Boekverslag Didier van Cauwelaert

Info over dit verslag

Geschreven door:	Laurent R Meyer [meer]
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2417
Opvragingen:	5

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (168 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Didier van Cauwelaert

• Corps etranger (1)

  1998

• Un aller simple (8)

  1994

1. Primaire gegevens van het boek

Ik heb het boek ‘Un aller simple’ gelezen. Het is geschreven door Didier van Cauweleart en uitgegeven door Wolters-Noordhoff te Groningen. Het boek maakt deel uit van de serie ‘Merles Blancs’, een literaire reeks voor scholieren, die eens per jaar drie titels uitbrengt. Deze reeks is uitgeven in 2000.

Deze roman heeft geen verder genoemde ondertitels, motto’s en/of opdrachten. Wel heeft het 130 pagina’s. Het verhaal is verdeeld over acht hoofdstukken, zonder titels of nummers.

De, zonder twijfel aan te wijzen, onbetwiste hoofdpersoon is Aziz Kemal. Hij is twintig jaar en als baby bij een zigeunerfamilie terechtgekomen. Dit heeft hem getekend voor de rest van zijn verdere leven. Hij is een fantast, dat blijkt uit de verhalen die hij Jean-Pierre verteld. Hij is erg sociaal en heeft een goed gevoel voor humor.
Jean-Pierre Schneider is ook een persoon die vaak in het verhaal voorkomt. Jean-Pierre moet Aziz op zijn reis naar Marokko begeleiden. Hij is goed gelovig, want alle verhalen die Aziz hem verteld geloofd hij. Hij is depressief want hij heeft problemen met zijn vrouw en zijn ouders. Allebei heeft hij al lange tijd niet gezien. Hij is dus ook een koppige persoon.

Omdat Aziz het boek zelf verteld, wat al blijkt uit de eerste zin op de eerste pagina,: ‘J’ai commencé dans la vie comme enfant trouvé par erreur.’ Zijn er niet echt veel hoofdpersonen. Jean-Pierre wordt na Aziz het meeste genoemd.

Dit boek heeft mij veel moeite gekost, mede omdat ik nog nooit eerder een franstalig verhaal had gelezen. Af en toe dacht ik, waar gaat dit boek nou over, maar gelukkig kon ik dan teruggrijpen op de aantekeningen die ik na elke drie gelezen pagina’s had gemaakt. Ik weet niet in hoeveel uur ik het heb uitgelezen, maar op zondagavond 14 januari legde ik de laatste hand aan het lezen van het boek.

2. Verantwoording van de keuze

Nadat ik had gehoord dat ik voor Frans 2 een frans boek moest lezen ben ik eerst naar de bibliotheek gegaan om er één uit te zoeken. Mijn impulsieve bedoelingen zakten mij snel diep in de schoenen toen ik de hele stelling franse boekjes zag. Met een medeleerling heb ik het hierover gehad. We zijn naar onze lerares gegaan en hebben daar ieder een goed boekje gekregen, uit een reeks speciaal voor onze leeftijd. Zo kreeg ik ‘Un aller simple’ toebedeeld.

3. Verwachtingen vooraf

Vooraf had ik geen bijzondere verwachtingen. Ik had nog nooit wat franse literatuur gelezen en de schrijver kende ik al helemaal niet. Alleen de achterkant van het boekje kon mij aan enige duidelijkheid helpen, al was deze erg oppervlakkig en vertelde deze mij alleen iets over het eerste deel van het boek, zo bleek later. Ik ben het boek dus maar gaan lezen omdat ik geen ander dergelijk vervangsel tot mijn beschikking had.

4. Eerste reactie achteraf

Spannend - een beetje
Meeslepend - erg
Ontroerend - een beetje
Grappig - niet
Realistisch - erg
Fantasierijk - een beetje
Interessant - erg
Origineel - erg
Goed te begrijpen - een beetje

Spannend vond ik het boek een beetje omdat je je toch erg inleeft in de situatie, omdat het door de hoofdpersoon zelf wordt verteld. Je denkt mee en opeens krijgt het boek een heel andere wending. Terwijl je graag zou willen gaan slapen, lees je toch nog even door.
Meeslepend vond ik het boek erg, wederom omdat je het beleefd vanuit het oogpunt van de hoofdpersoon. Je gaat op in het verhaal en je laat je meeslepen met de gedachte van Aziz, bijvoorbeeld toen hij persé met het lijk van Jean-Pierre mee wilde reizen.
Ik vond het boek een beetje ontroerend omdat ik niet met tranen in mijn ogen zat te lezen, maar ook niet geheel gevoelloos in mijn bed lag. Het verhaal van een jongen die op dat moment zonder enige reden in de cel moet, greep mij, in zekere mate, erg aan.
Grappig vond ik het boek een beetje omdat er toch wel mensen voor de gek worden gehouden en er af en toe plaats is voor een lolletje. Jean-Pierre geloofde tot zijn dood bijvoorbeeld het compleet verzonnen verhaal van Aziz over het dorpje Irghiz.

Realistisch vond ik het boek erg, maar tot op zekere hoogte. Sommige dingen doe je gewoon niet. Je stuurt bijvoorbeeld geen depressieve begeleider met een crimineel samen naar een ver land, maar het verhaal komt goed over en op een aantal dingen na zou het best echt gebeurd kunnen zijn.
Fantasierijk vond ik het boek maar een beetje. Zoals hierboven reeds is uitgelegd, heeft de schrijver af en toe zijn fantasie de vrije loop gelaten, maar dit aspect komt enkel tot uiting in kleine delen van het verhaal.
Interessant vond het boek erg. Het verhaal gaat over verschillende culturen, en familierelaties. Alles ligt het hele boek overhoop en aan het einde van het boek komt alles op z’n pootjes terecht, vooral dankzij Aziz, die bij de ouders van Jean-Pierre goede verhalen over hem verteld.
Origineel vond ik het boek erg omdat ik nog nooit, ook niet in het Nederlands, een boek heb gelezen dat over dit onderwerp ging. De schrijver heeft er een aantal stukken in verwerkt die menig schrijver achterwege zou laten, daarom vind ik het boek origineel.
Goed te begrijpen vond ik het boek niet. Dat kwam omdat dit mijn eerste boek in het Frans was. Het zal ongetwijfeld voor een fransman goed te begrijpen zijn maar voor mij was het dat niet.

5. Samenvatting

‘Un aller simple’ gaat over de twintigjarige Aziz. Aziz Kemal woont in Marseille en is opgenomen door een zigeunerfamilie. Hij denkt tot zijn achttiende dat hij alleen in een auto lag die de zigeuners toen gestolen hadden, maar als hij achttien is wordt het echte verhaal aan hem verteld. Door Mamita, zijn zigeunermoeder.
Het blijkt dat hij samen met zijn, toen nog levende, ouders betrokken was bij een dodelijk ongeluk tussen het pizzabusje van de zigeuners en de Citroën Ami Six van de familie Kemal. Bij dat ongeluk stierven zijn ouders. Aziz bleef alleen achter in de Ami Six, waaraan hij later, zo bleek, zijn naam aan te danken had. Van Ami Six hadden de zigeuners, die hem als enige levende maar meenamen, Aziz gemaakt. Om moeilijkheden te voorkomen met de politie gaven de zigeuners hem een vals Marokkaans paspoort.
Met twaalf jaar stopt hij, net als alle zigeuners, met school. Hem worden de fijne kneepjes van het stelen geleerd. Hij breekt van alles open en overal in en verdiend de kost door autoradio’s te stelen en weer te verkopen.
Lila is zijn jeugdliefde. Zij is een echte zigeunerin en ze willen met elkaar trouwen. Voor de verloving heeft Aziz haar een mooie verlovingsring gekocht. Als ze hun verloving vieren door een groot diner te geven, doet de politie opeens een inval. Ze pakken Aziz op en beschuldigen hem van het stelen van de ring die hij voor Lila had gekocht.
Aziz moet naar de gevangenis in Frankrijk. Via een vriend, die bij de politie werkt, krijgt Aziz te horen dat door een regeringsmaatregel alle buitenlandse gevangenen naar hun land van herkomst moeten. Hij moet dus naar Marokko, zijn geboorteland in zijn valse paspoort. Als een ambtenaar hem vraagt zijn geboorteplaats aan te wijzen kiest hij een willekeurig dorpje in het Atlasgebergte. Irghiz.
Op de reis naar Marokko wordt Aziz begeleidt door Jean-Pierre Schneider. Jean-Pierre is depressief omdat hij problemen heeft met zijn vrouw Clémentine. Zijn ouders heeft hij ook al lange tijd niet meer gezien.
Als Jean-Pierre Aziz vraagt naar zijn verhaal verzint Aziz ter plekke een heel verhaal over zijn dorpje Irghiz. Alles wat Aziz verzint gelooft Jean-Pierre.
In Marokko aangekomen hebben ze een gids nodig. Ze vinden een jonge française, Valérie. Aziz verteld het hele verhaal aan Valérie, die diep onder de indruk is. Ze besluit hem te steunen en mee te spelen.
Omdat Jean-Pierre vroeger altijd schrijver wilde worden schrijft hij alles op wat er op de tocht gebeurd, met de gedachte het ooit nog eens als een boek uit te brengen, onder de titel, ‘Un aller simple’. (dit verklaart de titel) In zijn verhaal schrijft hij dat hij dat hij het voorgevoel heeft nooit meer terug te keren naar Frankrijk. En dit blijkt waarheid te worden. Jean-Pierre wordt ernstig ziek door het drinken van geïnfecteerd water. Hij wil kosten wat het kost de reis vervolgen. Als hij uiteindelijk sterft, lijkt het veel op zelfmoord.
De reis naar Irghiz krijgt opeens een totaal andere wending. Aziz besluit om met het lichaam van Jean-Pierre mee naar terug naar Frankrijk te reizen. Het blijkt niet moeilijk te zijn om Frankrijk binnen te komen.
Terug in Frankrijk, besluit hij om naar Clémentine in Parijs te gaan, maar als hij haar ziet met haar nieuwe vriend weet hij dat het een vergissing zal zijn om het lichaam bij haar te laten.
Hij besluit om de ouders van Jean-Pierre op te zoeken. Met het laatste geld dat hij heeft koopt hij een oude Citroën en gaat op zoek.
Eenmaal bij de ouders van Jean-Pierre verteld hij hen allemaal heldhaftige verhalen over Marokko en Jean-Pierre. Hoe Jean-Pierre hem gered had en hoeveel hij het over zijn ouders had.
Even later als hij weer buitenkomt is zijn auto gestolen. Met het lijk van Jean-Pierre erin! Voor Aziz is dit een teken van het lot.
Aziz blijft bij de familie Schneider wonen en probeert het boek van Jean-Pierre nog te publiceren.

Mijn uittreksel heb ik niet van internet of een andere dergelijke informatiebron. Ik heb het zelf gemaakt met hulp van de aantekeningen die ik tijdens het lezen gemaakt had.
- In het boek waren veel belangrijke gebeurtenissen. Voor mij is het altijd moeilijk om de belangrijkste eruit te halen. Ik vond in het begin dat de politie een inval deed tijdens het verlovingsdiner van Aziz en Lila een heel belangrijke gebeurtenis. Als dit niet was gebeurd had het boek een totaal andere wending gekregen en had er niets over Marokko ingestaan.
Ook belangrijk was dat Jean-Pierre geïnfecteerd water had gedronken. Dit betekende zijn dood en het was de inleiding van het einde van het verhaal.

- Aziz is ongetwijfeld de belangrijkste persoon in het boek. Hij heeft niet echt een rol, hij is gewoon zichzelf.
Jean-Pierre daarin tegen is zijn begeleider op de reis naar Irghiz, de ‘geboorteplaats’ van Aziz. Zijn rol is het voorkomen dat Aziz, die op dat moment moet worden overgeplaatst door een regeringsmaatregel, zou ontsnappen, wat overigens, volgens mij, helemaal niet in de aard lag van Aziz.

- Het thema, onderwerp, van het verhaal is volgens mij de ondergeschikte plaats die allochtonen, vaak donkere mensen mensen, hebben in West-Europese landen. Aziz wordt onterecht opgepakt en regeringen doen minder vaak hun best voor de allochtonen.

- Het boek begint met dat Aziz zichzelf als het ware voorstelt en verteld hoe hij in de zigeunerfamilie terecht is gekomen. Hij is dan al volwassen, maar er wordt met flashbacks gewerkt.
Het boek eindigt met dat Aziz is ingetrokken bij de ouders van Jean-Pierre en dat hij op het laatst nog alle tekst van Jean-Pierre samen te voegen en te publiceren als boek onder de titel ‘Un aller simple’. Dit vond ik een heel mooi einde.

6. Analyseopdracht of verwerkingsopdracht

Ik kies voor opdracht 1. Reacties. Deze viel bij mij direct op toen ik de verwerkingsopdrachten las. Het komt namelijk goed overeen met een situatie uit het boek, namelijk de situatie dat Aziz besluit om met het dode lichaam van Jean-Pierre mee terug te reizen. Ik vond dat een erg sociaal gebaar, vooral tegenover de familie Schneider.

Toen Jean-Pierre geïnfecteerd water had gedronken, wat regelmatig voorkomt in landen als Marokko, stierf hij niet direct. Omdat hij zo opging in alle verzonnen verhalen van Aziz over Irghiz wilde hij persé de reis vervolgen. Hij was ernstig ziek, maar dat deerde hem niet. Ook ging hij nog mee omdat hij zijn boek wilde afmaken. In dat boek had hij al geschreven dat hij een voorgevoel had dat hij niet meer terug zou kunnen gaan, maar het was enkel een voorgevoel. Het werd nu werkelijkheid en hij stierf door zijn doorzettingsvermogen. Het was verstandiger voor hem om naar een dokter, misschien wel een ziekenhuis te gaan, maar hij weigerde.
Ik vind het erg sociaal van Aziz dat hij met het lichaam van Jean-Pierre mee wil. Onderweg onder de enorm hete zon in de bergen van Marokko krijg je met elkaar toch een speciale band.
Ik weet niet of ik in het geval van Aziz met een dood lijk, lijken zijn meestal dood, mee zou reizen. Weer die hele weg terug, terwijl je toch op de goede weg zat. Het ligt in iemand z’n aard, dat sociale aspect. Ik zou niet voor mijn lol alleen naar mijn geboorteplaats reizen, maar ik weet waar het nog om gaat. Ik ben eigenlijk gevangene en Jean-Pierre is eigenlijk mijn begeleider. Ik heb ook nog een eigen leven! Als mijn begeleider zou wegvallen zou ik weer helemaal vrij zijn. Ik zou een nieuw anoniem leven kunnen opbouwen in Marokko, misschien wel met Valérie.
Het is moeilijk om te beschrijven wat ik in zo’n situatie zou doen, maar mee terug gaan met een levenloos lichaam zie ik niet zo zitten.

7. Reflectieopdracht

a. De situatie die de grootste indruk op mij heeft achtergelaten is toch wel dat Aziz besloot om met het lichaam van Jean-Pierre mee te reizen. Ik zou dat niet doen en daarom is die gebeurtenis bij mij blijven hangen. Niet iedereen is zo sociaal en handelt zo diep uit zijn hart als Aziz.

b. Ik heb verwerkingsopdracht 1. Reacties gekozen omdat dit de situatie was die het meest indruk op mij heeft gemaakt. Dit staat al uitgebreid beschreven in de inleiding van 6. Analyseopdrachten en verwerkingsopdrachten en bij 7. Reflectieopdracht.

c. Na enkele mindere ervaringen met wat Nederlandse boeken ben ik bij dit boekje direct aan de slag gegaan. Bij Nederlands kon ik of geen geschikt boek vinden of ik was te laat met mijn verslag begonnen zodat ik tot diep in nacht voor de inleverdatum nog op de computer zat te typen. Ik heb hier gelijk werk van gemaakt en dat is mij goed bevallen. Als je tijdens het lezen, zeker bij buitenlandse boeken, aantekeningen maakt is het verslag een stuk vereenvoudigd. Je hoeft niet steeds weer kleine stukjes te lezen, omdat ik in mijn aantekeningen ook pagina nummers had gezet.

d. Ik zou het boek best kunnen aanraden aan een leeftijdsgenoot, want het boek opzich is een goed verhaal dat origineel geschreven is met af en toe wat humor erin. Ik vond het alleen voor een eerste boek van frans net wat te moeilijk. Er worden steeds flashbacks gebruikt en dat maakt het niet altijd makkelijker. Op zich is het ook wel een actueel onderwerp, want we leven in een land met veel alochtonen. Nu beleef je zo’n boek vanuit de ogen van zo’n iemand en misschien krijg je er nu een andere kijk op.