ff n studiebreak
Bij klassieke muziek moet je niet aan je grijze oma denken, maar aan YouTube. 5 tips van Lucas en Arthur Jussen.
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
Boekverslag Anna Enquist
Het geheim
Geschreven door: | missfrb (5 vwo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 30 augustus 2001 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.400 |
Bekeken: | 1868 keer (0 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
Samenvatting
Hoofdpersoon Wanda Wiericke, begin 60, is een professionele pianiste die is gestopt met muziek maken vanwege het reuma waardoor ze al een aantal jaren geteisterd wordt. De vertelling van haar levensgeschiedenis begint eigenlijk op het moment dat zij zich terug trekt in de Pyreneeen, waar ze na hevig twijfelen ook een vleugel neer heeft laten zetten. Vanuit haar herinneringen beleven we haar ontwikkeling in haar pianospel en de liefde.
Als Wanda piano leert spelen horen Emma en Egbert Wiericke meteen dat hun dochter talent heeft. Ze krijgt jarenlang les van de aardige meneer De Leon, totdat deze door de Duitsers in de WO II wordt opgepakt en vermoord. Wanda is dan zeven jaar. Op haar achttiende verruilt Wanda school voor het conservatorium en na nog een paar jaar les gaat ze ook optreden. Ondertussen sterft Egbert Wiericke aan keelkanker. Na enkele onvaste relaties loopt Wanda Bouw tegen het lijf, de directeur van een opvangtehuis voor mensen met het Syndroom van Down, het tehuis waar ook Wanda’s broertje Frank zit. Met hem trouwt ze en ze raakt van hem in verwachting. Ze wordt een steeds succesvoller pianiste die overal volle zalen met open monden achterlaat, totdat ze een miskraam krijgt. Daardoor onstaat er een omslag in de goede relatie die ze met bouw had en ze kiest voor het pianospelen en verlaat Bouw. Als ze terug komt van een tournee door de VS, krijgt ze een berichtje van de vriend van haar moeder, dat deze ernstig ziek is. Emma Wiericke heeft een leveraandoening en sterft voordat ze Wanda heeft kunnen vertellen wat Wanda zo graag uit haar mond had gehoord; haar geheim. Dat niet Egbert Wiericke, maar pianoleraar meneer De Leon haar echte vader was hoort ze uiteindelijk van een tante.
Terwijl Wanda’s geschiedenis steeds dichter bij het heden komt, gaat ook Bouw, getrouwd en vader, opzoek naar Wanda. Na hevig twijfelen en korte beelden van zijn visie op zijn relatie met haar, besluit hij haar ook daadwerkelijk op te gaan zoeken in de pyreneën. Verleden, heden, Bouw en Wanda zullen daar bij elkaar komen.
Waarom dit boek?
Ik heb het boek eigenlijk om een hele eenvoudige reden uitgekozen, namelijk omdat ik veel oppervlakkige overeenkomsten tussen mijzelf en de hoofdpersoon zag, enkel al bij het lezen van de kafttekst. Niet enkel de voornaam van de hoofdpersoon, maar ook de liefde voor het pianospel in kleinere mate zijn ook twee eigenschappen van mij.
Eerste reactie
Tijdens het lezen van het boek kwamen nog meer kleine herkenningspuntjes naar voren, waaronder Wanda Wierickes liefde voor de bergen en (heel kort) voor een Zwitser (ik ben zelf half Zwitsers). Maar toch vooral het pianospel was het grootste aantrekkingspunt voor mij in het boek. Het verhaal steekt goed in elkaar en sprak mij zeker aan, de drie aangegeven lijnen in het boek zorgen voor een prettige afwisseling. Het boek las makkelijk door, en wat ik wel opvallend vond was dat de twee lijnen die zich in het heden afspelen (het wel en wee van Wanda in haar huisje in de bergen en de reis van Bouw naar Wanda toe) in de onvoltooid verleden tijd zijn geschreven en dat de hoofdlijn die zich in het verleden afspeelt in de tegenwoordige tijd is geschreven.
Opvallende passages
-Ik vond ‘het geheim’ van Wanda verrassend logisch; het pianowonder bleek de dochter te zijn van haar pianoleraar in plaats van de amuzikale Egbert Wiericke.
-Het stuk waar Wanda piano gaat spelen voor haar broertje die ze verder eigenlijk nooit opzoekt, en waar haar broertje (een mongooltje) voor het eerst sinds zijn uithuisplaatsing iets zegt (nl. Wanda’s naam) vond ik erg aandoenlijk.
-Eigenlijk waren alle momenten waar wordt beschreven wat Wanda voelt als ze speelt heel erg prettig om te lezen en deels te herkennen.
-Ik vond het erg spannend om te lezen wat Wanda denkt en voelt als ze de brief van Bouw ontvangt waarin staat dat hij contact met haar op wil nemen.
-Het einde is aan de ene kant frustrerend vanwege de openheid, het moment waar het verhaal naar toe heeft lijken te bouwen; de ontmoeting tussen Bouw en Wanda, wordt niet meer beschreven. Maar aan de andere kant is het al duidelijk dat Wanda de draad van haar leven weer op durft te pakken, en dat Bouw na al zijn twijfels haar toch wil gaan zien. Wat het moment nog leuker maakt is dat Bouw tot dan toe heeft gedacht dat Wanda geen piano meer zou spelen, wat Wanda aanvankelijk zelf ook dacht, maar als hij voor haar huis staat, klinken de lichte pianoklanken naar buiten… Een confronterend moment, maar gelukkig wordt de lezer gerustgesteld; Bouw is niet teleurgesteld bij het horen van haar spel, in tegendeel. Het einde is erg bevredigend.
De personages
Wanda is een vrij gesloten persoon. Al vanaf haar geboorte heeft zij te maken met een vreemde sfeer bij haar thuis, omdat –blijkt later- haar vader niet haar echte vader is. Als een echte muzikant is Wanda ontzettend sterk gefocust op het pianospel en met muziek uit ze haar gevoelens. Bouw is de enige persoon die ze tegenkomt in haar leven, die met haar geslotenheid en pianospel kan samenwonen, maar ook tussen hen gaat het mis omdat Bouw uiteindelijk onbewust toch wil dat Wanda verandert in een wat minder pianospelende, meer echtenootspelende vrouw.
Egbert Wiericke is een man met een complexe persoonlijkheid, al krijgen we daar niet veel van te zien in het boek. Het is duidelijk dat hij het moeilijk heeft met Wanda, daar zij niet zijn echte kind is. Het wordt nog moeilijker als zijn eigen kind een mongooltje is en uit huis moet worden geplaatst.
Max De Leon, Wanda’s biologische vader, is naast muzikaal een sympathieke man met een hart voor zijn vak. Hij geeft Wanda graag les, wat natuurlijk niet zo verwonderlijk is, het is een manier om bij zijn dochtertje te zijn. Eigenlijk was hij de enige persoon in Wanda’s leven die ze volledig vertrouwde.
De moeder van Wanda, Emma Wiericke, was een eigenzinnig, muzikaal persoon, die na de dood van Egbert Wiericke zich bevrijd voelt van zijn moeilijke aanwezigheid. Ze wordt losser, vrolijker op het moment dat ze een relatie krijgt met Guido.
Wanda stelt zichzelf voor de keuze tussen liefde en muziek. Met Bouw lijkt er echter een tussenpad te zijn gevonden. Als dat pad wordt verstoord door haar miskraam, neemt haar liefde voor muziek de overhand en maakt ze haar keuze. Aan het einde van haar geschiedenis trekt ze zich terug in de bergen, wat tekenend is voor haar geslotenheid. Toch, na een heleboel twijfels, heeft ze er wel vrede mee als ze hoort dat Bouw haar op wil komen zoeken. Vanaf dat moment begint ze, na jaren en jaren geen toets meer aangeraakt te hebben in verband met haar reuma, weer te spelen. Ze is weer de Wanda die Bouw in het begin leerde kennen.
Deze persoonsbeschrijvingen zijn afgeleid uit de visie van Wanda, waardoor het eigenlijk vrij eenzijdig is. Slechts over Wanda komen we meer te weten omdat we haar gedachtes en gevoelens mogen lezen en een tweede persoon (Bouw) van buitenaf tegen Wanda aankijkt. Dingen die Wanda denkt wijzen de lezer op karaktereigenschappen die Wanda zelf niet letterlijk benoemt, wat ze wel doet bij de mensen die ze tegenkomt in haar leven.
Eindoordeel
Eigenlijk draaide het hele verhaal om Wanda en haar keuze, de andere personen, zelfs Bouw, waren slechts bijpersonen die haar keuze iets vergemakkelijkten of bemoeilijkten. Dat maakte het moeilijk om de personages te beschrijven. Wanda’s beschrijving over het bespelen van de piano zijn zeer realistisch, weet ik uit eigen ervaring. Het boek was erg frustrerend om te lezen als je weet dat je zelf nooit zo goed zal worden. Ik hou zelf erg veel van pianospelen maar besteedt er weinig tijd aan en kan niet zo bijzonder veel. Als ik dan de woorden van Anna Enquist lees, voel ik een enorme drang om achter de piano te kruipen en zelf ook zo goed te worden. Ik denk dat als een schrijver dat kan bereiken bij zijn lezers, dat dat heel knap is.
Ikzelf vond het boek interessant door de overeenkomsten tussen de hoofdpersoon en mij, maar ik kan me voorstellen dat iemand die zelf geen piano speelt, de technische feiten storend vindt en zich misschien ergert aan het uitvoerige beschrijven van de gevoelens tijdens het muziek maken. Maar de opbouwende spanning naar de kleine ontknoping van Wanda’s geheim, die trouwens niet overduidelijk opbouwend was, en de verrassende antwoorden zorgen ervoor dat de inhoud erg aantrekkelijk was om te lezen.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
