Boekverslag Marion Bloem

Info over dit verslag

Geschreven door:	linda [meer]
Niveau:	4HAVO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1289
Opvragingen:	6

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (20 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Marion Bloem

• Brieven van Souad (3)

  1986

• De droom van de magere tijger (1)

  1996

• De honden van slipi (1)

  1992

• De leugen van de kaketoe (1)

  1993

• De V van Venus (1)

  2004

• Games 4 Girls (4)

  2001

• Geen gewoon Indisch meisje (10)

  1983

• Lange reizen, korte liefdes (2)

  1987

• Matabia (2)

  1981

• Mooie meisjesmond (11)

  1997

• Rio (2)

  1987

• Vaders van betekenis (1)

  1989

• Ver van familie (2)

  1999

H1. Van dit boek verwachtte ik niet zo veel. Ik zag het liggen en dacht: ‘wat een leuke voorkant.’ De titel sprak me ook wel aan. Toen ben ik dit boek gaan lezen.

H2. Het gaat over een meisje, Zhora van Dam, die vertelt over haar herinneringen aan vroeger. Vanaf dat ze een kleuter was. Ze herinnerd zich flarden en die vult ze aan met haar verbeeldingen.
Ze had een hele hechte band met haar twee vriendinnen. Nouchka en Sonja. Femates noemden ze zichzelf. Ze maakten hun eigen woorden wanneer ze meenden dat de bestaande te vaag waren en niet uitdrukten wat zij er precies mee bedoelden. Hun eigen namen veranderden ze ook. Nouchka werd Nous Qua. Sonja werd Son-ya en Zhora werd Xora.
Samen beleefden ze de vreemdste avonturen die ze zagen als een oefening voor later. Ze wilde namelijk beroemd worden. Actrices. Toen Nouchka’s vader wegging, voorgoed, gaf hij Nouchka zijn super 8-camera. Vanaf toen filmden ze alles wat los en vast zat, en dan vooral de avonturen die ze beleefden, om ze later weer terug te kunnen kijken. Dan gaven ze kritiek op elkaar wat ze wel en niet goed deden als actrices. En dat moest dan weer geoefend worden.
Rien, de vader van Zhora, was een geweldige vader. Hij ving haar altijd op. Als ze uit de boom viel of van het dak, altijd was haar vader op tijd om haar op te vangen. Op een dag merkte Zhora dat haar vader steeds raarder ging doen. Hij wankelde bij het lopen, was snel moe en speelde niet zo vaak meer met Zhora. Haar moeder zei dat hij ziek was. Haar vader gaf haar een medaillon en zei dat ze die altijd moest bewaren, dat het haar geluk zou brengen. Vanaf toen moest Rien naar Zonnehof, een tehuis met allemaal gekke mensen. Daar moest ze dan elke dag met haar moeder heen. Zhora’s vader was haar vader niet meer. Hij was vanaf nu gewoon Rien.
Zhora had een jong poesje mee naar huis genomen die ze Kleintje noemde. Zij kreeg het medaillon om haar nekje hangen. Kleintje werd ook ziek. Ze had kanker en het was beter dat ze afgemaakt werd. Zhora wilde dat niet en haalde haar weg bij de dierenarts.
Nouchka, Sonja en Zhora deden auditie bij een toneelschool. Daar zouden ze met z’n drietjes doorkomen of alledrie niet. Ze werden niet aangenomen.
Zhora merkte dat kleintje haar medaillon niet meer omhad en brak in bij de dierenarts om hem te halen. Sonja en Nouchka volgden haar. Ze werden opgepakt door de politie en 1 nacht in de cel gegooid. Kleintje heeft ze later toch in laten slapen
Daarna gaat het allemaal heel snel. Zhora loopt weg bij haar vriendinnen en ziet ze nooit meer terug. Ze gaat achter de computer zitten en maakt een spel: Games 4 Girls. Alleen Sonja en Nouchka zullen het spel snappen en kunnen spelen, al hun herinneringen zitten er in verwerkt, maar het is alleen nog niet af. Ze hoopt met dit spel weer in contact te komen met haar twee vriendinnen.
H3. Het verhaal wordt verteld in de vertellende / belevende ik. Zhora is de ik persoon. Ik kon goed meeleven met haar. Soms vond ik de dingen die ze deed wel te ver gaan.

H4. Zhora is de hoofdpersoon. Ze is eigenwijs en weet goed wat ze wil. Ze heeft goede bedoelingen, doet kwaad maar vanuit haar ogen ziet ze dat niet. Ze wil nooit slachtoffer zijn en is totaal niet op haar mondje gevallen. Ze heeft altijd een weerwoord. Een scherpe tong.

Nouchka en Sonja zijn eigenlijk de andere twee hoofdpersonen. Ze willen allebei heel beroemd worden. Samen met Zhora halen ze allemaal streken uit en doen de meest rare dingen.
Nouchka heeft een donkere huidskleur, donker haar en ogen.
Sonja’s biologische ouders komen uit Korea. Ze heeft krulhaar en een donkere huid, getrokken ogen en volle lippen. Ze is geadopteerd, omdat haar moeder onvruchtbaar was. Ze wil altijd diep over onderwerpen verder praten.

De moeders, vaders en broertjes zijn de bijfiguren. Daarover kom je niet veel te weten.

H5. De tijd is niet chronologisch verteld. De ene keer word je terugverwezen en de andere keer weer vooruit. Het zit helemaal door elkaar. Dat komt omdat het allemaal flarden herinneringen zijn. En tussendoor komen er ook stukjes dat ze verder gaat met het spel maken.
Verteltijd is 267 bladzijdes.
Vertelde tijd is ongeveer 25 jaar. Alle herinneringen van vroeger tot nu.

H6. Het is ten eerste een best rommelig verhaal, omdat het van de ene tijd naar de andere tijd gaat. Dat komt door de herinneringen. Dat is best verwarrend. Ze schrijft met veel gevoelens, dus vaak wat ze heeft gevoeld op dat moment.
Als je het boek helemaal uit leest snap je alles wel. Als je het boek dan weer opnieuw leest zal je alles wat ze in het begin vertelt meteen snappen.

Al met al vond ik het toch een leuk boek om te lezen, maar als ik wist dat het zo verwarrend was had ik hem niet uitgekozen.
Verdiepingsopdracht
Interview

Ik moet nog 5 minuten wachten voordat ik de kamer binnen mag waar ik Zhora van Dam zal ontmoeten. Ik ben nieuwsgierig hoe ze eruit zal zien.
De deur gaat open. Ik mag naar binnen.
Daar zit ze, een mooie vrouw om te zien, denk ik bij mezelf. ‘Hallo’ zeg ik. ‘Hallo’ groet ze terug. Ik ga zitten en met de gedachten dat ik maar een kwartiertje heb stel ik vlug mijn eerste vraag: ‘hoe kwam je op het idee om je herinneringen in een boek te verwerken?’ ‘Ik zit vaak achter de computer zomaar wat te schrijven en opeens ben ik al mijn herinneringen op gaan schrijven. Ik ging maar door en als vanzelf verwerkte ik het in een boek.’ Antwoordt Zhora.
Ze is in de dertig denk ik. Ze haalt een hand door haar haar en wacht geduldig op mijn volgende vraag.
‘In het boek vertel je dat je samen met je vriendinnen heel veel streken hebt uit gehaald. Was dat echt zo of heb je het verzonnen?’
Ze kijkt opzij en denkt even na voordat ze antwoord. Ik wacht nieuwsgierig af.
‘Die vraag stellen veel mensen. Zoals ik in het boek vertel herinner ik me flarden en die vul ik aan met mijn verbeelding. Maar de streken die ik heb uitgehaald zijn heus waar.’ Antwoordt ze zelfverzekerd. ‘Ben je veel veranderd sinds je jeugd?’ vraag ik verder. ‘Ik haal niet meer van dat soort streken uit,’ lacht ze, ‘Ik ben nu volwassen. Zo gedraag ik me dus ook. Veel van mijn fantasie kan ik kwijt in verhalen.’
In haar ogen zie ik een soort verlangen. Verlangen naar de dagen dat ze nog kind was en streken uit haalde. De blik verandert als ze mij ziet kijken. Ik betrap mezelf en stel vlug de volgende vraag. ‘Je hebt vriendinnen uit je jeugd. Heb je nog contact met hun?’ ‘Zoals in het boek te lezen is niet. Ik heb een spel gemaakt en hoop daarmee weer contact te krijgen. Maar tot nu toe is er nog niks veranderd. Ik hoop dat ik op een dag weer contact met ze krijg en ze weer eens zie.’ Verteld ze me met een teleurstelling. ‘Wat is het laatste wat je van hen weet?’ vraag ik. ‘Sonja is lesbisch en gelukkig met een of andere Amerikaanse fotografe, ze woont in het buitenland en is altijd onderweg. Via via heb ik gehoord dat Nouchka nog altijd met haar jeugd geliefde Bart is, en haar naam heb ik gezien op tv na afloop van een soap, dus ze zal wel cameravrouw zijn geworden of zoiets.’ Zegt ze. Meer weet ze niet.
Een man komt binnen en verteld me dat mijn tijd om is. Ik zeg Zhora gedag en verlaat de kamer. ‘Zucht, dat was het dan’ en tevreden loop ik weg.