memoires van een Luipaard (0)

Download dit verslag in PDF-formaat

Boekbeschrijving
Auteur: Peter Verhelst
Titel: Het spierenalfabets
Plaats uitgave: Amsterdam
Uitgeverij: Prometheus
Datum uitgave: 1995

Er is een spreuk ter inleiding die driemaal herhaald wordt: ‘Verschwende deine Jugend’.
Het boek wordt aan niemand opgedragen.
Er zijn 184 bladzijden. Er is een onderverdeling in 3 delen (A, B en C). Er is geen onderverdeling in hoofdstukken.

Samenvatting
Het hoofdpersonage in dit boek is een jongen, zijn naam is niet bekend, die voor de gigantische taak staat alle aanwezige boeken in een zes meter hoge crypte van een oude bibliotheek te inventariseren. De crypte is achthoekig en in het midden van elke muur – uitgezonderd die waar de deur zich in bevindt - staat een beeld dat een van de zeven vrije kunsten belichaamt. Om alle boeken te inventariseren kan de jongen gebruik maken van een computer (volgens hem een monster), maar het zal jaren duren vooraleer alle boeken geïnventariseerd zijn.
Al snel wordt hij echter geconfronteerd met een hele reeks vragen. Wat is er aan de hand met René (zijn voorganger), die in een rolstoel is terechtgekomen? Wat betekenen de vreemde berichtjes over de zon die hij iedere dag toegestuurd krijgt via Internet ? Wat is het geheim van de beelden in de crypte ? Wat is er aan de hand met het dansende meisje Lore waarop hij verliefd wordt ? Allemaal vragen waarop uiteindelijk min of meer een antwoord gegeven wordt.
Om te beginnen is er Inez (een mannenverslindster), de hoofdbibliothecaris waarvan hij tijdens en na het werk levenslessen krijgt. Samen met haar ontdekt hij dat de beelden in de crypte verpakte lichaamsdelen bevatten die de levensloop van Hieronymus symboliseren: schedel, tong, hart, schouderblad, navel, aars en testikel. De lichaamsdelen blijken uiteindelijk slechts 5 jaar oud te zijn!
Ten tweede is er René. Twee jaar geleden is het plotseling fout gegaan met hem. Nu ligt hij in het ziekenhuis, hij kan enkel nog zijn rechterwijs- en middelvinger beheersen, ademen, slikken en kijken. Op een dag krijgt hij in het ziekenhuis een draagbare computer. Al snel wordt hij een echte computerspecialist. Dagelijks zit hij een uur of acht voor zijn computer. Op een bepaalde ogenblik heeft hij zelfs een zodanig uitgebreide computerinstallatie dat zijn kamer te klein wordt. Net wanneer het hoofdpersonage (de jongen) naar de opening van dit nieuwe ‘cybernetische pretpark’ van René wil vertrekken, krijgt hij een laatste vreemde bericht op zijn computer: ‘Aan het eind van haar bestaan spat de zon uit elkaar en verstrooit het gros van haar elementen in de ruimte’. Nadien valt het beeld op de computers in de crypte uit: weg is het geheugen. Wanneer de jongen dan toch in het ziekenhuis aankomt blijkt wat er gebeurd is. René verstuurde de geheimzinnige berichten, na het versturen van het laatste bericht pleegde hij zelfmoord. Hij liet de batterijen van zijn rolstoel aansluiten op het elektrische net (zogezegd om op te laden), waardoor hij een hevige stroomstoot kreeg en zijn rolstoel onmiddellijk vuur vatte. Het was een klap als een ontploffende zon.
Ten derde is er Lore , een meisje dat samen met een aantal vriendinnen door onmenselijke oefeningen en onthoudingen een perfect antilichaam wil bekomen. Dat antilichaam is een lichaam dat zowel de mannelijke als de vrouwelijke kenmerken ontkent. Het heeft geen weke rondingen, geen hoekigheid, geen borsten, geen ronde heupen, geen scherp afgetekende spieren en zeker geen beharing. Uiteindelijk loopt het helemaal fout wanneer 2 vriendinnen het opgeven en een andere vriendin van de twaalfde verdieping van een appartementsgebouw naar beneden stort. Lore wordt hierdoor langzaam maar zeker een wrak: ze probeert zich zoveel mogelijk van anderen af te zonderen. Op het einde van het verhaal is ze uiteindelijk spoorloos verdwenen. De jongen, die verliefd op haar was , blijft uiteindelijk alleen achter. De crypte wordt gesloten, René is gestorven en Lore heeft zich in haar verdriet teruggetrokken.

Ruimte
Het verhaal speelt zich vooral op 3 plaatsen af: in het appartement van het hoofdpersonage, in de bibliotheek en in het ziekenhuis. Het is niet duidelijk in welk land of in welke stad het verhaal zich afspeelt. Er wordt redelijk veel aandacht besteed aan plaatsbeschrijvingen. De bibliotheek bijvoorbeeld wordt uitvoerig beschreven. (Bv. ‘De vloer bestaat uit zeven driehoekige grafstenen die in het middelpunt grenzen aan een cirkel. Die centrale grafsteen wordt aan het oog onttrokken door een houten bouwwerk op poten.’ enz.) De plaats heeft ook een invloed op de karakters. Zo is het voor het hoofdpersonage van levensbelang om boven op een gebouw te wonen, in een penthouse dat aan de achterkant bekroond wordt door een terrastuin. De plaats heeft minder invloed op de gebeurtenissen. Dit verhaal kan zich in heel wat landen afspelen.
Alle personages behoren tot dezelfde sociale klasse, ze behoren tot het gewone volk. Ze zijn niet rijk, maar ook niet arm en wonen in een appartement of penthouse. Ook hun job, in een bibliotheek werken, is niets bijzonder. Lore is natuurlijk enigszins een uitzondering vermits zei tot een soort sekte behoort en het niet duidelijk is wat voor werk zij daarnaast doet.

Stijl
Het woordgebruik in dit boek is modern en vernieuwend. Alles wordt heel poëtisch beschreven. Dit maakt het verhaal heel betoverend. Het is volgens mij trouwens niet de bedoeling van Peter Verhelst dat je dit verhaal volledig begrijpt, maar dat je erdoor betoverd wordt. Toch is hij hierin beter geslaagd in ‘Tongkat’.
De zinnen zijn heel vaak kort wat het geheel natuurlijk nog poëtischer maakt. (Bv. Het is zes uur. Ik klop zes keer op de deur. Ik hoor een metalen stem. Ik kom de kamer binnen.). Dit wordt vooral gedaan om de indruk van een moment kort weer te geven.
Toch komen er ook langere zinnen in voor, vaak om een contrast te beklemtonen. (Bv. Een minimale wijziging in een op het eerste gezicht onbelangrijk element van het systeem, kan een effect veroorzaken dat buiten alle proporties wordt opgeblazen en het hele systeem op dramatische wijze beïnvloedt.). Er is redelijk veel dialoog. De gesprekken op zich zijn niet geloofwaardig, maar dat is het verhaal op zich ook niet. Het is namelijk vooral de beeldspraak die van belang is en heel vaak gebruikt wordt. (Bv. Danser die zich als een lege fles leeggiet).