Heb je zin om een korte enquete in te vullen over Scholieren.com? Meedoen kost een paar minuutjes van je tijd.

Geschreven door:	anoniem [meer]
Datum ingestuurd:	29 mei 2001
Niveau:	5 vwo
Taal:
Woorden:	1900
Opvragingen:	5834 (0 deze maand)
Waardering:	Currently 2.69/5 1 2 3 4 5 2.7/5 (13 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

Titel: “De kleine blonde dood”
Auteur: Boudewijn Büch
1e druk: 1985
Uitgeverij: De Arbeiderspers

Verwerkingsopdrachten: 9 (3 pnt.), 12 (2 pnt.), 92 (2 pnt.), 109 (3 pnt.).
Boudewijn gaat op schoolreisje naar een speeltuin in de buurt van Nijmegen. Ze zitten er aan de Duitse grens en de leerlingen krijgen daar de kans eens op Duits grondgebied te staan. Bijna alle leerlingen, want Boudewijns vader heeft hem verboden ook maar een voet in Duitsland te zetten. Boudewijn zit zijn boterhammen te eten terwijl de andere kinderen zich vermaken in Duitsland. Boudewijns vader die altijd al een bijzondere kennis en interesse had in vlinders verzamelde deze ook. Boudewijn zag een zogenaamd landkaartje vliegen en dacht dat z'n vader heel trots op z'n zoon zou zijn als hij deze vlinder bij z'n collectie kreeg. Boudewijn rende de vlinder achterna en kreeg deze na een tijd te pakken. Boudewijn belandt in verboden gebied en wordt aangehouden door twee grenswachten en deze brengen hem terug naar de bus. Als z'n vader dit hoort krijgt hij een woede-uitbarsting en trapt de vlinder kapot. Hij wil geen Duitse vlinders.

Boudewijn gaat met zijn zoontje naar de dierentuin. Mickey krijgt veel te eten en te drinken, en in het café komt alles er weer uit. Boudewijn belt zijn 'vriendin' Fleurette op die ze komt ophalen en waar ze alles schoon maken.

Rainer Büch is van Joodse afkomst en is voor de Tweede Wereldoorlog naar Nederland gevlucht. Tijdens de oorlog heeft Büch een heldendaad begaan en is hierom zeer bekend geworden in zijn omgeving. Welke heldendaad dit was wordt niet duidelijk in het verhaal. Boudewijns vader is aan de ene kant anti-Duits, maar aan de andere kant is hij zeer militaristisch opgesteld. Boudewijns moeder heeft het moeilijk, want haar echtgenoot kan soms zeer gewelddadig worden. Een paar dagen voor Kerstmis verbiedt hij het vieren van het Kerstfeest. Als hij een toefje slagroom ziet op het nagerecht, slaat hij de huiskamer kort en klein en wordt agressief tegen zijn vrouw en kinderen. Toch heeft Boudewijn veel bewondering voor zijn vader. Soms ging zijn vader weg zonder te zeggen waarheen en dan kwam hij een tijd later weer terug. Als blijkt dat er iemand in zijn geheime kastje is geweest, slaat hij Boudewijns broer in elkaar. Zijn zoon had foto's van Joden in concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog gezien. Boudewijns vader is hoofd van de Reservepolitie, waar na een tijd iedereen wegloopt vanwege het iedere avond verplicht marcheren. Als Büch de koets van de Koningin aanvalt, wordt deze opgepakt en hij vindt dit de aanleiding zijn verdiende onderscheidingen terug te sturen naar de Burgemeester.

Ook in het oorlogsmuseum krijgt de vader van Boudewijn een aanval omdat hij zegt dat de uniformen niet kloppen. Hij maakt zichzelf belachelijk.

Boudewijn krijgt zenuwtoevallen door de toestand thuis. Hierdoor wordt hij naar een inrichting in Brabant gestuurd. Hier heeft Boudewijn een vreselijke tijd. Het ergste van alles vindt hij het leesverbod. Als hij thuiskomt wordt hij ernstig ziek: een buikvliesontsteking. Boudewijn raakt in een coma en een paar weken later geraakt hij hier weer uit. Zijn vader geeft hem een bulldozer, boeken (die zijn vader hem zal voorlezen), en de mooiste medaille. Na een jaar wordt Boudewijn uit het ziekenhuis ontslagen. Thuis zingen al de kinderen uit zijn klas voor hem en krijgt hij een fiets van zijn ouders.

Onkel Jobab is een slachtoffer van de Duitse experimenten op de Joden. Boudewijn en zijn broers noemen Onkel Jobab gek in zijn hoofd. Als Jobab komt logeren, moet Boudewijn met hem gaan wandelen. Ze lopen naar Noordwijkerhout. Daar kopen ze patatten. Onkel Jobab betaalt met een waardeloze Mark en moet samen met Boudewijn rennen, om niet gepakt te worden door de frietboer. Omdat Boudewijn en Onkel Jobab te laat thuis zijn moet Boudewijn voor straf zonder eten naar bed.
Een tijd nadat zijn ouders gescheiden zijn gaat Boudewijn op bezoek bij zijn vader. Hij is nu voor de vijfde maal getrouwd. Zijn echtgenote is de achttienjarige Deense Astrid Nisgren. Hoewel Boudewijn homoseksueel is heeft hij nu toch een kind gekregen van zijn vroegere lerares Mieke. Als hij dit verteld aan zijn vader trekt hij wit weg en Astrid slaat hem. Als Boudewijn vertrekt geeft zijn vader hem nog vijfentwintig gulden.

Een periode na het bezoek aan zijn vader krijgt Boudewijn een brief van zijn moeder met daarbij een rouwkaart: zijn vader is gestorven. Het overlijden van zijn vader valt hem zwaar. Twee weken na zijn vaders dood krijgt hij een brief van zijn vader: De grootste kwelling die zijn vader hem ooit heeft aangedaan. De brief werd een obsessie voor hem. De laatste zinnen van de brief schrijft Boudewijn over, de rest verbrandt hij.

Later vertelt de dokter hem dat zijn vader zelfmoord gepleegd had. De zoon van Boudewijn en Mieke heet Micky. Mieke is veertien jaar ouder dan Boudewijn. Aangezien Mieke aan de drank is, zorgt Boudewijn voor zijn zoon. Samen wonen zij met Fleurette en haar dochter in een huis. Als Fleurette en haar dochter het huis verlaten, gaat Boudewijn voor een tijdje met vrienden naar Parijs. Micky zal bij Gerda, de beste vriendin van Mieke, logeren. Boudewijn heeft Gerda nadrukkelijk gezegd Micky niet aan Mieke mee te geven. Uiteindelijk heeft Mieke haar zoon toch meegenomen. Micky vraagt nog of zijn vader nog een kadootje voor hem meeneemt, maar het zal niet nodig zijn, want bij thuiskomst krijgt Boudewijn te horen dat zijn zoon in het ziekenhuis is opgenomen. Micky ligt in een coma. Hij is bij Mieke van een portiektrap gevallen.
Na eerst bij Mieke geweest te zijn, gaat Boudewijn naar het ziekenhuis. Hier vertelt de dokter hem dat Micky klinisch dood is. De val was een gevolg van een gezwel in de hersenen, dat plotseling geknapt is. Uiteindelijk besluit Boudewijn dat de behandelingen gestopt moeten worden.

Micky was altijd al een fan van de Rolling Stones. Als zijn lichaam gecremeerd wordt, wordt er het nummer 'Out of time' gedraaid. Boudewijn is de enige aanwezige bij de crematie. Boudewijn heeft hier bewust voor gekozen: er mag beslist geen spoor van Micky op de aarde over blijven. Hiermee wil hij zichzelf straffen. Hij zegt dat hij een slechte vader was.

Zes jaar na de crematie bezoekt Boudewijn voor de krant een open dag van het crematorium. Nadat de reportage in de krant heeft gestaan, krijgt Boudewijn een boze brief van de Direkteur van het crematorium. Als Boudewijn iemand hoort zeggen 'Rouw verjaart niet', weet hij dat hij het boek kan schrijven: De kleine blonde dood.

Dit boek gaat dus over Boudewijn, die vertelt over zijn leven. Het is zo geschreven dat het een biografie lijkt. Er wordt bijvoorbeeld in het boek verteld door de hoofdpersoon dat hij al eerder ideëen had gehad bepaalde situaties en gebeurtenissen op te nemen in een boek. De hoofdpersoon, Boudewijn, vertelt over de belangrijkste momenten van zijn leven; zoals zijn jeugd, zijn zoontje, zijn homoseksualiteit en zijn onverwerkte verdriet. De manier van vertellen is heel ongebruikelijk. In feite vertelt hij ieder hoofdstuk over een andere tijd. Die tijden kun je onderverdelen in de periode waarin Micky leefde, de periode van en na zijn overlijden, en de jeugd van Boudewijn. Die tijden lopen compleet door elkaar heen. Zo heb je hoofdstukken waarin Micky net geboren is, een paar hoofdstukken later wordt verteld over een gebeurtenis na zijn dood en weer een paar later vertelt Boudewijn weer over een periode tijdens het leven van Micky. Het gebruik van deze tijdlagen heeft tot gevolg dat je aan het eind van het boek precies weet wat de schrijver heeft gevormd, waarom hij ergens waarde aan hecht en waarom niet en hoe hij alles in zijn leven heeft ervaren. Ik vond het heel leuk om eens een keer zo’n boek te lezen. Het is alsof je steeds verschillende puzzelstukjes uit het leven van Boudewijn krijgt aangeboden en hoe meer puzzelstukjes je krijgt, hoe meer je betrokken raakt in het verhaal en hoe meer je met de hoofdpersoon mee gaat voelen. Voordat ik het boek ging lezen had ik niet echt een idee wat ik precies kon verwachten, ik had wel eens iets over de film gehoord, maar niet meer dan dat het zoontje van de hoofdrolspeler aan het eind overleed. Daarom dacht ik dat het alleen over het kleine jongetje zou gaan. Dat was dus niet het geval. Het was veel gevarieerder. De schrijver vertelt hoe het was om als na-oorlogs kind te leven. Hoe de oorlog nog leefde onder de mensen en hoeveel mensen er geestelijk aan onderdoor zijn gegaan. Ik vond dat wel indrukwekkend, want je leest vaker boeken die zich ten tijde van de oorlog afspelen, waardoor je je er niet zo van bewust bent dat de oorlog na ’45 eigenlijk helemaal nog niet afgelopen was. Hoe zijn vader was beschadigd door de oorlog, was heel duidelijk en gedetailleerd beschreven.
Ik zou dit boek zeker aanbevelen aan een vriend of vriendin, ten eerste omdat het mij heel goed bevallen is. Ik vond het een boeiend boek, anders dan anders. Meestal lees ik boeken gewoon omdat het moet en blijf ik maar lezen vanwege het verslag dat gemaakt moet worden, maar dit boek daarentegen zou ik ook willen lezen als het niet voor een verslag was. Het is begrijpelijk geschreven, heel helder en je wordt als het ware door het boek ‘gegrepen’. Mijn mening over dit boek is dus heel positief. Nu ik het boek gelezen heb, ben ik eigenlijk ook wel benieuwd naar de film, want ik zou wel willen weten of die overeen komt met het beeld dat ik mij heb gevormd bij het verhaal. Het enige minpuntje aan het boek vind ik dat de hoofdpersoon wel erg negatief was. Het leek erop alsof er behalve zijn zoontje, niets goeds in de wereld was. Die mening deel ik namelijk niet, maar dat komt natuurlijk ook omdat ik niet echt overeenkomstige dingen heb meegemaakt.


Büch, Boudewijn (voluit: Boudewijn Maria Ignatius) (Wassenaar 14 dec. 1948), Nederlands publicist, studeerde Duitse en Nederlandse letteren te Leiden. Büch schrijft poëzie, romans en essays; voorts heeft hij zich ontwikkeld tot een bekend criticus en popularisator van literatuur en muziek, o.a. als presentator. Bekend werden o.a. zijn reisverhalen over eilanden (tv-programma De wereld van Boudewijn Büch sinds 1988). Hij werkte voor talloze tijdschriften, weekbladen en kranten. Zijn oeuvre is grillig. Er lijkt voor Büch weinig verschil te bestaan tussen amusement, journalistiek en literatuurkritiek. De vroege dood van een zoontje, liefde voor jongens en voor de taal zijn terugkerende motieven in zijn werk. De kleur blauw fungeert daarbij als symbool voor dood en verlangen. Ook schreef hij meer dan eens over psychiatrische inrichtingen, een motief waarvan de wortels in een problematische jeugd gezocht moeten worden.
In 1995 startte hij het eenmanstheaterprogramma Büch denkt hardop.
WERK: (o.a.): Nogal droevige liedjes voor de kleine Gijs (1976); De taal als blauw (1977); De sonnetten (1978); Eilanden (1981); De blauwe salon (1981); Het androgyn in ska (1982); Dood kind (1982); Literaire omreizen: een idioticon (1983); Bibliotheken (1984); Weerzien, een verhaal (1984); Het land der letteren (1984; samengesteld met L. Zonneveld); Het androgyn in ska en andere gedichten (1985); De kleine blonde dood (1985; verfilmd in 1993); Büch's boeket 1 (1985); Büch's boeket 2 (1986); April love (1986); Links! Een rode burleske (1986); Blauw: een reisverhaal (1987); Brieven aan Mick Jagger (1988); De rekening (1989); Openbaar boekenbezit: over verre leeszalen, kille bibliotheken en vergeten pennevoerders (1991); Het ijspaleis (1993); Blauwzee (1994); De hel (1994); Geestgrond (1995); Leeg en kaal (1995); Verzamelde gedichten (1995); De bocht van Berkhey (1996); Voorgoed verliefd (1997).

Bron: Encarta ‘99