Boekverslag Karel Glastra van Loon

Info over dit verslag

Geschreven door:	Elisa
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	4257
Opvragingen:	16

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (74 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Karel Glastra van Loon

• De onzichtbaren (5)

  2003

• De passievrucht (78)

  1999

• Lisa's adem (31)

  2001

• Ongeneeslijk optimistisch (1)

  2005

• Vannacht is de wereld gek geworden (2)

  1997

Mijn korte motivatie voor de keuze van het boek:
Het boek is aangeraden door mijn schoonzus, toen we het over literatuur hadden zei ze dat 'De Passievrucht' een goed boek was. Ze dacht dat ik het wel leuk zou vinden. En dat is helemaal uitgekomen.

Mijn eerste persoonlijke reactie op het boek:
Het was een heel erg 'nieuwsgierig makend boek', je wilt graag weten wie de biologische vader van Bo is. Het is voor mij onbekend op twee manieren: de inhoud en de manier van schrijven.                                                                                                       Het is af en toe heel somber, omdat Armin dan in een diep dal zit (in flashbacks vooral) en hij vertelt dan wat hij voelt, nadat er allerlei vervelende dingen in zijn leven zijn gebeurd, zoals de dood van zijn geliefde Monika of wanneer hij aan de aan de drank is geweest. Het is ook heel diepzinnig want Armin, de ik-verteller gaat vaak terug in de tijd waardoor je hem en zijn dierbaren beter leert kennen.Het is ook erg indrukwekkend wat hij allemaal mee heeft gemaakt en nog steeds meemaakt, door zijn manier van schrijven leef je het hele verhaal met hem mee. Door de flashbacks is het best ingewikkeld.

Korte samenvatting van de inhoud:
Armin (de hoofdpersoon) krijgt te horen dat hij niet de vader van zijn zoon Bo is, dat blijkt na een onderzoek dat hij heeft laten doen. Hij heeft dit samen met zijn vriendin Ellen laten doen, omdat deze  graag een kind van hem wilde en dat niet lukte. Hij gaat opzoek naar de biologische vader van Bo, maar zit op het verkeerde spoor en vindt dus geen antwoord. Hij praat er met zijn vriend Drees over, die zegt dat hij het moet laten rusten, maar dat wil Armin niet en hij moet en zal weten met wie Monika hem heeft bedrogen. Het speelt zich bijna allemaal af in Amsterdam. Armin heeft niet zo'n goede relatie met zijn vader, die vindt hem maar een nietsnut, die zich met onbelangrijke zaken bezighoudt. Hij vond Monika wel een goede 'vondst'. Nadat de vader van Armin is overleden gaan hij en Bo naar Ameland. Daar ontmoet Bo een meisje. De volgende morgen ligt hij met het meisje in bed en wordt daar gevonden door de dronken Armin. Armin kotst het bed onder en vertelt dan, door de boze reactie van Bo dat hij zijn vader niet is. Als hij dan later het huis van zijn vader gaat opruimen vindt hij een briefje, door dit briefje vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Bo heeft intussen een brief van Monika gekregen, via Ellen, waarin staat wie zijn biologische vader is. Ze besluiten om het as van de vader van Armin over het graf van Monika uit te strooien.

Korte beschrijving van de relatie tussen het werk en het leven van de schrijver:
"Aanvankelijk wilde ik een boek schrijven over iets wat heel dicht bij me stond maar toch fictief was. Toen ik negentien was, had ik een vriendin en we dachten op een bepaald moment dat ze zwanger was: o jee, wat doen we nu? We hadden al besloten het kind te houden, toen bleek dat ze toch niet zwanger was. Later ben ik me beginnen af te vragen hoe het zou zijn als er tóch een kind was gekomen, dan zou ik nu een zoon of dochter van zeventien hebben. Zo begon ik te fantaseren over de relatie tussen een vader en een tienerzoon."
"Inmiddels waren mijn vrouw en ik aan het proberen ons voort te planten en dat lukte niet zo goed. We waren bezig met vruchtbaarheidsonderzoeken en zo. Waarschijnlijk ben ik daardoor op een gegeven moment op het idee gekomen dat de vader moest ontdekken dat hij niet de biologische vader was van zijn zoon. Dat bleek een sterk gegeven waarover nog heel wat viel uit te zoeken en na te denken."
 Karel Glastra van Loon werd geboren in 1962. Naast schrijver is hij ook freelance journalist en televisiemaker van het programma "Lopende Zaken."
In 1997 verscheen de verhalenbundel "Vannacht is de wereld gek geworden." Deze bundel werd genomineerd voor de "ECI-prijs voor schrijvers van nu."
Met het boek 'de passievrucht' won Karel Glastra van Loon de Generale Bank literatuurprijs. Voor een van zijn verhalen kreeg hij de 'Rabobank Lenteprijs voor Literatuur 1998'. De passievrucht is zijn debuutroman.
 
Informatie over de structuur van het verhaal

- Er zijn verwachtingen gewekt bij de lezer door middel van open plekken. Voorbeelden van die open plekken zijn: je wilt antwoorden op de vragen die Armin zichzelf stelt. Zoals:  wie is de vader van Bo? Wanneer is Bo verwekt? Waar? Waarom? Wist Monika dat Armin onvruchtbaar was en wilde ze wel een kind? Waarom vond de vader van Armin Monika wel goed?
Er zijn ontzettend veel vragen die Armin aan zichzelf stelt en dus ook aan de lezer.

 - Het verhaal bevat zeer veel open plekken. Je zou bijna kunnen zeggen dat het er helemaal uit bestaat. Er worden door Armin heel veel vragen gesteld die van belang zijn voor het verhaal.

- De belangrijkste open plekken van het verhaal zijn:
Het eerste hoofdstuk van het boek, de eerste scène: Ellen en Armin krijgen in het ziekenhuis te horen krijgen dat Armin onvruchtbaar is en dat altijd al is geweest. Je komt meteen in de belangrijkste scène 'binnenvallen'. Je hebt dan eigenlijk nog geen idee wat er precies aan de hand is. De reden waarom de vader van Armin Monika wel en de voorgaande vriendinnen van Armin niet mag.

 - De vragen die de belangrijkste open plekken oproepen:
De vraag wie de vader van Bo is, met wie Monika Armin heeft bedrogen. Dat is eigenlijk waar het hele verhaal om draait. Deze vragen worden opgelost door de zoektocht van Armin. Hij gaat bij verschillende personen langs.
Zoals de ex-vriend van Monika, Robbert Hubeek, deze kan het niet zijn geweest. Hij had een relatie met Monika voordat ze Armin leerde kennen. Hij weet niet eens dat Monika al tien jaar dood is.
De huisarts van Monika is ook nog een van de verdachten van Armin,
maar deze blijkt niet 'de dader' te zijn.
Niko Neerinckx is ook een verdachte. Hij is een collega van Monika geweest en heeft ook een zoon die Bo heet en heeft een foto van Monika in zijn fotoalbum.
Armin doet 'onderzoek' bij de vrouw van Niko, Anke. Hij verzint een smoes over een brief die in hun huis zou moeten liggen, omdat het zijn voormalig huis zou zijn geweest. Hij komt zo meer te weten over Niko en Anke. Tot Armin achter de waarheid komt, blijft hij Niko verdenken.
Als de vader van Armin overlijdt vindt hij antwoorden.

 - Er zijn volgens mij maar een paar kleine open plekken die niet zijn ingevuld. Eén voorbeeld op blz. 158:  "Bo (3 jaar) en Monika en Armin zijn op het strand. Ze hebben de grootste lol. Maar opeens betrekt Bo z'n gezicht en als Monika vraagt wat er aan de hand is zegt hij dat er "niets is".
Op bijna alle vragen komen antwoorden. Ze worden beantwoord door 'vondsten', maar ook door dat mensen Armins vragen beantwoorden.

 - De volgende manipulatietechnieken worden gebruikt om de spanning te verhogen in het verhaal:
* Er wordt op een andere verhaallijn overgesprongen: het ene moment lees je in het heden, wat er gebeurt nu Monika al dood is, en Armin weet dat hij niet de biologische vader van Bo is. En het andere moment lees je in het verleden: als Monika nog leeft of als Armin nog niet weet dat hij niet de biologische vader van Bo is.
*De Tijdsprong: opeens gaat het verhaal na een witte regel over op het verleden of juist het heden. Later wordt het verhaal wel weer doorgezet.
Er zijn twee verhaallijnen die door elkaar lopen en elkaar afwisselen en dat maakt het verhaal ook zo spannend. Je komt steeds iets meer te weten.

 - Er is gebruik gemaakt van spanningsbogen:
Lange spanningsbogen: het antwoord op de vraag wie de vader van Bo is wordt pas aan het eind van het boek beantwoord, de vraag wordt al in het begin gesteld.
De vraag of Nico Neerinckx de vader van Bo is wordt, vergeleken met het gehele verhaal, redelijk snel beantwoord, maar vergeleken met de spanningsboog van Robbert Hubeek is het weer een lange spanningsboog, het is dus relatief.  
Korte spanningsbogen: het antwoord of Robbert Hubeek of de huisarts 'de dader' is wordt al vrij snel nadat de vraag is gesteld beantwoord.

 Leeservaring gedetailleerd beschrijven
 
Onderwerp:                                                                                                              
- Het is duidelijk waar het onderwerp van de tekst om gaat.
Het boek gaat over de zoektocht van een onvruchtbare vader, naar de biologische vader.
 
- Ik vind het onderwerp best interessant. Ik ben nieuwsgierig hoe iemand onderzoek doet naar iets waar je eerder nog nooit aan gedacht had en wat heel plotseling op je dak komt. Eigenlijk heb ik het ervaren, dat je van een verhaal iets kan leren voor de rest van je leven. Nu weet ik meer van het onderwerp en hoe het is om er achter te komen dat je kind, niet je eigen kind is.

- Het is een onderwerp waar ik eigenlijk nog nooit over gedacht had. Het heeft me nieuwe kanten van de harde waarheid laten zien. Hoe iets kan tegenvallen of juist kan meevallen.
Ik ben door het boek niet anders over het onderwerp gaan denken, omdat ik er nog niet over had nagedacht en het nieuw voor me is.
 
- Ik verwachtte dat het onderwerp zo uitgewerkt zou worden, omdat er over was verteld. Ik heb van tevoren een korte samenvatting gehoord. (Zonder afloop. Daarvoor had ik eigenlijk geen idee.
 - Het onderwerp is heel goed uitgewerkt. Het is heel nauwkeurig beschreven. Onder andere door de dialogen en gesprekken. Je krijgt een heel goed beeld, omdat de hoofdpersoon het voor het eerst meemaakt en het voor hem net zo nieuw is als voor mij en voor vele andere lezers.

 -De volgende kanten hadden volgens mij misschien wat meer aandacht moeten krijgen:
Misschien had het verhaal niet alleen vanuit het standpunt van Armin verteld moeten worden, maar ook bijvoorbeeld hoe het er voor Ellen, Bo of Monika uitzag. Wat zij van Armin vonden. Maar dan wordt de stijl van het boek heel anders en is het misschien niet zo bijzonder of goed meer.
 
- Ik heb er nog niet eerder een boek over gelezen of er een film over gezien. Ik zou dat wel graag willen om dit boek wat beter te kunnen relativeren. Nu heb ik het maar vanuit één standpunt bekeken. Vanuit het standpunt van een man.
Ik zou het wel aardig vinden om een keer een boek te lezen of een film te bekijken over bijvoorbeeld een vrouw, die in het ziekenhuis is bevallen en haar baby is omgeruild met een andere (wat haar niet zint) en hoe die vrouw erachter komt, hoe ze ermee omgaat en natuurlijk wat zij met haar vondst doet.
Door 'de passievrucht' ben ik daarover gaan nadenken.

De Gebeurtenissen:                                              

- De belangrijkste gebeurtenis in het boek is: dat Armin erachter komt dat hij al zijn hele leven onvruchtbaar is geweest en dat zijn zoon Bo, van dertien jaar, zijn zoon niet is. Het is de belangrijkste gebeurtenis uit het verhaal, omdat hier de zoekopdracht naar de biologische vader van Bo start. En omdat dít het verhaal maakt.
 
- De nadruk ligt op de gevoelens van de hoofdpersoon, Armin. De gevoelens komen door de gebeurtenissen. Hij vertelt wat er gebeurt en wat er wordt gezegd, daarbij vertelt hij ook wat hij denkt en voelt. Hij levert commentaar.
 
- Het verhaal bevat absoluut genoeg gebeurtenissen om je te blijven boeien. Bijvoorbeeld:
het ene moment zit hij op de bank bij Anke Neerinckx, en het andere moment herinnert hij zich dingen die zijn gebeurd in het verleden.
Bijvoorbeeld: een scène in de auto met Monika waar Armin en zij seks hebben. Hij herinnert zich dan die keer weer en vertelt er dan over. (In zichzelf en dus 'onbewust' tegen de lezers.) Zo gaat dat het hele verhaal/boek door.

 - De gebeurtenissen komen soms onlogisch voor. Dat komt doordat je opeens in een flashback aan het lezen bent. Achteraf, als je de flashback hebt uitgelezen begrijp je wel waarom of waardoor die herinnering in die flashback terugkomt. Daardoor gaat het verhaal namelijk weer verder en begrijp je het verhaal beter.

 -  De gebeurtenissen vond ik soms humoristisch, dat komt door een samenloop van omstandigheden. Bijvoorbeeld: Bo en Armin waren naar het bos gegaan en hadden een stronk hout meegenomen, in de auto zei Bo dat er een kabouter in zat, Armin keek toen achterom en is op dat moment op een BMW ingereden. Toen ze dat vertelde aan de politie en aan de eigenaar van de BMW geloofde zij dat natuurlijk niet. Dat vond ik dan wel geinig om te lezen. Hoe Bo en Armin om een stomme fout, wat gelukkig goed is afgelopen, konden lachen.

- De gebeurtenis die de meeste indruk op me maakte was dat Armin erachter kwam dat zijn bloedeigen vader de vader van zijn zoon was. En Armin dus een halfbroer van Bo bleek te zijn. Ik heb daar niet aan gedacht of aan durven denken.

 - Bepaalde gebeurtenissen hebben me wel aan het denken gezet zoals die scène van de botsing. Ik rij wel eens met mijn tante mee en die heeft kleine kinderen, dan roept er wel eens één iets dat hun moeder even naar achter moet kijken en dat is tot nu toe altijd goed gegaan, maar nu zie je hoe dat af kan lopen en misschien nog wel dramatischer.
Ook zetten de scènes dat Armin aan de drank is geweest me aan het denken. Mijn ouders zijn niet verslaafd of wel eens dronken. Want dat is toch wel heel erg. Dan valt 'de wereld' om mij heen tot nu toe nog wel mee.
 
- De gebeurtenissen spelen zich af in een sfeer van liefde, maar ook van haat af. Er zijn best wel eens liefdesscènes en scènes met genegenheid. Maar ook scènes waar dat het tegenovergestelde is.
 
- De gebeurtenissen zag ik wel voor me, maar echt shockerend waren ze niet. De herinneringen aan Monika en nu ze er niet meer is zijn wel harde werkelijkheid voor Armin. Ik zou er zelf niet aan moeten denken om een dierbare te verliezen. Maar ik kon het best wel opvangen als 'het is allemaal verzonnen'.
 
- het is absoluut geen verhaal waar je zelf veel bij moet aanvullen. Alleen moet je soms wat langer op de antwoorden wachten door de flashbacks die er tussendoor komen en als je wachtte op een antwoord in de flashback en er kwam een stukje 'heden'.

 - Ik heb zelf (gelukkig) dit nog niet meegemaakt.

 - De gebeurtenissen bleven best wel boeiend, alleen als Armin heel erg uitwijdt over de biochemische feiten, dan was dat wat saai. Dit gold ook voor de evolutietheorieën van Darwin waar Drees en Armin het regelmatig over hadden.
 - Ik heb naar mijn weten niet eerder teksten gelezen of een film gezien met vergelijkbare gebeurtenissen.
 
Personages:                                               

- De hoofdpersoon is naar mijn mening absoluut geen held, waar ik op zou willen lijken. Hij heeft veel dingen meegemaakt: zijn vriendin verloren, hij blijkt onvruchtbaar te zijn, is aan de drank geweest en heeft geen goede relatie met zijn vader.

 - Ik kan me in Ellen best wel eens verplaatsen, ze probeert hem te laten zeggen wat hij denkt en steunt hem. Het is best wel moeilijk om je in Armin te verplaatsen, omdat hij gevoelens 'bij elkaar heeft gesprokkeld'; zijn gevoelens komen voort uit alles wat hij heeft meegemaakt.  
 
- De personages zijn inderdaad zo beschreven dat ze voor je gaan leven. Maar dat heb ik al snel, ook al zijn ze niet zo goed beschreven. Dit komt, omdat ik een verhaal niet goed kan volgen en kan begrijpen als ik het niet voor me zie. Alle personages zijn mensen en ik zie ze dan ook als mensen.
 
- Armin heeft een eigenschap die ik verafschuw, die eigenschap is dat hij in letterlijke, maar ook in figuurlijke zin voor zijn problemen wegloopt. Als hij ruzie met Ellen of Bo heeft, gaat hij weg, naar buiten of naar het café om zich het apelazerus te drinken. Daardoor maakt hij weer fouten, zegt hij dingen die hij liever niet had gezegd en voelt hij zich nog beroerder.

 - Armin gedraagt zich absoluut niet 'zoals het hoort'. Hij liegt tegen Anke Neerinckx en hij verzwijgt dingen tegenover Ellen, zoals dat hij bij Anke Neerinckx is geweest en zich daar heeft voorgesteld als Erik Aldenbos en een smoes heeft verzonnen om achter de waarheid te komen (Hij komt geen steek verder in wezen.) Geen van de personages heeft mij beïnvloed.

 - sommige beslissingen van de personages zijn aanvaardbaar:
Het argument van Ellen om de waarheid voor Armin achter te houden over de biologische vader van Bo is begrijpelijk. Ze zegt dat het beter is om de waarheid niet te weten dan het wel te weten. Maar Armin luistert niet naar haar, hij moet en zal weten wie de biologische vader van Bo is.
De beslissing van Armin om de waarheid niet te laten rusten vind ik ook heel begrijpelijk, als je bent begonnen, moet je het ook afmaken.
De beslissing om aan de drank te gaan en alles te verdrinken is niet aanvaardbaar. Armin had nog een jong zoontje en ging met hem naar het café, tot 's morgens vroeg. Op dit moment zou ik niet gaan drinken en mijn kind lekker in zijn bed laten slapen.

 - Soms reageren ze wel voorspelbaar, bijvoorbeeld wanneer Monika net is overleden, Ellen probeert Armin te steunen en hem te troosten, ze belanden op een avond samen in bed. Maar Armin kan het niet aan en stuurt haar weg. Dat is logisch, het is moeilijk om al zo snel weer door te gaan alsof er niks is gebeurd.
Onvoorspelbaar is het wanneer Armin, als Erik Aldenbos, Anke Neerinckx ontmoet en zij regelmatig contact hebben. Hij wil Niko terugpakken door met haar naar bed te willen. (Het komt er niet van.) Zo zit Armin blijkbaar in elkaar.

 - Ik vind Ellen sympathiek, ze troost en steunt Armin waar en wanneer het nodig is. Ze is heel flexibel en lief.
Dees is ook sympathiek vind ik. Dat komt omdat hij Armin's beste vriend is en hem ook door zijn moeilijke tijden haalt.  

 -  Van Armin kom je het meeste te weten. Hij is de hoofdpersoon in het verhaal. Je leert zijn positieve en negatieve kanten kennen, ook zijn zwakke plekken. Hij levert het commentaar.
Als lezer leer je, door de herinneringen die hij oproept, de personages in de loop van het boek beter kennen. Vanuit het standpunt van Armin. Subjectief dus. Monika bleef voor mij een nogal raadselachtige vrouw, omdat Armin er verliefd op is (was), en dus haar alleen maar 'ophemelt', ook als Armin weet dat ze van een andere man zwanger is geraakt en zij hem dus met iemand anders heeft bedrogen. Je komt haar werkelijke aard niet te weten.
Echt diep op de overige personages, buiten Armin zelf, wordt er niet ingegaan. Je leert hun binnenkant alleen oppervlakkig kennen.  
 - Je moet dus voor de overige personages hun innerlijke zelf invullen. Daar had ik niet zo'n moeite mee.
Bouw:                                                     

- De bouw was vrij ingewikkeld, door de vele flashbacks. Het lastigste stuk vond ik eigenlijk het eerste hoofdstuk. Je komt meteen in de belangrijkste gebeurtenissen binnen vallen je weet nog eigenlijk niks van de personages.

- Het verhaal komt meteen op gang omdat je meteen het belangrijkste meemaakt.
 
- Alles hangt goed met elkaar samen. Als er een flashback tussendoor komt dan heeft dat meestal een functie. Om meer van het heden te begrijpen.
 
- Het verhaal is best spannend, dat komt omdat je constant meer over de personages en over de gebeurtenissen uit het verleden te weten komt en je wilt zo graag weten wie nou de biologische vader van Bo is.

 - Door de spanning van de gebeurtenissen en door het onderwerp is het verhaal boeiend.
 
- Er zijn twee verhaallijnen.
*De eerste is het heden. Hierin is Armin op zoek naar de biologische vader van Bo en heeft hij een relatie met Ellen.
*De tweede is van het verleden. Hierin haalt Armin herinneringen op aan Monika, zijn 'dieptepunten' en dingen die hij met  Bo heeft meegemaakt.

 - De terugblikken horen heel goed bij het verhaal omdat alles wat Armin in het heden uitvoert te maken heeft met wat er in het verleden met Armin, Monika en Bo is gebeurd.

 - Er wordt met de tijd gespeeld, met het heden (1999) en met het verleden. (1988-1999) Het maakt het verhaal er interessanter op. Als je de achterliggende gebeurtenissen niet kent, dan begrijp je van de zoektocht van het heden niets.

 -  Er zitten veel terugblikken en herinneringen in de tekst. Ik vind dat erg leuk, het heeft iets bijzonders en het is van groot belang voor het verhaal.

 - Ik vond het eind eigenlijk geweldig. Omdat Armin van alles gaat vragen aan Ellen over de seks tussen Monika en zijn vader. Armin wil het aan de ene kant liever niet weten omdat dat pijnlijk is, maar moet het door zijn nieuwsgierigheid toch wel horen. Ook op de manier hoe Monika Bo heeft ingelicht over zijn werkelijke vader, door middel van een brief.
En dat Ellen alles al bleek te weten. Ik had daar echt geen idee van. Zij in wezen een spel met Armin en Bo speelde.
Nu ik de afloop van het verhaal ken en ik een paar bladzijden teruglees, denk ik, uit alles wat Ellen heeft gezegd, ik nu, achteraf, zou kunnen hebben gezien dat ze alles al wist. Maar dat is vaak achteraf.
 - Je ziet de gebeurtenissen vanuit het standpunt van één persoon, vanuit de ogen van Armin. Het hoort helemaal bij het verhaal omdat het hele verhaal eigenlijk om hem gaat. Het is een goed gelukte manier om zo'n gebeurtenis, zo'n leven te beschrijven.
Taalgebruik:                                              

- Ik vind de tekst niet moeilijk om te lezen. Het is een boek, met niet al te ingewikkelde woorden of gebeurtenissen, waardoor je het boek in een sneltreinvaart uitleest. Ik heb bijna geen zin hoeven overlezen omdat het niet ingewikkeld neergezet was.

 - Eigenaardigheden aan de taal en stijl: er is mij niet echt iets opgevallen.

 - Soms is er wel wat veel beschrijving. Voor de rest is er best een goede verhouding, vind ik. Bijvoorbeeld als Armin en Bo op Ameland zijn. Hij beschrijft dan helemaal het servies en over de spritsen:
 Blz. 177: r 17-25
"We drinken onze koffie, die Bo heeft gezet met het lelijke wit met grijze koffiezetapparaat dat op het al even lelijke kunststof aanrecht staat, uit Oud-Hollandse kopjes met Oud-Hollandse voorstellingen van kerktorens en ophaalbruggetjes, en we eten er spritsen bij die ik had meegenomen voor onderweg, maar waar we in de voorjaarszon op het kalme water van de Waddenzee niet aan toe waren gekomen, druk als we waren met het observeren van de luchtacrobatiek van de meeuwen.
'Wat gaan we het eerst doen,' vraag ik aan Bo als we onze koffie op hebben, 'het strand op of naar het wad?'
'Is het laag water?' wil hij op zijn beurt weten.
Goede vraag. Ook daarom houd ik van de eilanden: op de eilanden is de natuur nog belangrijk. Of het eb is of vloed. Of de wind het water tegen de dijk doet beuken of juist tegen de duinen. Of de maan het mogelijk maakt om 's nachts naar uilen te gaan zoeken. Of de kieviten al broeden. Of de rotganzen al terug zijn of juist zijn vertrokken naar hun broedplaats in het westen van Siberië." 

- Soms is de manier van vertellen wat wijdlopig, te uitgebreid, dat ik een beetje de neiging kreeg om dat stuk over te slaan. Bijvoorbeeld als Dees het over de evolutietheorieën van Darwin had en het te uitgebreid, te langdradig werd. 

- Het taalgebruik is goed te begrijpen. Alleen als Armin stukken van zijn werk als corrector voor een wetenschappelijke uitgeverij gaat citeren, is de tekst niet te begrijpen voor iemand die niet thuis is in dat vak. Ook de stukken die hij leest in het voorwetenschappelijk Evangelie van Philippus waren wat moeilijker om te lezen.

- De tekst bevatte geen beeldspraak. 

Uittreksel
Armin Minderhout hoort, nadat hij en zijn vriendin Ellen een medisch onderzoek hebben ondergaan, dat hij al heel zijn leven onvruchtbaar is. Hij kan zijn oren niet geloven, hij heeft immers een zoon van dertien jaar oud, Bo. Hij blijkt aan het syndroom van Klinefelter te lijden, een aangeboren afwijking van de geslachtschromosomen waardoor zijn sperma geen zaadcellen bevat.
Armin is vastbesloten de echte vader van Bo te achterhalen.
Zijn toenmalige vriendin, Monika, kan hij het niet meer vragen, zij is reeds tien jaar dood, gestorven aan een hersenvliesontsteking.
Allereerst verdenkt hij Robbert, een ex-vriend van Monika. Hij blijkt het echter niet te zijn, hij weet niet eens dat Monika al tien jaar dood is.
Vervolgens worden de huisarts en Nico Neerinckx, een vroegere collega van Monika, verdacht. De eerste blijkt van niets te weten. De tweede daarentegen wordt wel erg verdacht als blijkt dat zijn oudste zoon ook Bo heet. Armin is er zeker van dat hij de dader is, maar zwijgt er verder tegen bijna iedereen over, behalve tegen Ellen en Dees, zijn beste vriend.
Als Armin en Bo samen een weekend op Ameland zijn, zegt Armin in een ruzie tegen Bo dat hij zijn vader niet is.
Vlak hierna sterft de vader van Armin. Als hij en Dees het huis ontruimen vindt Armin een briefje van Monika aan zijn vader. Er staat: 'ik ben zwanger. M.'
Het is nu wel duidelijk wie de echte vader van Bo is. Thuisgekomen geeft Ellen hem een brief van Monika aan Bo. Hierin legt ze aan hem uit wie zijn vader is. Het blijkt nu dat Armin en Bo halfbroers zijn.