Heb je zin om een korte enquete in te vullen over Scholieren.com? Meedoen kost een paar minuutjes van je tijd.

Geschreven door:	Ruth [meer]
Datum ingestuurd:	30 mei 2001
Niveau:	4 havo
Taal:
Woorden:	2349
Opvragingen:	4688 (2 deze maand)
Waardering:	Currently 3.33/5 1 2 3 4 5 3.3/5 (9 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

1. ANALYSE VAN HET GELEZEN WERK

1.1 ZAKELIJKE GEGEVENS
- Titel: de passievrucht
- Auteur: Karel Glastra van Loon
- Uitgever: Uitgeverij L.J. Veen Amsterdam/ Antwerpen
- Jaar van uitgave: 1999
- Jaar van 1e druk: 1999
- Aantal bladzijde 238

1.2 TITEL (+ EVENTUEEL MOTTO)
De titel van het boek is ‘De passievrucht’. Er is geen ondertitel. De passievrucht wordt gebruikt in de betekenis van een baby, de vrucht die uit passie wordt geboren. Het is natuurlijk voor Armin heel moeilijk, of zelfs niet, te aanvaarden dat Monica met zijn vader met passie seks heeft gehad. Bo is in het boek, figuurlijk gesproken, de passievrucht. De titel wordt niet letterlijk in het boek vermeld. Het boek heeft verder geen motto.

1.2 INHOUDSWEERGAVE
'WERELDWIJD is een op de tien kinderen niet verwekt door de man waarvan men aanneemt dat hij de vader is. Dat cijfer is in de westerse wereld niet anders dan elders.' Dat is een verbluffend percentage, als je er even bij stilstaat bij het zien van een uitgaande school, of een crèche met leuke geëmancipeerde afhaalpapa's met draagzakbaby. Een op de tien is dus een schijnverwekker, hun geliefde een vreemdgangster, een leugenaar. Deze nepvaders zijn de genetische verliezers op het slagveld van de liefde: 'Een op de vijfentwintig concepties vindt plaats terwijl zich in de baarmoeder van de betrokken vrouw minstens twee verschillende spermalegers bevinden.'

Deze statistische gegevens treft Armin, de hoofdpersoon in de roman De passievrucht, aan tijdens zijn zoektocht naar de harde feiten over vruchtbaarheid, conceptie en de wegen der genen. Hij stort zich in het onderwerp sinds de dag dat een arts hem vertelde dat hij lijdt aan de ziekte van Klinefelter, een afwijking aan de geslachtschromosomen die tot totale onvruchtbaarheid leidt. 'De kinderen die een vrouw gaat baren, lijken op degene die ze liefheeft. Als dat haar man is, dan lijken ze op haar man. Als dat een echtbreker is, dan lijken ze op die echtbreker', leest hij in het voorwetenschappelijke Evangelie van Philippus. Ook die observatie geeft te denken: de 13-jarige Bo die hij al die tijd zijn zoon noemde, lijkt sprekend op hem. Natuurlijk, want Bo's moeder, de tien jaar geleden overleden Monika, hield van hem.

Wat doet een man die na dertien jaar tot de verbijsterende ontdekking komt dat zijn kind zijn kind niet kan zijn? Dat het aanbiddelijke jongetje dat hij, de weduwnaar, elke dag koesterde, voorlas, in bad deed, met wie hij door de stad sjouwde, ging vissen en hagedissen zoeken, andermans zoon is? Dat zijn grote liefde een geheim meenam in haar graf, en hij bij zijn nieuwe vriendin nooit een kind zal kunnen verwekken? Zo'n man wil zich koste wat het kost wreken op de vader. 'Op de dader'. De vijandelijke spermalegers mogen aan zijn lamme zaadcellen een makkie hebben gehad, de tegenstander dient alsnog vermorzeld te worden. Dit intrigerende gegeven koos Karel Glastra van Loon voor zijn tweede boek, opvolger van de verhalenbundel Vannacht is de wereld gek geworden uit 1997. En hij werkt het op sublieme wijze uit.

De roman is zorgvuldig opgebouwd. Het verbeten en systematische recherchewerk vormt de hoofdlijn in het verhaal. Armin maakt een lijst van verdachten. Hij zoekt hen op, confronteert de potentiële verwekkers met zijn waarheid, en moet de meeste weer doorstrepen op zijn lijst. Op een na, Niko, de softe versierder met wie Monika op een alternatief reisbureau werkte. Deze Niko noemde zijn officiële oudste zoon ook Bo, de schoft. In zijn familiealbum treft Armin, onder valse voorwendselen bij zijn echtgenote binnengedrongen, een foto van Monika aan. Vreemd is alleen dat zijn Bo, Monika's Bo, geen steek lijkt op deze Niko.
Het hoofdverhaal wordt doorsneden met hoofdstukken die in het verleden spelen. Daarin wordt het verhaal verteld van drie liefdes. Armins vijf jaar durende, zeer gelukkige verhouding met Monika, die plotseling stierf aan een hersenvliesontsteking. Zijn grote liefde voor Bo, met wie hij ontredderd achterbleef en voor wie hij bleef zorgen toen hij zich na Monika's dood onderdompelde in alcohol. En zijn liefde voor Ellen, Monika's vriendin, die hem uit het moeras trok en met wie hij ging samenwonen. In de jaren na Monika's dood stierven Armins moeder en vader. Sinds de komst van Monika had hij voor het eerst het gevoel dat zijn vader hem als zijn gelijke beschouwde, en niet langer als de mislukte zoon. Zijn vader was 'een alleskunner'.

De roman eindigt met een klassieke catharsis. Tijdens een korte vakantie op Ameland, waar Armin met Bo naartoe is gegaan om tot rust te komen, barst zijn zelfbeheersing. Als hij de 14-jarige Bo 's ochtends in bed aantreft met een meisje, krijgen vader en zoon voor het eerst slaande ruzie. Armin, nog dronken van de nacht ervoor, schreeuwt dat hij zijn vader niet is. 'Hoor je dat? Ik ben je vader niet, je vader is een of andere rokkenjager uit Haarlem die niet van je moeder kon afblijven. Daar kijk je van op he? Die lag ongetwijfeld ook al op zijn veertiende kleine meisjes te neuken!' En dan, als het eenmaal gezegd is, en Armin er schuldbewust in berust dat hij de verwekker niet zal achterhalen, vindt hij hem. Bij toeval. Het is iemand die niet op zijn lijstje stond.

De passievrucht is geschreven in een hartstochtelijke, geladen stijl. De roman schiet vooruit als een springveer, verteld door een ik-figuur die zich hyperbewust is van zijn eigen, wonderlijke gedrag. Iemand die, woedend, jaloers en ontgoocheld als hij is, alle zintuigen op scherp heeft staan. Ieder uitgesproken zinnetje, iedere coïncidentie, iedere minieme verandering beschouwt hij als een aanwijzing. Door de uitgebalanceerde afwisseling van scènes uit verleden en heden word je als lezer gedwongen eigen hypothesen te ontwikkelen en te verwerpen. Kleine voorvallen uit het leven van zoon, vader en grootvader blijken onnadrukkelijk te 'rijmen' op elkaar. De schrijver heeft het geheel superieur in de hand.

Maar die superioriteit wordt niet met trots vertoond. Glastra van Loon laat zijn verteller door het slijk wentelen. Bovendien heeft hij de verkwikkende eigenschap ook de meest genante en kinderlijke gedachten, die iedereen het liefst snel wegduwt, gewoon op te schrijven. Zo zitten Armin, zijn vriendin Ellen en de begrafenisondernemer bij het lijk van zijn vader. 'We bespreken de dingen die op zo'n moment besproken moeten worden, precies zo als twee jaar geleden. Het is zelfs dezelfde man. Alleen mijn vader neemt niet deel aan het gesprek. Hij zit met gesloten ogen in zijn stoel.'

Uiteindelijk vindt ieder in dit ingewikkelde kluwen van levens weer zijn plaats. De passievrucht, begonnen als een verbitterde speurtocht, eindigt als een roman over de genezende kracht van de liefde. Liefde tussen minnaars, vaders, broers en zonen. Een spannende, zeer ontroerende roman, met groot vakmanschap geschreven, waarin nuture uiteindelijk triomfeert over nature. De met blinde wetmatigheid opererende genen en chromosomen hebben in dit fascinerende gevecht tenslotte het nakijken. En dat is een geruststellende gedachte voor de vaders van een op de tien kinderen.

1.4 PERSONAGES
De hoofdpersoon is Armin Minderhout, maar Ellen, Monika, Bo en Dees spelen ook een belangrijke rol. Armin is een corrector bij een wetenschappelijke uitgeverij, tevens vader (denkt hij) van zoon Bo. Ellen is de vriendin van Armin en vroeger hartsvriendin van de overleden Monika, moeder en vriendin van Bo. Dees is een wetenschappelijk redacteur en een goede vriend van Armin.
Armin is een beetje een filosofisch type, dat er zijn eigen ideeën op na houdt. Hij gaat heel liefdevol en betrokken met zijn zoon om. Ellen is een lieve vrouw, haar karakter wordt echter niet zo uitgediept. Monika is een dominante, mooie vrouw, ze is spontaan en brutaal, maar ook lief (in de ogen van Armin tenminste). Bo is eigenlijk een hele normale puberjongen van 13. Dees is een eeuwige vrijgezel, die voortdurend allerlei theorieën onderuit haalt.

De grootste persoonlijke ontwikkeling maakt de hoofdpersoon Armin door. Hij moet het “verlies” van zijn zoon zien te verwerken. Hij wil precies weten hoe het zit, en zijn bodem begint te schudden. Hij is nergens meer zeker van, maar na zijn zoektocht, en na geweten te hebben hoe het allemaal zat, heeft hij toch wel een beetje berusting gevonden.

De belangrijkste beslissing die Armin neemt, betreft het op zoek gaan naar de “dader”, waarmee hij een hoop overhoop haalt. Hij besluit alles te willen weten, hoe pijnlijk dat ook is. Misschien is dat wel de enige manier om rust te vinden.

Ik voel me niet speciaal verwant met een persoon. Wat ik met de hoofdpersoon deel is het gevoel nergens zeker van te zijn en een beetje een kritische houding ten aanzien van de buitenwereld. Ik kan wel zeggen dat ik me in zijn houding kan vinden.

1.5 OPBOUW
Het verhaal verloopt niet in chronologische volgorde. Er vinden veel sprongen in de tijd plaats. Armin verteld van zijn leven voor de dood van zijn vriendin Monica, hierdoor vinden er veel sprongen in de tijd plaats. Het verhaal heeft hierdoor een fragmentisch karakter.

Het verhaal heeft twee verhaallijnen: het leven voor Monica haar dood en het leven na haar dood, met de zoektocht van Armin naar de biologische vader van Bo. Het leven van Armin voor Monica’s dood wordt beter en leuker voorgesteld dan het leven van Armin erna omdat het boek geschreven is door de ogen van Armin, die nog steeds treurt om het verlies van Monica.

Het boek heeft een lange spanningsboog. Zoals in een detective komt de lezer pas op het einde de ontknoping te weten van de speurtocht die Armin houdt. Het hoogtepunt van het verhaal ligt hierdoor op het einde, als het raadsel wie de biologische vader van Bo is wordt opgelost.

De belangrijkste gebeurtenis in het boek is het moment waarop Armin te horen krijgt dat hij al heel zijn leven onvruchtbaar is en dus niet de vader van Bo kan zijn.

Het verhaal begint midden in een handeling, in medias res. Je rijdt ineens mee met Armin en Ellen naar het ziekenhuis, om de uitslag te horen van hun vruchtbaarheidsonderzoek. De lezer wordt zeg maar meteen naar de belangrijkste gebeurtenis in het boek geleid.

Het verhaal heeft een gesloten einde, het raadsel wie de biologische vader van Bo is wordt op het einde opgelost

1.6 RUITME
De plaats waar het verhaal zich voornamelijk afspeelt is Amsterdam. Armin woont namelijk met Ellen en Bo in deze stad. Hij heeft er ook gewoond met Monika, toen zij nog leefde. De ruimte is verder niet van veel betekenis voor het verhaal zelf. Armin struint in de periode na Monika’s dood wel veel door de straten van Amsterdam, wat overeen zou kunnen komen met de onrust die in hem woedt na de dood van Monika, maar ook nadat hij te horen heeft gekregen dat Bo niet zijn natuurlijke zoon is.

1.7 TIJD
Het verhaal speelt zich in de tegenwoordige en verleden tijd af. De verleden tijd verteld het verhaal van de relatie tussen Monica en Armin. De tegenwoordige tijd verteld de speurtocht van Armin naar de biologische vader van Bo.
De vertelde tijd loopt ongeveer vanaf het begin van de relatie tussen Armin en Monica tot de ontdekking van de echte vader van Bo, ongeveer vijftien jaar.

De verteltijd is 237 bladzijden.

Het boek is niet chronologisch opgebouwd. Dit komt doordat Armin herinneringen heeft aan de tijd dat hij een relatie met Monica had. Je leest mee met de gedachten van Armin zodat je vanzelf meegaat in zijn verleden.

Het tijdsperspectief is zowel ‘vision par derrière’ als ‘vision avec’. Het verhaal speelt zich namelijk af in het verleden, waarvan de lezer de afloop weet, Monica zal doodgaan, en het speelt zich af in het heden, waarvan men nog niet weet wat er in de toekomst zal gebeuren. Er bestaat hierdoor ook een vertellende ik en een belevende ik, deze wisselen elkaar af.

1.8 PERSPECTIEF
Het perspectief ligt bij Armin. Er is een ik- vertelsituatie. Je leert de gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon, Armin, goed kennen.

Het perspectief is eenvoudig, je ziet de gebeurtenissen door de ogen van één persoon. Het effect is dat het verhaal wanhopiger wordt, de hoofdpersoon is namelijk wanhopig om de echte vader van Bo te vinden.

1.9 THEMA + MOTIEVEN
Er kunnen in het boek twee thema’s onderscheiden worden.
Het eerste, en meteen het belangrijkste, thema is twijfel aan het vaderschap. Dit thema komt het duidelijkste naar voren in het boek. Het hele verhaal draait om dit thema.
Het tweede, dieper liggende thema van het boek is het feit dat wij denken de werkelijkheid te kennen, maar dat die toch anders blijkt te zijn.

Een motief zou het ‘Vatersuchermotiv’ kunnen zijn. Alleen is deze roman er dan een variatie op, het werkelijke ‘Vatersuchmotiv’ komt hier niet in terug. Armin zoekt in het boek de vader van zijn vermeende zoon, niet naar zijn eigen vader.

1.10 TAALGEBRUIK
Het taalgebruik was over het algemeen goed te volgen, behalve de wetenschappelijke stukken die Armin citeert uit zijn werk. Er komt geen beeldspraak in het boek voor.
Soms viel je met het begin van een nieuw hoofdstuk ergens midden in een gedachte van Armin, dan was het even moeilijk te volgen, maar dat werd meestal gauw weer duidelijk. Het effect is dat je echt het idee krijgt Armin’s gedachten te lezen

1.11 GENRE EN STROMING
De passievrucht’ is een psychologisch roman. Je leest mee in de gedachten van Armin, hoe hij worstelt om te aanvaarden dat Monica met iemand anders heeft gevreeën toen zij een relatie met hem had. Je ziet dat zijn psychische kant benadrukt wordt in het boek. Er wordt in het boek minder aandacht aan gebeurtenissen besteedt. Het gaat er meer over hoe Armin over deze gebeurtenissen denkt.

Wat ook erg naar voren komt in het boek is het ‘Whodunit’ aspect. Een soort detective zou je het dus ook kunnen noemen. Een nadeel hiervan is dat sommige lezers zich misschien alleen gaan richten op wie het gedaan heeft, en minder op waar het verhaal om gaat, om de wanhoop van het horen dat je niet de vader bent van je zoon. Zij kijken ook niet naar de stukken over de evolutietheorie en de biochemica.

1.12 AUTEUR
Biografische gegevens:
Karel Glastra van Loon werd in 1965 geboren. Hij is behalve schrijver ook freelance journalist en televisiemaker van het programma ‘Lopende Zaken’.
Eerder verscheen van hem de verhalenbundel ‘Vannacht in de wereld gek geworden’ in 1997, die genomineerd werd voor de ‘ECI-prijs voor schrijvers van nu’. Voor zijn boek de passievrucht won hij de Generale Bank-literatuurprijs