geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
ff n studiebreak
Meiden, laser je binnenste schaamlippen lekker weg joh. Want je vriendje wil een playboypoesje.
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
Boekverslag Willem Elsschot
Kaas
Geschreven door: | anoniem |
Datum ingestuurd: | 1 juni 2001 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.050 |
Bekeken: | 6279 keer (0 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
(1999)Een ander einde:
Gelukkig dat ik eindelijk kon beginnen aan mijn kaasverkoop, want ik kon die nacht nauwelijks slapen. Nochtans was ik er zeker van dat alles in orde was.
Ik ging het rijtje nog eens af,zoals een klein kind dat de volgende ochtend sinterklaas verwacht. Ik heb een bureau, ik heb verkopers, ik heb uiteindelijk mijn kaas (die best behoorlijk was). Ik zou maar beter gaan slapen want morgen was een belangrijke dag, dan ga ik eindelijk bij de vrienden van Van Schoonbeke horen.
Mijn vrouw werd wakker van al dat gewoel en beval me dat ik moest gaan slapen, uiteindelijk lukte het me. De volgende ochtend was ik om zes uur al uit de veren, ik had geen honger maar mijn vrouw zei dat ik een boterham moest eten. Om geen scéne te moeten maken op zo een belangrijke dag gehoorzaamde ik haar maar. Later zou ze wel bessefen dat ze met een top zakenman getrouwd was en zou ik al heel wat meer respect verdienen. Niet alleen van haar overigens. Ook van de vrienden van Van Schoonbeke en van de arbeiders van de General Marine en zelfs van de gewone mensen die ik tegenkom op de tram, hoewel ik dan geen tram meer neem natuurlijk.
Ik trok mijn deftigste kleren aan, dat zijn die waarmee ik altijd naar de etentjes bij Van Schoonbeke ging. Het geluk lachte mij blijkbaar toe, hoewel bij echte verkopers zoals ik de factor geluk volledig wordt uitgeschakeld. Er kwam een Russische kapitein naar mij, zijn schip heette de Klascnic, maar dat interesseerde mij op dat moment helemaal niet. Bijna had ik hem weggestuurd tot hij begon te vertellen, in een gebrekkig Engels, dat hij naar hier was gereisd op zoek naar goede Europese kazen. Natuurlijk rook ik mijn kans en ik vroeg aan de ober om nog een fles wijn te brengen voor mijn Russische vriend. Na een tien minuten overleg en enkele staaltjes te proeven (die ik zoals een echte verkoper steeds in mij koffertje had steken) was heel mijn lading verkocht. Door mijn mooie expose in dat café kwamen de aanwezigen erbij staan en ook zij wilden nattuurlijk van die heerlijke kaas proeven, mijn kaas overigens. Daardoor had ik zelf al enkele bestellingen voor volgende maand, maar ja die moesten maar wachten want alles van deze maand was reeds verkocht. Ik moest dus een maand niet meer werken want mijn hele kaasvoorraad was in een wip verkocht . Ik bestelde dus bij mijn hollandse leveranciers voor de volgende maand een driedubbelle hoeveelheid kaas.
Toen ik rustig in mijn klein en bescheiden kantoortje zat, kreeg ik plotseling telefoon. Al een geluk dat ik speciaal voor mijn kantoor een telefoon heb laten aansluiten want het was de Russische kapitein die mij opbelde. Hij vertelde mij dat zijn kazen, ik dacht MIJN kazen maar ik zweeg wijselijk, verkochten als warme broodjes. En dat hij graag om de twee maand een lading kazen kwam halen en dat hij binnen twee weken terug in de haven van Antwerpen zou zijn. Bovendien wou hij het dubbel aantal kazen van de vorige keer.
Ik sprak heel beheerst af dat we elkaar terug zagen in het zelfde café, wat overigens mijn stamkroeg was waar ik altijd mijn pale-alekkes dronk. Ik stormde naar beneden en vertelde ons vrouw dat we maar direkt moesten verhuizen omdat mijn GAPPA-bedrijf een groter kantoor nodig had en dat ik dringend personeel moest in dienst nemen en dat we een nieuwe auto nodig hadden want iemand van zo een belangrijke firma als het GAPPA-bedrijf moet toch in een grote auto rijden. Mijn vrouw bracht mij tot rede en ik ging dolgelukkig naar mijn caféke mijn pale-alleke drinken en mijn krant lezen. En als ik daar zo rustig zat te genieten besefte ik dat ik nooit meer zou moeten werken. Maar hier zo zittend op mijn favoriet terrasje met mijn favoriete zon en mijn favoriete krant en bier nam ik me voor om vooral mezelf te blijven. Hoewel ik nu pas echt bij de vrienden van Van Schoonbeke hoorde was ik niet meer van plan er nog naar toe te gaan. Eindelijk had ik geleerd dat dat opgeblazen gedoe niets voor mij was.
Lieve brave ik, zorg dat ik mag blijven genieten van deze mooie momenten hier tussen al deze eenvoudige mensen.
Samenvatting
Het boek gaat over Frans Laarmans die werkt als klerk bij een scheepswerf. Als zijn moeder overlijdt ontmoet hij op de begrafenis van haar de heer van Schoonbeke, hij is een groot handelaar en heeft ook een bijhorende vriendenkring. Van Schoonbeke nodigt hem uit om eens langs te komen. Hij voelt er zich echter niet op zijn gemak bij al deze "opgeblaze" mensen, hij is immers "maar" klerk. Als oplossing biedt van Schoonbeke hem een baan aan als vertegenwoordiger in Edammerkaas in België en het Groothertogdom Luxemburg. Deze kans om hogerop te komen neemt hij maar al te graag en het duurt niet lang of hij begint te zweven... Hij begint meteen met briefpapier te maken , een naam te bedenken, verkopers aan te stellen, een buro te kopen vooraleer hij ook maar 1 kaas verkocht heeft.
Zoals elke lezer al voelde aankomen werd de kaasverkoop een grote flop. Hij bracht er niets van terecht. Hij had zo weinig zelfvertrouwen dat hij veel moeite had mensen aan te spreken. Tenslotte ging hij dan maar opnieuw bij de General Marine als gewone klerk werken. Hij had uit dit heel avontuur geleerd dat verkoper niets voor hem was, hij besefte dat hij eigenlijk nog best gelukkig was met zijn leven ervoor en met zijn gezinnetje. "Brave, beste kinderen. Lieve, lieve vrouw."
Waarom een ander einde?
Toen ik het boek las voelde ik al aankomen dat de kaasverkoop ging mislukken. Maar ik bleef hopen dat de kaasverkoop toch een succes zou zijn.
Iets in mij wil ook graag verkoper worden. Het verkopersmilieu heeft mij altijd aangesproken: concurrentie met collega's ,u opwerken, bonussen verdienen... Daarom heb ik een einde geschreven waarbij Laarmans door het geluk een handje wordt geholpen. Maar om het toch te doen passen met de persoon van Laarmans laat ik hem van zijn succes genieten, want echt hard werken zoals de meeste verkopers dat doen is niets voor hem.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
