Boekverslag Tessa de Loo

Info over dit verslag

Geschreven door:	Haimoon
Niveau:	4VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2956
Opvragingen:	25

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (37 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Tessa de Loo

• De meisjes van de suikerwerkfabriek (11)

  1983

• De tweeling (62)

  1993

• De zoon uit Spanje (12)

  2004

• Een bed in de hemel (7)

  2000

• Een varken in het paleis (4)

  1998

• Het mirakel van de hond (2)

  1988

• Het rookoffer (38)

  1987

• Isabelle (58)

  1989

• Meander (4)

  1986

Zakelijke gegevens

Auter: Tessa de Loo (pseudoniem voor Tineke Duyvené de Wit)
Titel: Isabelle
Opgezochte elementen: Isabelle
Verklaring van de titel: Isabelle is de hoofdpersoon van het verhaal. Zij is mooi en beroemd en staat altijd op de voorgrond. Daarom is haar naam ook de titel van het boek. De betekenis van haar naam, Isabelle Amable, verwijst direct naar haar persoonlijkheid en naar haar uiterlijk. ‘Belle’ betekent mooi en ‘aima ble’ betekent vriendelijk.
Ondertitel: --
Opgezochte elementen: --

Motto: --
Verklaring: --

Het boek verscheen het eerst in het jaar: 1989
Gebruikte druk, lijsteruitgave, verscheen in het jaar: 2001
Geraadpleegde secundaire literatuur:
http://www.lijsters.nl
http://www.biblioweb.nl
http://www.uittreksels.nl

Samenvatting van het verhaal in hoofdlijnen

Op een dag verdwijnt de bekende filmster Isabelle Amable in een bergachtige streek in Frankrijk, tijdens een wandeling. Politie en mensen uit de streek doorzoeken de hele omgeving systematisch, maar zonder resultaat. Na een maand intensieve zoektochten geeft men het op.
Isabelle blijkt te zijn ontvoerd door de oerlelijke kunstenares Jeanne Bitor, een vrouw uit het dorp. Een aantal maanden na de ontvoering van Isabelle wordt dat ontdekt door Bernard Buffon, de schoolmeester uit het dorp, die de zoektocht naar Isabelle nog niet heeft opgegeven. Elke dag trekt hij de bergen in op zoek naar zijn idool, of zit hij in de kroeg te wachten tot de moordenaar zich verspreekt. En dat gebeurt dus ook….

Verhaalfiguren

A Isabelle Amable is een beroemde filmster. Ze is mooi en heeft altijd een vrij onbezorgd leven gehad; gelukkige jeugd, een verloofde, veel vrienden en ze is geliefd bij het publiek.
‘Isabelle was zo vriendelijk…zo levenslustig…zo recht door zee. Ze zou nooit iemand benadelen’. (citaat uit hoofdstuk 8, bladzijde 43)
Isabelle heeft een soort magische werking op mensen, ze kan mensen naar haar hand zetten en ervoor zorgen dat ze haar vertouwen.
‘Isabelle had, als een positieve pool, een onbegrijpelijke aantrekkingskracht uitgeoefend op jeannes negatieve lading.’ (citaat uit hoofdstuk 7, bladzijde 36)
‘Maar terwijl ze daar zo stond en Isabelle gadesloeg kromp haar hart. Haar pas ontkiemde gevoelens voor Isabelle lieten zich niet als een lichtschakelaar omdraaien. In theorie hardvochtige maatregelen nemen was niet moeilijk, in werkelijkheid bleken onvoorziene sentimenten haar vastbeslotenhied te vertoebelen. Ze moest zich heel erg schrap zetten.’ (citaat uit hoofdstuk 11, bladzijde 59) Dit citaat laat zien dat Isabelle in staat is om een gevoel van aantrekking en respect bij iemand op te roepen. Dit doet ze bij Jeanne.

Door te liegen over zichzelf en een zielig verhaal te vertellen, zorgt ze ervoor dat ze Jeanne als het ware in haar macht krijgt. Op die manier lukt het Isabelle bijna om zichzelf vrij te krijgen. Want Jeanne krijgt medeleven en respect voor haar en daarmee voor mooi mensen in het algemeen.
‘ ‘Nooit eerder in mijn leven,’ zei ze ademloos, ‘Hing er zoveel af van mijn acteertalent’.’ (…) ‘ik heb er maar wat op los gefantaseerd, maar het werkte! Als ik nog een paar dagen de tijd had gehad dan had ik zo weg kunnen wandelen!’ (citaat uit hoofdstuk 13, bladzijde75)

Jeanne Bitor is een ontzettend lelijke vrouw. Ze woont, met haar lelijke 2 honden, in een oude boerderij aan de rand van het dorpje. Door haar lelijkheid, walgen mensen van haar en negeren haar. (…) ‘men liet haar snel gaan, zo ontmoedigend en onaangenaam was het om met haar te spreken en haar aan te zien.’ (citaat uit hoofdstuk1, bladzijde 6)
Hierdoor is Jeanne heel erg in zichzelf gekeerd en stil. Ze heeft totaal geen vertrouwen meer in de mensheid.
Ze is jaloers op mensen die wel in het bezit zijn van wat schoonheid. ‘‘ik wil aantonen,’ zei ze ferm, ‘dat schoonheid niet meer dan een schijn is. De natuur creëert haar alleen om haar weer te vernietigen.’’ (citaat uit hoofdstuk 6 op bladzijde 31)
‘hoe ellendiger Isabelle’s leven bleek te zijn geweest, hoe meer Jeanne opfleurde’ (citaat uit hoofdstuk 7, bladzijde 40)
Naarmate het verhaal vordert, en Jeanne Isabelle’s (verzonnen) verhaal aanhoort, ontdooit zij een beetje, en komt ‘het mens’ in haar naar voren. ‘Maar terwijl ze daar zo stond en Isabelle gadesloeg kromp haar hart. Haar pas ontkiemde gevoelens voor Isabelle lieten zich niet als een lichtschakelaar omdraaien. In theorie hardvochtige maatregelen nemen was niet moeilijk, in werkelijkheid bleken onvoorziene sentimenten haar vastbeslotenhied te vertoebelen. Ze moest zich heel erg schrap zetten.’ (citaat uit hoofdstuk 11, bladzijde 59)
Jeanne laat zien dat ze ook een gevoelige, menselijke kant bezit.

Bernard Buffon is een dikke, pafferige onderwijzer aan de plaatselijke school in het dorp. Hij is een zeer gerespecteerd man in het dorp. ‘ ‘Maar meneer Buffon,’ ze keek hem met haar zwarte ogen schalks aan, ‘u kan ik zeker toch niets weigeren’. (…) ‘Alsof een man als u iets te verbergen zou hebben!’ zei odile Severac’. (citaten uit hoofdstuk 8, op de bladzijden 42 en 43)
Isabelle is zijn idool en hij aanbidt haar. ‘Hij kon haar aanraken! Ze lag op een meter afstand, als hij zich voorover boog…Eindelijk kon hij zijn fondanten droombeeld omzetten in werkelijkheid.’ (citaat uit hoofdstuk 13, bladzijde 71)
Zijn liefde voor haar de reden dat hij de zoektocht naar niet opgeeft.
Het is een typische man. Hij idealiseert vrouwen. (het vorige citaat is hierop onder andere van toepassing)

B Isabelle en Jeanne hebben een relatie die een sterke ontwikkeling doormaakt. In het begin van hun samenzijn is er een grote afstand tussen Isabelle en Jeanne. Jeanne ziet Isabelle als een gevangene, wat ze in feite ook is. ‘Jeanne trok zwijgend enkele strobalen van de stapel af en schoof ze tegen elkaar aan. ‘Alsjeblieft…’ Isabelle greep haar bij beide armen, ‘laat me hier niet achter!’ (citaat uit hoofdstuk 4, bladzijde 22)
Naarmate het verhaal vordert, zorgt Isabelle ervoor dat Jeanne voor haar ‘smelt’.Isabelle wekt gevoelens van vertrouwen bij Jeanne. ‘Nooit eerder had zij zich aan iemand bloot gegeven.’ (citaat uit hoofdstuk 4, bladzijde 36)
Door deze ontwikkeling ontstaat er een soort vriendschap tussen hen, hoewel Isabelle nog wel steeds in de omstandigheden van een gevangene leeft. Ze slaapt namelijk in een koude kelder op stro.
Als blijkt dat Isabelle gelogen heeft tegen Jeanne over haar leven, is de vriendschap tussen hen over.’(…) we zullen haar laten zien dat het tij gekeerd is.’
Jeanne heeft echter nog wel steeds warme/vriendschappelijke gevoelens voor Isabelle, maar die laat ze niet meer zien. ‘Jeanne slikte, dit was een cruciaal moment, nu mocht ze niet over stag gaan.’ (citaat uit hoofdstuk 11, bladzijde 60)

Bernard bewondert Isabelle. Hij kijkt tegen haar op en ziet haar als lustobject. ‘het was niet te bevatten dat zijn droombeeld hier bij hem was (…)’ (citaat uit hoofdstuk 13, bladzijde 71)
Aan het eind van het boek is hij alleen met zijn ‘idool’. Dat kan hij niet echt goed bevatten. Hij heeft altijd gedacht dat Isabelle voor hem altijd onbereikbaar was. Hij zou haar zo kunnen ‘pakken’. Maar daarvoor is hij te beschaafd en verlegen. ‘Daarna werd het heel stil in zijn hoofd en drong langzaam tot hem door dat hij ook nu weer ten prooi was gevallen aan zijn verbeelding. Zijn voorkeur voor de onwerkelijkheid had echter deze keer een stuitende, schaamteloze vorm aangenomen’. (citaat uit hoofdstuk 13, bladzijde 71)
Aan het eind ban het boek, als Bernard en Isabelle enige tijd samen hebben doorgebracht, is het magische wat Bernard in Isabelle zag, eraf. Hij adoreert haar niet meer. De droomvrouw die hij dacht dat Isabelle was, bleek ze toch niet te zijn. ‘De ban was verbroken. Sinds hij haar had leren kennen als een vrouw van vlees en bloed, was de betovering opgelost als mist in de ochtendzon.’ (citaat uit hoofdstuk 14, bladzijde 77)

Bernard ziet Jeanne in het begin van het boek zoals iedereen Jeanne ziet, ze woont in hun dorp, maar niemand wil iets met haar te maken hebben. Bernard en Jeanne kennen elkaar dus ook helemaal niet zo goed. Jeanne staat achter de bar in het dorpscafé waar Bernard wel eens komt, dus de twee zien elkaar wel eens, maar meer niet.
Aan het eind van het boek, als Isabelle heeft ‘afgedaan’, ziet Bernard Jeanne als een soort van vervanging van Isabelle. Een vrouw die iets magisch heeft, dat hij wil ontdekken. ‘Toen de autoriteiten officieel verklaarden dat zij de hoop Jeanne terug te vinden hadden opgegeven, nam Bernard opnieuw in alle stilte het speurwerk van hen over. (…) Op onverklaarbare manier had, gedurende een periode van diepe neerslachtigheid, Jeanne Bitor zich in het middelpunt van zijn bewustzijn genesteld. (…) Het leek alsof Isabelle het estafettestokje aan Jeanne had doorgegeven.’ (citaat uit hoofdstuk 14, bladzijde 78)

Verhaalanalyse

A In dit verhaal komen twee soorten perspectieven voor (welke overheerst, weet ik niet).
De perspectieven die voorkomen zijn:
-HIJ/ZIJ VERHAAL met VERTELLERS-PERSPECTIEF en
-HIJ/ZIJ VERHAAL met HIJ/ZIJ PERSONAAL-PERSPECTIEF

Het tweede perspectief komt in twee vormen voor. Soms wordt het verhaal namelijk verteld uit het perspectief van Jeanne Bitor en soms vanuit het perspectief van Bernard Buffon.
Het is best wel opvallend dat er geen passages zijn waarbij het personale perspectief bij Isabelle ligt, ookal is zij de hoofdpersoon van het boek.
Er komen in het verhaal ook passages voor waarin met het vertellers-perspectief geschreven wordt. Daarin wordt vrij objectief geschreven, feitelijk en zonder gevoelens van een bepaald persoon erin.

B Er wordt in het verhaal door twee personen over het leven van Isabelle verteld. Odile Severac vertelt over haar en Isabelle zelf ook. Het zijn twee totaal verschillende verhalen.
Na het lezen van deze twee verhalen, wordt je als lezer een beetje in verwarring gebracht over welk verhaal nou het juiste is. Kent Odile Isabelle niet zo goed als ze zelf zegt, of liegt Isabelle?
Dat laatste blijkt waar.
Isabelle vertelt een zielig verhaal over haar leven aan Jeanne om zichzelf te profileren als iemand die gelukkig lijkt te zijn, maar dat ondanks haar schoonheid helemaal niet is.
Uit het verhaal dat Odile over Isabelle aan Bernard vertelt, blijkt dat Isabelle wel een heel fijn leven heeft (gehad).

C Het verhaal speelt zich ergens in de tweede helft van de twintigste eeuw af. Wanneer precies, wordt niet in het boek vermeld. Dit stukje komt namelijk in het boek voor:
-‘(…) tussen 1764 en 1767 (…) ‘Meneer,’ kwam Isabelle’s vader tussenbeide, ‘ dat is ruim tweehonderd jaar geleden’.
Het boek is sowieso na 1967 geschreven.
-Bovendien is Isabelle een filmster. Dat moet dus na de uitvinding van de film zijn geweest. Deze was in 1895, maar de film werd voor commerciële doeleinden na 1928 gebruikt.
-Het verhaal gaat over ‘mooi zijn’. Dat heeft dus te maken met iets geven om je uiterlijk. Dat is pas de twintigste eeuw echt belangrijk geworden voor mensen.
Voor de loop van het verhaal maakt het niet uit wanneer het zich afspeelt. De tijd is niet van invloed op de gebeurtenissen.

D De vertelde tijd is ongeveer 2 maanden. Het verhaal begint op een moment, net na Isabelle’s verdwijning. Een maand na de verdwijning stopt de politie met zoeken en ongeveer een maand dáárna wordt Isabelle door Bernard gevonden. Een paar weken later stopt het verhaal.

E het verhaal is chronologisch verteld. Er zitten wel een aantal flash-back’s in. Deze beïnvloeden de loop van het verhaal niet op zo’n grote manier dat het verhaal hierdoor niet meer chronologisch is.

F Er zitten een aantal flash-back’s, versnellingen en vertragingen in het verhaal.
De flash-back’s zitten eigenlijk door het hele verhaal heen en komen van de beide perspectieven, dus van Bernard en Jeanne.
De versnellingen zitten in het begin van het verhaal, net na de verdwijning van Isabelle;
Als Isabelle bij Jeanne is, is er een versnelling;
En aan het eind van het verhaal, nadat Isabelle gevonden is, als alle pers zich op haar stort.
De vertelde tijd is ongeveer 2,5 a 3 uur. (in mijn leestempo, dat ligt vrij laag)

Een opvallend feit met betrekking tot het element tijd, is dat er binnen een hoofdstuk van perspectief gewisseld wordt. Een dag of een moment wordt dan twee keer beschreven, door het perspectief van Jeanne en door het perspectief van Bernard.
Dit heeft geen invloed op de chronologie van het verhaal.

De vertraging zit op het punt dat Jeanne ontdekt dat Isabelle al die tijd tegen haar gelogen heeft over haar leven. Dat moment wordt vrij gedetailleerd beschreven. En tijdens het lezen krijg je ook echt het gevoel dat dat een keerpunt in het verhaal is.

G Een passage uit het verhaal waarbij het weer een duidelijke rol speelt in de ruimte, is als er onweer op komst is. Onweer heeft vaak een dreigende sfeer. In dit verhaal vormt het juist een contrast met de gebeurtenis die zich afspeelt. Op het moment dat er onweer aan komt, versoepelt de relatie tussen Isabelle en Jeanne juist een beetje. Het contrast is dus
Angst (vanwege het onweer) >< ‘het kalmer worden van de relatie tussen Jeanne en Isabelle.’
Kleur speelt ook een contrasterende rol bij de ruimte. Isabelle wordt afgeschilderd als kleurig, licht, vrolijk. Jeanne juist als donker en weemoedig. Haar bijnaam is dan ook ‘le rat noir’.

Het verhaal is erg beeldend geschreven. Er worden door de schrijfster vaak vergelijkingen getrokken tussen een gebeurtenis uit het verhaal en een gebeurtenis om het mee te vergelijken.
Het effect wat de schrijfster daarmee bereikt is dat de lezer zich goed kan inleven in de gevoelens van een persoon.

H -De naam van de hoofdpersoon: Isabelle. Haar naam staat symbool voor schoonheid.
-De honden van Jeanne: Jim en Jules. Deze honden zijn qua gedrag extreem lelijk. Het ligt in hun aard om andere dieren en mensen aan te vallen. Deze honden staan dan ook symbool voor lelijkheid.
-De jurk van Isabelle. Het is een vrolijk, luchtig bloemetjesjurkje. Deze staat symbool voor het karakter van Isabelle. Ze is vrolijk en wat luchtig.

Motieven en Thema

A De belangrijkste motieven zijn:
-Jaloezie van (vrouw tot vrouw)
-Zoektocht naar een vermiste,
-Iemand adoreren

B Het centrale thema van de schrijver is de tegenstelling mooi/lelijk
Bron:

C De schrijver wil dat de lezer na het lezen van het verhaal tot inzicht is gekomen, dat
Je iemand niet moet veroordelen op zijn schoonheid. Iemand die qua uiterlijk lelijk is, kan qua innerlijk wel heel veel schoonheid bevatten.

D De schrijver van deze roman heeft dus voornamelijk willen bereiken :
-inzicht geven in het karakter van mensen, door het verhaal via het perspectief van Jeanne te vertellen kun je begrijpen waarom ze Isabelle ontvoert. Bij verhalen die over ontvoering gaan, is het meestal zo dat je het verhaal via het perspectief van de ontvoerde leest. Dan krijg je een heel ander beeld van zo’n verhaal. Jeanne lijkt op het eerste gezicht een keiharde vrouw, maar naarmate ze gevoelens krijgt voor Isabelle, komt haar menselijke kant ook naar voren.

Andere zaken die een opvallende rol spelen

Ik heb niet geen andere zaken kunnen ontdekken die een opvallende rol spelen.

Figuren

A De meest sympathieke hoofdfiguur vind ik Bernard omdat hij de zoektocht naar Isabelle niet opgaf. Hij bleef maar doorzoeken totdat hij haar vond. Bovendien heeft hij respect voor zijn medemens. Dat merk je als je de passages leest, waarin vanuit zijn perspectief is geschreven.

B Ook sympathiek vond ik de figuur Isabelle, omdat zij ondanks haar ontvoering toch respect had voor Jeanne. Ookal werd Isabelle door haar uitgehongerd. Aan het eind van het verhaal, toen iedereen een soort van haat tegenover Jeanne had, bleef Isabelle het voor haar opnemen. Dat vind ik moedig.
Jeanne vond ik ook sympathiek. Misschien is sympathiek niet helemaal het juiste woord, maar ik vond haar in elk geval niet onsympathiek. Ik kan namelijk best begrijpen dat iemand een soort van mensen-haat krijgt, als je je hele leven lang wordt uitgekost door iedereen.
Het is erg jammer dat mensen nog te vaak op uiterlijk afgaan en niet zo snel naar het innerlijk van mensen kijken.

C Ik vind dat er geen onsympathieke figuren in dit boek voorkwamen. Dat komt doordat ik het motief waaruit elke figuur handelde begrijp. Ik snap dat Jeanne ‘de schoonheid’ wilde terugpakken voor haar ongeluk in het leven, die door de schoonheid veroorzaakt is. Zonder schoonheid is er ook geen lelijkheid.

En nu verder?

Ik denk dat het zo verder gaat met de hoofdpersonen:
-Isabelle pakt haar leven als filmster weer op.
-Jeanne trekt de Franse bergen in en gaat ergens in een verscholen grot wonen, ver van de bewoonde wereld vandaan.
-Bernard gaat Jeanne zoeken, net zoals hij bij Isabelle heeft gedaan. Hij zal het dorp verlaten om haar te vinden.

Oordeel

A Van dit boek zal me altijd bijblijven dat ik medelijden met Jeanne had, want iemand ondergaat een heel leven lang zoveel leed, alleen maar omdat ie lelijk is. Dat is echt een slechte reden om ongelukkig te zijn. Het ergste is nog wel dat iemand er helemaal niks aan kan doen dat hij/zij lelijk is.

B In dit verhaal heb ik me het meest geërgerd aan het stukje waar Bernard en Isabelle alleen zijn, nadat Bernard Isabelle bevrijdt heeft uit Jeanne’s huis. Dan zou Bernard het liefst met Isabelle zou willen neuken. Ik vind het nogal oerachtig en mannelijk om op zo’n moment aan seks te denken. Ik ben geen feminist en ook geen mannenhater, maar ik vind dat mannen zo ontzettend vaak met seks associëren. Jammer dit ook dit verhaal weer een bevestiging op die ‘regel’ is.

C het sterkste punt van het boek vind ik de beeldvormende werking die dit boek heeft. Ik vind vergelijkingen die getrokken worden tussen gebeurtenissen vaak wel treffend.
En de manier waarop de gevoelens van vooral Jeanne zijn verwoord, vind ik erg ontroerend. Die gevoelens hebben op een of andere manier iets vertederends, waardoor ik een soort van respect voor Jeanne kreeg.

D Het zwakste punt van dit boek vind ik dat de essentie van het verhaal vrij standaard is.
‘Meisje wordt ontvoerd door enge vrouw, en gered door heldhaftige man’. Het is wat zwart/wit gezegd, maar dat is wel het idee. Er hadden wel wat meer originele ‘uitspattingen’ in kunnen zitten.

E Al met al vind ik het een goed verhaal omdat ik Jeanne een mooie persoonlijkheid vind hebben, ondanks dat ze Isabelle ontvoert. Ik vind het leuk dat de schrijfster het perspectief van Jeanne heeft genomen.

F Het cijfer dat ik dit verhaal zou willen geven: 8