Geschreven door:	janneke [meer]
Datum ingestuurd:	28 mei 2001
Niveau:	4 vmbo
Taal:
Woorden:	1169
Opvragingen:	7971 (1 deze maand)
Waardering:	Currently 2.20/5 1 2 3 4 5 2.2/5 (91 stemmen)

We hebben 5 exemplaren van Road To Revolution, de nieuwe live dvd van Linkin Park, om weg te geven!

De titel is zo gekozen omdat de hoofdpersoon (waar je de naam niet van weet) als ze drugs heeft gebruikt zich heel slecht voelt, zichzelf haat dan is ze dus onkruid en als ze clean is, is ze de bloem, dan gaat thuis ook alles weer goed en voelt ze zich weer sterk.
Het genre is een sociaal chronologische roman. Het bevat veel kenmerken van jeugdboeken, maar ook van romans. Kenmerken van jeugdboeken zijn: er zijn veel gebeurtenissen, makkelijke zinsbouw en woordkeus en het boek vereist niet veel levenservaring. Kenmerken van literaire boeken zijn: er worden alleen maar gevoelens en gedachten beschreven, omdat het verhaal een dagboek van iemand is, er zijn abstracte onderwerpen zoals: liefde, heimwee en verslaving.
Het verhaal begint midden in een dagboek, dus het leven, van iemand, je krijgt meteen te maken met haar problemen en je leert haar al vrij snel goed kennen. Het verhaal heeft een open einde, er wordt vermeld dat de hoofdpersoon enkele weken later overlijdt aan een overdosis.
Het is geen spannend verhaal, het is nogal voorspelbaar want je kan zelf al wel invullen hoe het verhaal verder zal gaan lopen. Er komen steeds goede tijden na slechte tijden en omgekeerd.
De personen die erin voorkomen zijn: de hoofdpersoon, haar vader, haar moeder, haar zusje, haar broertje, haar opa, haar oma, Roger, Beth, haar vriendengroep in haar oude woonplaats, de dealers in haar nieuwe woonplaats, klasgenoten, Chris en Joel. Roundcharacters zijn: de hoofdpersoon en haar gezin. Flatcharacters zijn: Chris en Joel. Types zijn: de opa en oma van de hoofdpersoon, haar vriendengroep in haar oude woonplaats, de dealers in haar nieuwe woonplaats en klasgenoten.
De hoofdpersoon is een meisje van ongeveer 16 jaar oud. Ze is niet erg knap, ze behoort tot de deusjes van haar klas, alleen als jongens stoned zijn willen ze iets met haar. Ze is nogal makkelijk te beïnvloeden en om te praten. Ze is erg zwak, en heeft iemand nodig waar ze altijd op terug kan vallen, als ze geen goede vriend(in) heeft, voelt ze zich heel zielig en dan begint ze weer aan drugs. In de loop van het verhaal wordt ze wel wat sterker, komt ze voor zichzelf op en krijgt steeds meer een eigen mening. Haar ouders blijven haar altijd steunen, ongeacht hoe stom ze heeft gehandeld, of hoe lang ze niets van zich laat horen.
Het verhaal speelt zich af in deze tijd. Tussen het begin en eind van het verhaal verloopt ongeveer 2 jaar. Het is een chronologisch verhaal, met enkele flashbacks. Als ze terugdenkt vanuit het ziekenhuis op de tijd dat ze oppaste en als ze clean terug denkt aan toen ze gebruikte. Het verhaal bevat geen terugverwijzingen f vooruitverwijzingen en er zijn niet veel sprongen in de tijd, omdat het een dagboek is en ze denkt soms alleen maar even terug.
We beleven het verhaar vanuit de ogen van de hoofdpersoon. Het is een ik-verhaal, zo weet je heel veel van gevoelens en gedachten van de ik-persoon, maar zijn er geen dialogen en dat maakt het lezen een beetje saai.
Het verhaal speelt zich af in Amerika, dat zie je aan de plaatsnamen. Dat oefent geen invloed uit op de gebeurtenissen. De ruimte bepaalt geen sfeer van het verhaal, het had zich net zo goed in Nederland af kunnen spelen.
Het thema van het verhaal is: een meisje is verslaafd aan drugs en een aantal keren besluit ze er niets meer mee te maken willen hebben, maar het blijkt dat ze toch niet meer zonder kan. De motieven zijn: verslaving, liefde, heimwee, vriendschap.
Volgens mij heeft de schrijver geen bedoeling gehad met dit verhaal. Je leest bijvoorbeeld niet hoe moeilijk het is om af te kicken en de hoofdpersoon komt niet in aanraking met de politie.
Het taalgebruik was heel makkelijk, er werden geen moeilijke woorden gebruikt. Het verhaal bevat bijna geen beschrijvingen en helemaal geen dialogen, omdat het een dagboek is en je leest dus alleen maar gevoelens en gedachten.


Mijn mening

Ik vond dit geen mooi boek omdat het zo voorspelbaar is, je kan zelf al wel bedenken wat er nu zal komen. En je ziet alleen maar gevoelens en gedachten, geen enkele dialoog, dat wordt op den duur ook saai. Je weet niet wat andere mensen denken en voelen, ik snap ook niet dat die ouders haar zo blijven steunen maar hun kant van het verhaal ken je niet.
Ik vond het verhaal wel een heel goed begin en eind hebben. In het begin kwam ze zonder het zelf te weten in aanraking met drugs, dat kan mij zo ook overkomen en dat was dus wel herkenbaar. Het einde was ook heel verrassend, omdat ik toen las dat ze gestorven was. Het is heel raar maar toen moest ik toch even slikken, ik had het gevoel dat ik dat meisje heel goed kende.
Dit boek was wel makkelijk om samen te vatten, omdat er maar zo weinig in gebeurd. Ik vind wel dat je in dit boek ziet hoe makkelijk je aan drugs verslaafd bent, dat meisje zocht het zelf helemaal niet maar als ze zich niet goed voelde, kwam ze er steeds weer op terug.
Ik ben er nu wel achter dat ik geen boeken in dagboekvormmeer lees, dat trekt mij op de één of andere manier niet zo.


Over de vertaler: Remco Campert

Remco Wouter Campert (geboren op 28 juli 1929 in Den Haag) als zoon van de schrijver Jan Campert en de actrice Joekie Broedelet. In september 1945, ging hij naar het Amsterdams Lyceum hij volgde het gymnasium. In de schoolkrant verzorgde hij een eigen rubriek en een strip. In de loop der jaren liet hij zich steeds minder op school zien.
Toen heeft Campert een tijd gehad van scheiden en trouwen (hij heeft vier vrouwen gehad) en hij heeft op veel plaatsen gewoond.
Begonnen als dichter, begon Campert vanaf de jaren zestig steeds meer verhalen te schrijven. Waarschijnlijk deed hij dat in de jaren vijftig uit geldgebrek en publiceerde hij cursiefjes in bladen als 'Podium', 'Tirade', 'Vrij Nederland' en 'Het Parool'. Deze hele korte verhalen maakten langzamerhand plaats voor langere teksten, die ook evenals zijn latere gedichten - somberder werden.
De hoofdpersonen in de verhalen (vaak verlegen of mensenschuwe schrijvers met weinig talent) laten zich ook in 'Na de troonrede' en daaropvolgende boeken nog altijd leiden door onzekerheid, hun levens zijn altijd vol van kleine, maar herhaalde mislukkingen. Een goed voorbeeld uit het werk van de afgelopen tijd van Campert is de figuur van Menno van der Staak in de novelle: 'Ohi, hoho, bang, bang of Het lied van de vrijheid' (1995). Het verhaal vol maffe dichters en mallotige ontwikkelingen waarin de alcohol rijkelijk gedronken wordt, is een humoristisch verhaal. Een uitzondering op deze wijze van schrijven vormt 'Gouden dagen' (1990) een korte roman waarin de verteller/hoofdpersoon een man is die volmaakt gelukkig is.
Campert heeft zijn populariteit bij een groot publiek (waaronder veel scholieren die 'Het leven is vurrukkulluk' of 'Tjeempie!' graag lezen) vooral te danken aan zijn werk als schrijver van zeer humoristische proza. Literaire erkenning kreeg hij voor zijn gedichten toen hem in 1979 de P.C. Hoofdprijs werd toegekend.