Boekverslag Karel Glastra van Loon

Info over dit verslag

Geschreven door:	Marieke [meer]
Niveau:	2HAVO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2458
Opvragingen:	22

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (44 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Karel Glastra van Loon

• De onzichtbaren (5)

  2003

• De passievrucht (78)

  1999

• Lisa's adem (31)

  2001

• Ongeneeslijk optimistisch (1)

  2005

• Vannacht is de wereld gek geworden (2)

  1997

Bladzijde Wat?
2 Inhoudsopgave
3 Vragen 1 , 2 en een stukje van 3.
4 Vraag 3.
5 Vraag 3,4,5 en 6.
6 A2
7 A2
8 B7
9 C2
10 Eigen mening.

1) Titel: De Passievrucht
Auteur: Karel Glastra van Loon.
Voor het eerst verschenen: april 1999
Uitgeverij: L.J. Veen Amsterdam/Antwerpen
Eerste druk: april 1999

2) A Flaptekst:

WAT GEBEURT ER als je als vader van een dertienjarige zoon ontdekt dat je al je hele leven onvruchtbaar bent? Die vraag is het intrigerende beginpunt van De passievrucht, de debuutroman van Karel Glastra van Loon. Op zijn zoektocht naar de biologische vader (‘de dader’), neemt de verteller de lezer mee op een reis door zijn verleden. Confrontaties met de ‘verdachten’ worden afgewisseld met ontroerende beschrijvingen van de onalledaagse opvoeding van Bo en met pijnlijk eerlijke herinneringen aan de inmiddels overleden vrouw die Bo het leven schonk.
Alles wat hij al die jaren over zichzelf en zijn leven heeft geloofd moet hij heroverwegen. En hij zal antwoord moeten geven op vragen die hij liever nooit had gesteld. Wat weet je eigenlijk van degenen die je liefhebt? Hoe goed ken je hen die je het meest na zijn?

B Titelverklaring:

De titel ‘de passievrucht’ slaat op Bo. Armin (=de hoofdpersoon) denkt dat Bo de passievrucht van hem en Monika (zijn inmiddels overleden vrouw) is, dit blijkt echter niet zo te zijn. Bo is ontstaan uit passie tussen Monika en de vader van Armin

3) A De hoofdpersonen:
(Alles wordt gezien door de ogen van Armin, subjectief dus)

Armin
Armin Minderhout is de hoofdpersoon. Armin is ongeveer veertig jaar. Hij is ongeveer 1.80 m lang en heeft kort donkerblond haar en blauwe ogen. Van beroep is hij corrector bij een wetenschappelijke uitgeverij. Hij is ook liefhebber van biochemische weetjes en feitjes.

Bo
Bo is de vermeende zoon van Armin en Monika. Tot op het einde van het boek is het niet duidelijk wie zijn biologische vader van hem is. Hij is in het boek dertien jaar oud. Hij heeft blauwe ogen en kort blond haar. Hij is ongeveer 1.60 lang.

Monika
Monika is de vroegere vriendin/vrouw van Armin. Ze is gestorven aan een ‘Bacteriële meningitis’, in het boek tien jaar geleden. Ze had lange, rode haren en groengrijze ogen. Ze had een mooi, slank, postuur en ze was erg wit.

Ellen
Ellen is de tegenwoordige vriendin van Armin. Ze is tevens een vroegere vriendin en collega van Monika. Zij heeft Armin uit zijn rouwperiode om Monika gehaald, een periode waarin hij veel dronk, en ’s nachts altijd op stap was. Zij en Armin voeden nu samen Bo op. Ellen heeft lange bruine haren en groene ogen ze is ongeveer veertig jaar oud. Zij is stevig gebouwd, maar niet dik.

De vader van Armin
De vader van Armin speelt in het boek pas aan het eind een grotere rol. Als hij sterft blijkt dat hij de biologische vader van Bo is, dit verklaard dus ook waarom Bo zo op Armin lijkt. Hij is in de ogen van Armin een ‘alleskunner’ is, wat Armin zelf niet is, omdat hij zijn enige grote liefde heeft laten gaan.

B Armin:

Volgens Armins vader is Armin geen vechter, wat hij zelf toegeeft. (P 16)
Hij is geobsedeerd om te weten te komen wie “de dader” is, de vader van zijn zoon.
(P 25). Hij verdenkt dan ook iedereen hiervan. Dit blijkt bijvoorbeeld uit de verschillende bezoeken die hij brengt:
Bezoek 1:Robbert Hubeek ( H 13, P 65-72, P 78)
Bezoek 2: de indertijd behandelend arts van Monika ( H 18, P 94-96)
Bezoek 3: de vrouw van Nico Neerinckx. ( H 20, P 100-109 )
Armin voelt zich minderwaardig aan zijn vader en probeert voordurend gelijkwaardig te worden ( P 20 en P29).

Bo:
Pas in het laatste gedeelte van het boek wordt het karakter van Bo wat duidelijk.
Bo is heel leergierig en stelt als hij samen met zijn vader op stap is veel vragen over de natuur(kunde) ( H 30 blz. 159-164).
Hij is ook rustig en meelevend ( 175-180) en toont veel begrip, bijvoorbeeld als de ouders van Monika hem graag bij zich willen hebben na Monika’s dood(P 184).
Hij kan mensen scherp typeren, zoals zijn opa oftewel vader (P189-190).

Monika:
Monika toont onvoorwaardelijke liefde voor Bo (P 61)
Ze heeft een mooie stem, is zelfverzekerd, vriendelijk en zacht. (P 8)
Monika vindt het heel erg dat haar ouders eigenlijk alleen maar een zoon wilden
( P97-99)
Vooral haar moeder had een hekel aan haar en daar zat ze echt mee (P 114)

Ellen:
Het karakter van Ellen valt het beste te omschrijven als meelevend en ondersteunend, zij biedt altijd een luisterend oor. ( Bijv. P 181-182 ) Dit gebeurt verder gedurende het hele boek.
Daarentegen laat zij Armin gewoon naar de vader van zijn zoon zoeken terwijl zij allang weet hoe de vork in de steel zit.

Vader van Armin:
De vader van Armin is een Self-made man. Door de dood van zijn vader, toen hij dertien was, heeft hij al vroeg geleerd zichzelf te moeten redden. (P 16)
De vader van Armin is een echte vechter. (P 17)
Armin beschouwd zijn vader als een alleskunner en een ‘ladies-man’ die zijn vrouw en Armins moeder best eens ontrouw geweest zou kunnen zijn. (P 17-18)

4 Het verhaal speelt zich af in de nu-tijd. Dit wordt niet echt vermeld, maar het blijkt uit het verhaal. Zo zegt Armin op een gegeven moment: “Ik zat naar het journaal te kijken. Het weerbericht was net begonnen ( …) Vanwaar ik sta kan ik de televisie niet zien, maar ik hoor de vertrouwde stem van Erwin Kroll.” (P 105).

5 De grote lijn speelt in het nu, maar er staan heel veel flashbacks in naar het nabije verleden, zoals de tijd dat Bo verwekt zou zijn of naar de tijd van Monika’s overlijden.

6 Als je Amsterdam binnenwandelt, dan zie je huizen. Je kan met de pont oversteken en dan kom je tegenover het station uit. Je loopt door het station heen en loopt rechtdoor, richting Bijenkorf. Na de bijenkorf sla je links af. Je loopt rechtdoor tot je buiten het centrum komt, dan ga je rechts en de eerst volgende afslag links, over de brug en dan direct weer rechts. Nu ga je de tweede afslag links. Dan is het het derde huis. Het huis heeft een mooie voortuin. Als je binnen komt moet je eerst een trap op. Dan kom je bij de voordeur. Het is een houten deur. Als je naar binnen loopt zie je schuin voor je de kamer in, daar staat de eettafel. Links van je is de slaapkamer en de badkamer én de wc. Rechts van je is nog een slaapkamer. De keuken is compleet van hout. Het huis heeft een rustieke uitstraling.

7 ‘De passievrucht’ is een psychologische roman. Je leest mee in de gedachten van Armin, hoe hij worstelt om te aanvaarden dat Monika met iemand anders heeft gevreeën terwijl zij een relatie met hem had. Je ziet dat de psychische kant benadrukt wordt in het boek. Er wordt in het boek minder aandacht aan gebeurtenissen besteed. Het gaat er meer over hoe Armin over deze gebeurtenissen denkt. Je zou het ook een beetje een detective kunnen noemen. Armin is op zoek naar de vader van zijn zoon.

A2 Beschrijf een interview dat je hield met één van de figuren uit het boek. Je mag maximaal 5 vragen stellen. Het interview moet gaan over iets uit het verhaal. Je moet naderhand dus een stuk van het verhaal begrijpen. Natuurlijk zet je de vragen in je stukje erbij…

Ik hield een interview met Armin Minderhout, het was een gezellige middag, maar natuurlijk is er ook gewerkt. Daar kwam het volgende interview uit:

1. Zou u zo vrij willen zijn, ons nog eens te vertellen over de eerste keer dat u Monika ontmoette?

Ja hoor, met alle plezier. Ik liep gewoon door de stad en zij liep aan de overkant van de straat. Een mooie vrouw met lange rode haren en haar handen en huid waren zo wit als sneeuw. ”Pas op!” riep ze. Ik vroeg me af tegen wie ze het had, dus volgde ik haar blik. Ik zag een kind aan de kant van de straat staan, aan de kant waar ik stond dus. Het wou oversteken, maar dat kon steeds niet, omdat het zo druk was op straat. Ik weet niet hoe het kwam, maar ik ben naar het kind toegelopen en pakte haar hand. Het was een meisje van een jaar of zes, met kort blond haar en blauwe ogen. Ze keek verre van angstig, en verbaasd was ze ook niet. We staken samen over. “Dank u wel” zei Monikaj, toen ik haar het kind had overgedragen. “Dank u wel” zei nu ook het kind. “Het was niks” hoorde ik mijzelf zeggen. Maar toen ik naar huis liep bleef ik steeds aan haar denken. Aan die vrouw dus…

2. Maar toen is er verder dus niets meer gebeurd, hoe bent u dan weer met haar in contact gekomen?

Twee weken lang is er niets gebeurd en langzaam maar zeker vervaagde de herinnering aan haar. Maar opeens was ze daar weer. Ze stapte in de tram op het Leidseplein. Ze kwam naast me staan. Eerst zwegen we, maar toen hakte ik de knoop door en zei:” Hoe is het met dat kleine blonde meisje?” Eerst keek ze me verbaasd aan, maar toen schoot ze in de lach. “Mijn buurmeisje, bedoel je. Alleen al vanwege zo’n kind zou je toch alle auto’s uit de stad willen verbannen? Ik vroeg waar ze naar toe ging. Ze ging naar de bijenkorf. Ik vroeg haar of ik mee mocht. Dat was er trouwens uit voor ik het wist en het verbaasde mij waarschijnlijk nog meer dan haar. “ Je lijkt mijn buurmeisje wel” zei ze. Toen schokte de tram en ze verloor haar evenwicht. Ze greep mijn jas en trok zich weer in balans. “We kunnen boven koffie drinken, met appelgebak.” En met een plagerige zucht zei ze: “oké dan.” Maar goed, ik maak het nu natuurlijk wel erg langdradig. Om een lang verhaal kort te houden: We dronken daar koffie en vervolgens liepen we samen naar de afdeling damesmode. Ze paste twee bloesjes en ik wachtte geduldig, alsof we elkaar al jaren kenden. Ze vroeg me ook hoe ze stonden. De eerste stond haar niet, maar dat las ze direct al van mijn gezicht. De tweede stond haar wel. Ze leek er beeldschoon in. Toen ik haar naar de tram bracht vroeg ik haar: wil je mijn telefoon nummer? Dat wou ze wel en zo is het begonnen….

3. U vertelt nog steeds over haar op een verliefde toon. Maar ze heeft u toch bedonderd, zou u nog eens willen vertellen hoe u daar achter kwam?

Ik kwam erachter toen Ellen, mijn huidige vriendin, een kind van mij wou hebben. Ik wou dat ook graag maar het lukte niet. Na onderzoek in het ziekenhuis bleek dat ik mijn hele leven al onvruchtbaar ben. Dus ik was niet degene die Monika bevrucht had. Toen ben ik opzoek gegaan. Ik heb velen als “verdachten” gezien, van vrienden uit die tijd tot Monika’s huisarts. Maar wie ik nooit verdacht heb , is bij mijn vader. Toen mijn vader overleed en wij het huis opruimden, vond ik veel ‘Bo souvenirs’ zoals ik ze zelf noemde. Dit .…

Ellen komt binnen met de koffie. Ze zet de kopjes voor ons neer en loopt weer weg.

Dit verbaasde mij wel wat, maar ja, het was zijn kleinzoon. Maar later vond ik een briefje waarop stond: ‘ik ben zwanger, M. Na lang denken vielen de stukjes dan toch in elkaar. Ik vertelde het aan Ellen en aan Bo ( die er inmiddels al achter gekomen was dat hij mijn zoon niet was) en ik had gelijk. Ellen had een envelop voor Bo. Er zat een brief in van Monika . Bo had deze brief opengemaakt en las hem. Daarin bevestigde Monika mijn ontdekking. Ik was verslagen. Het was ook te zot voor woorden. Het was een hele tijd stil, maar toen begon Bo te lachen. Omdát het zo zot was. De jongen die ik altijd als mijn zoon had gezien was in werkelijkheid mijn half broer. Dit verklaarde wel veel dingen, bijvoorbeeld dat Bo zo op mij leek. Voor Bo was het natuurlijk ook een hele rare ontdekking. De man waar hij altijd opa tegen heeft gezegd was in werkelijkheid zijn vader!

Ik wil u graag bedanken voor dit interview, het was prettig met u te praten.

Graag gedaan.

B7 Schrijf een signalement voor een programma als ‘Spoorloos’ Zorg ervoor dat de persoon uit het boek goed herkend kan worden en leg uit waarom je hem graag wil vinden.

Attentie! Opgelet! Attentie! Opgelet! Attentie! Opgelet! Attentie! Opgelet! Attentie!

Ik ben op zoek naar Bo. Hij heeft blauwe ogen en kort blond haar. Hij is ongeveer 1.60 lang. Hij draagt het liefst spijkerbroeken met grote t-shirts. Hij heeft ook vrijwel altijd sportschoenen aan, van het merk Nike Air.
Ik heb Bo ontmoet op Ameland, hij verbleef op Hollum. Na een heel gezellige dag ben ik toen nog bij hem blijven slapen. We hebben het daar heel gezellig gehad. Hij heeft mijn zijn adres wel gegeven, maar de tas waarin ik dat briefje had is gestolen en Bo heeft mijn adres niet…..
Dus ken of ben jij Bo? Neem dan alsjeblieft contact met mij op.( Ik ben het meisje met het petje). Als je het niet wilt, kunnen we direct het contact weer verbreken.

Veel liefs en kusjes moi

C2 Als het verhaal echt gebeurd is ( of zou zijn) welk berichtje zou er dan over in de krant hebben gestaan? Schrijf dit berichtje.

We hebben deze week weer een vreemde gebeurtenis gevonden in de krant.
Stel: Je moeder is tien jaar geleden overleden en je vader heeft een nieuwe vriendin. Met die vriendin wil hij een kind. Maar dan blijkt dat hij al zijn hele leven onvruchtbaar is. Je kunt dus nooit het kind van je vader zijn! Maar, je “vader” is druk op zoek naar jouw biologische vader en hij vindt hem! Maar jouw echte vader is net gestorven. Het blijkt je opa te zijn en je bent dus het half broertje van je “vader”! Dit overkwam de jongen uit het volgende artikel:

Man ontdekt dat zijn vader de vader is van de jongen die hij als zoon dacht..Amsterdam, een man uit Amsterdam ontdekte dat hij al zijn hele leven onvruchtbaar was. Maar hij had een zoon van 13. De vrouw die het kind baarde is tien jaar geleden overleden, wat gaat er dan door je heen?De man verloor tien jaar geleden zijn vrouw aan een Bacteriële Meningitis. Inmiddels heeft hij een nieuwe vriendin en de twee hadden juist besloten om een kind te nemen. Wat bleek echter? De man was al zijn hele leven onvruchtbaar! Maar van wie was het kind dan? De man ging op zoek naar (oude) vrienden , kennissen en zelfs naar de arts die zijn vrouw indertijd behandelde. Dit alles zonder succes. Toen zijn vader kwam te overlijden en hij het huis opruimde vond hij waar hij naar op zoek was: de sleutel naar het antwoord. De man die zijn vrouw indertijd bevruchtte was niemand minder dan zijn eigen vader. Toen wij commentaar vroegen antwoordde hij: “het is een raar idee, maar het went.” De man had dus geen zoon, maar een halfbroer!
Van onze redacteur.