Boekverslag Theo Thijssen

Info over dit verslag

Geschreven door:	anoniem [meer]
Niveau:	4VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2744
Opvragingen:	7

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (50 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Theo Thijssen

• Barend Wels (0)

  1908

• De gelukkige klas (15)

  1926

• Het grijze kind (2)

  1927

• Het taaie ongerief (0)

  1932

• Kees de jongen (26)

  1923

• Schoolland (2)

  1925

Zakelijke gegevens

Auteur
Theo Thijssen

Titel
Schoolland
Standaard Uitgeverij, Antwerpen
1981, 194 blz. (eerste druk 1925)

Genre
Roman

Eerste reactie

Keuze

Ik heb dit boek gekozen omdat we voor Nederlands twee romans moesten lezen. Er moest minstens 50 jaar verschil tussen de eerste druk van beide boeken zitten. Ik had al een boek uit 1994 dus nu moest ik een oud boek kiezen. Ik had eerst een boek uit 1930, Kleine Rudolf, of iets in die geest. Ik ben dat boek gaan lezen maar ik snapte er niets van. Allemaal rare woorden die ik niet begreep. Er waren ook niet zo veel geschikte boeken te vinden. Maar uiteindelijk heb ik dit boek gevonden en hij leek me erg leuk om te lezen. Het had tenminste niet zo’n saai onderwerp.

Inhoud

Ik vond het een heel erg leuk boek. Je merkt haast niet dat het al zo lang geleden geschreven is. Het is heel realistisch, je ziet de hele klas waar het boek om draait zo voor je. Ik heb het boek snel uitgelezen omdat het gewoon een heel mooi boek is.

Verdieping

Samenvatting

Een schoolmeester (Meneer Staal) van een basisschool rond 1905 vertelt hoe zijn dagen op school verlopen. Hij schrijft zijn belevenissen op in een dagboek.
Meneer Staal is erg opgelucht als hij zijn oude klas kwijt is, ze waren druk en lacherig. Blij is hij als zijn nieuwe klas die hij van Juffrouw Veldman heeft gekregen precies zo is als hij het zich had voorgesteld. Prima in orde dus. Met het controleren van de absentenlijst merkt hij dat er een paar kinderen met vreemde namen in de klas zitten zoals Fokkie en Hilletje. Dan komt hij de gekste naam die hij ooit gehoord heeft tegen: Garres. In de klas wordt gezegd dat Garres absent is.
Op een dag met mooi weer besluit Meneer Staal met zijn klas een rondje te gaan wandelen. Opeens zegt één van de kinderen ‘hier woont Garres, meester.’ Hij voelt zich nu min of meer verplicht om te kijken waarom Garres absent is en doet dat dus ook. Het blijkt dat Garres het eng vond om naar een nieuwe meester te gaan, daarom zou zijn moeder meegaan. Zijn moeder had telkens geen tijd en zijn angst werd maar steeds groter. Meneer Staal neemt Garres mee naar buiten en de hele klas is weer compleet.
De hele klas gaat goed vooruit, de kinderen die ergens problemen mee hebben worden na schooltijd geholpen. Meneer Staal krijgt meer en meer vertrouwen in z’n kinderen en is dan ook erg verbaasd als blijkt dat Fokkie Goosens, Jan de Kort en Garres de Veer sinaasappels hebben gestolen van een kraampje. Ze krijgen natuurlijk straf, maar alles wordt tamelijk snel vergeten.
De school heeft al een hele tijd geen hoofd meer. De meeste meesters en juffen vinden Meneer Kraak een goed hoofd, vooral omdat hij de oudste is. Er is al iemand van buiten aangesteld als hoofd, Meneer Reinier. Eerst zien ze het niet zo zitten, maar Meneer Reinier lijkt een aardige jongeman te zijn.
Als Meneer Staal langdurig ziek is neemt Meneer Reinier zijn klas van hem over. Af en toe komt Staal kijken maar denkt niet zijn klas ooit nog aan te kunnen. Dit blijkt hij later dus wel weer te kunnen als hij helemaal beter is.
Zijn klas is erg blij als hij ze ook nog eens meedeelt dat hij ieder kind in de klas meeneemt naar de volgende klas. Het was namelijk alweer juli geworden, dat betekent dus dat het tijd is om te verhogen.
De kinderen zijn allemaal even blij, van de slimme Hilletje tot de onnozele Leentje. Iedereen is Meneer Staal dankbaar. Ze proberen alles nog beter te doen, ze zitten nu immers in een ander lokaal, met grotere leien en ze gaan al van de bergen leren. Als de dag van het verhogen erop zit en meester vraagt of er iemand wil blijven helpen steekt spontaan de halve klas zijn vinger op.
Iedereen heeft zin om een nieuw schooljaar te beginnen en er een geweldig fijn jaar van te maken. Morgen al te beginnen.

Onderzoek van de verhaaltechniek

De schrijfstijl: Theo Thijssen heeft een mooie schrijfstijl. Je ziet het hele verhaal voor je gebeuren. Er is van alles in verwerkt. Doordat het boek een soort dagboek is lees je ook de gedachten van de hoofdpersoon. Dat is dus met allerlei verschillende stijlfiguren. In dit stukje tekst merk je wat Meneer Staal écht vindt over de tekeningen die kinderen hebben gemaakt: Ik verrees van mijn stoel, en kwam langs de banken gewandeld. Ach, wat was het zielig, wat was het zielig… Niet eens nog die miserabele houterige knoeisels, die wanhopige kinderachtige onbeholpenheid – het zielige was de heilige overtuiging van de jongens dat ze iets moois hadden gemaakt. “Prachtig, prachtig” liep ik te liegen.
De ruimte: Dit verhaal speelt zich af in de loop van een heel schooljaar en in ongeveer 1905. Over de stad waar het zich afspeelt wordt niets verteld. Er is nooit echt sprake van een belangenruimte. Dat is omdat bijna alles zich op school afspeelt en dat heeft niets met zijn gevoel te maken. De opening van het verhaal was een opening-in-de-handeling. Het hele verhaal verliep chronologisch. Er zijn niet echt flashbacks, versnellingen of vertragingen. Ik heb een stukje uit het boek gehaald waaruit blijkt dat het zich lang geleden heeft afgespeeld: De klas is uit wandelen geweest en het is iedereen goed bevallen, zelfs de meester. Er wordt nu al nagedacht over een echt schoolreisje waarvoor iedereen moet sparen.Onmiddellijk kwam er strijd: ze wilden alvast kiezen tussen Bussum en Zandvoort, maar ik bezwoer deze voorbarigheid door met nadruk te verklaren dat het geld kostte, en geen klein beetje ook…”Opsparen, doen ze bij m’n broertje ook” riep er dadelijk een, en ik zei: “Juist” Toen rekende ik ze voor, als we andere jaar juli gingen, dan hadden we nog zowat dertig weken om te sparen. Nou en de reis zou zowat zestig centen kosten, als we dus ieder elke week twee centen… Er ging een kreet van minachting op. Twéé centen… ze vonden het bespottelijk. “Kan best drie,” meende Marietje de Boer. Maar ze werd ook uitgelachen, en Joost de Haas, die nog wat brutaalheid van de vorige dag over had, riep: “Vijf spie natuurlijk!” Hier kost dus een schoolreisje per persoon zestig cent, als je dat vergelijkt met nu zie je zo dat het lang geleden is. Ik heb ook een stukje uit het boek gehaald waaruit de ruimte/sfeer van het verhaal blijkt. Het is vooral de sfeer, streng maar iedereen heeft toch ook veel lol: Hij duwde Fok het gras in, en gaf hem nog een geniepig zetje, en Fok rolde de dijk af. Er ging een daverende schreeuw door m’n klas, door m’n lieve gedisciplineerde rijtjes-klas, en joelend stortte de bende zich van de dijk af, rollend of hollende met steeds groter passen. “Nou-nou-nou,” trachtte ik nog te remmen. “Wat een stél, wat een stél!” riep die malle Zaalberg. En toen volgde iets, dat ik steeds weer voor me zie: te midden van die krioelende massa beneden aan de dijk stond de altijd-bleue Joost de Haas, en hij zwaaide met z’n pet en riep familiaar: “Tabé, meestè-è-er!” Dit stukje speelt zich af tijdens een wandeling met de klas, Meneer Staal en Meneer Zaalberg, de gymleraar.
De verhaalfiguren: De hoofdpersoon is Meneer Staal, hij is geen round character omdat hij helemaal niet uitgebreid wordt beschreven. Het zal dan meer een flat character zijn doordat je zijn gedachtegang volgt. Verder zijn alle kinderen in de klas even belangrijk, je hoort over veel kinderen een verhaaltje, Marietje en Hilletje die ruzie hebben, Garres, Jan en Fokkie die wat hebben gestolen, Sara en Leentje die wat dom zijn. Noem zo maar op. Ook komt de vrouw van Meneer Staal af en toe in het verhaal voor als hij opschrijft in zijn dagboek wat er thuis gebeurd is. Van Staal wordt zijn innerlijk beschreven, van de kinderen in de klas wordt eerder hun uiterlijk en hun handelingen beschreven.
De situaties: Het verhaal begint bij het einde van een schooljaar, kort daarna krijgt de meester een nieuwe klas. Je stapt zo het verhaal in, je wordt niet ingeleid. Het verhaal is gewoon chronologisch verteld. Er zijn ook niet echt bepaalde belangrijke gebeurtenissen. Wel kleine zoals ruzie en een uitstapje. Ook de komst van het nieuwe hoofd, het stelen van de jongens en de ziekte van de meester zijn wel een beetje belangrijk. Ze zijn nodig om het verhaal boeiend te houden. Uit dit stukje uit het boek blijkt de handeling van het verhaal: Het stukje is als Staal net ziek is geweest en komt kijken in de klas: Ik ga terug, dacht ik, ik zal misselijk worden als ik nog langer hier blijf. Maar meteen bedacht ik, hoe raar de lui het zouden vinden als ik zo stiekem d’r tussenuit kneep; natuurlijk rekende Reinier d’r op dat ik nog even binnen zou komen. En ik stapte op de deur van mijn lokaal af; ik keek door de ruitjes, en zag onmiddellijk de klas in opstand. Markus Meyer schoot z’n bank uit, stoof op de deur af, en nog eer ik de knop had aangeraakt, had hij de deur al wijd opengegooid, zo wild, dat ik achteruit moest springen. ’n Onmenselijke herrie kwam me uit het lokaal tegemoet, toen ik binnentrad; ik dacht wat ’n geluk dat ik jullie niet tot bedaren hoef te brengen, dat Reinier daar wel voor zorgt. Je merkt dat het zijn klas niet is. Hij moet erg wennen om het zijn eigen klas te laten worden.
Vertelwijze: Het lijkt me logisch dat dit een ik-verhaal is omdat het boek een dagboek is van de belevenissen van de hoofdpersoon.

Op zoek naar de thematiek

Het thema van dit boek is school. Het is heel logisch natuurlijk, de hoofdpersoon in het boek is een schoolmeester. Het hele verhaal draait om de dingen die in de klas gebeuren. Alle bijpersonen in het verhaal zijn de kinderen uit de klas. Het thema is dus overduidelijk ‘school’. Er zijn voor de rest ook niet echt goede motieven meer te noemen, zo duidelijk is het al. De titel is Schoolland en dat past dus goed bij het thema. Het woord ‘school’ zit al in de titel zelf en alles speelt zich op een school af.
Omdat we een passage die karakteristiek is voor dit boek moeten uitzoeken heb ik dit gekopieerd en aan het eind van het verslag bijgevoegd.
Er zijn niet echt passages die karakteristiek zijn voor dit boek.Ik heb wel zo goed mogelijk geprobeerd een goed stuk uit te zoeken. Het stuk dat ik gekozen heb is in het begin van het boek, als Meneer Staal voor het eerst zijn nieuwe klas krijgt. Het bevalt hem goed. Je merkt ook dat het een oud boek is omdat ze er met griffels schrijven en de kinderen vragen of ze op de lei mogen. Het is één dag uit het dagboek van Meneer Staal.

Plaats in de literatuurgeschiedenis

Dit werk is voor het eerst gepubliceerd in 1925.
De schrijver Theo Thijssen, eigenlijk Theodorus Johannes Thijssen, werd op 16 juni 1879 geboren. Na de lagere school ging hij met een rijksbeurs naar de Rijkskweekschool voor Onderwijzers in Haarlem. Van 1898 tot 1921 was hij onderwijzer in Amsterdam. Het langst gaf hij les op een 'kosteloze' openbare school in Amsterdam-Oost, waar hij ook met zijn gezin woonde. In 1905 richtte hij, samen met kweekschoolvriend Piet Bol, het rebelse onderwijzersblad De Nieuwe School op. In De Nieuwe School publiceerde Theo ook verhalen en de roman Barend Wels. Van 1921 tot 1939 was hij bestuurder van de Bond van Nederlandsche Onderwijzers. Daarnaast was hij voor de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij (SDAP) van 1933 tot 1940 lid van de Tweede Kamer en van 1935 tot 1941 van de Amsterdamse gemeenteraad. Op 23 december 1943 overleed hij.
De bekendste roman van Theo Thijssen is Kees de jongen. Verder schreef hij De gelukkige klas, wat een vervolg is op Schoolland, maar ook Het grijze kind. In 1941 verschenen ten slotte zijn jeugdherinneringen: In de ochtend van het leven.
Ik weet niet zo veel over boeken die in 1905 zijn geschreven, alleen de spelling zal vaak anders zijn dan nu. Ik heb dat bij dit boek niet echt gemerkt. Ik vond dat het heel modern geschreven is. Je merkt amper dat het boek al zo oud is. Er zijn af en toe wat woorden zoals biezonder, die anders zijn. Ik heb er geen last van gehad. Ik kan het werk van deze schrijver niet vergelijken met andere werken van hem omdat dit het eerste boek is wat ik van hem gelezen heb. Ik heb ook niet echt andere boeken uit dat jaartal gelezen en ik kan daarmee dus ook niet vergelijken.

Beoordeling

Er zijn in dit boek niet echt verhaalelementen die mij erg aanspreken, het is niet ontroerend of spannend ofzo. Ik vind het wel leuk als Staal laat merken dat zijn klas heel bijzonder voor hem is.
De passage die mij het sterkst aanspreekt is een stuk dat Meneer Staal ziek is geweest. Als hij komt kijken in de klas denkt hij dat hij ze nooit meer aan kan. Ook dat ze slecht zijn en dat ze zeuren en kinderachtig zijn. Het is heel mooi als blijkt dat hij het nog wel kan en dat hij weer een goede band opbouwt met zijn klas.
Er zijn geen verhaalelementen met een negatieve werking in het verhaal. Alle kleine dingen die in eerste instantie onbelangrijk lijken zijn toch wel belangrijk als je goed nadenkt. Je hebt ze nodig om het verhaal leuk te houden en sommige kleine dingen geven een verrassende wending aan het verhaal.
Ik heb nog nooit een boek als dit gelezen. Ik lees meer boeken met problemen als kindermishandeling en kinderarbeid. Niet zo’n dagelijks onderwerp als school in ieder geval. Ik heb heel veel films gezien, ik kan echter niet zomaar een film bedenken waarmee ik dit boek kan vergelijken. Als iemand een film met zo’n onderwerp zegt denk ik vast: “O ja” maar ik weet er nu niet zomaar eentje.
Het thema ‘school’ is natuurlijk een heel erg herkenbaar thema. Er is in het boek sprake van het probleem dat de meester eerst een anonieme groep kinderen voor zijn neus heeft. Hij denkt dat het nooit zijn klas kan worden. Op het einde van het boek blijkt dat hij een erg goede band met de klas heeft opgebouwd en dat ze allemaal wat voor hem betekenen. Het is heel mooi om dat te zien omdat je eraan wordt herinnerd dat je eerste indruk niet altijd uit hoeft te komen. Het verhaal is dus heel goed afgelopen.
Het taalgebruik in dit boek is heel goed. Afgezien van het feit dat het oud is en dat de spelling anders kan zijn is er geen grof taalgebruik of moeilijke woorden. Er is een stukje waarin iemand staat te praten terwijl hij boos is. Elke keer als hij een grof woord wil gebruiken slikt hij het in en zegt “enfin” Voor de rest is er geen gescheld. Er worden ook geen moeilijke woorden gebruikt. Als er een enkel moeilijk woordje is geeft dat niet omdat je het uit het zinsverband kunt aflezen. Soms is het taalgebruik wel origineel, bijvoorbeeld als hij iets denkt over een leerling en het niet hardop uitspreekt.
Mijn eindoordeel is dat Schoolland een erg mooi en goed boek is. Je zou echt niet verwachten dat het in 1925 is geschreven. Ik weet over het boek weinig negatieve dingen te vertellen. Het boek is erg realistisch omdat je een goed beeld krijgt van bepaalde kinderen en je kunt zo de hele klas voor je zien zitten. Het boek is ook nog eens erg grappig geschreven, dat komt denk ik vooral omdat je de directe gevoelens en gedachten van Meneer Staal te weten komt. De opbouw is ook goed, chronologisch is natuurlijk het makkelijkst bij een dagboek. Er zit ook een soort les in het verhaal, daar kom je pas op het laatst achter, als je het hele boek nog eens overziet. Ik heb dit boek dan ook met veel plezier gelezen. Omdat ik veel erger had verwacht viel het echt heel erg mee.
Ik raad anderen aan om dit boek te gaan lezen. Het is een leuk boek omdat het niet echt ouderwets is geschreven. Andere boeken die ik heb bekeken leken me zo saai en moeilijk. Dit was daarentegen mooi en makkelijk. Het is een leuk boek voor jongeren, maar ook voor oudere mensen. Het is een voordeel dat het boek voor alle leeftijden geschikt is. Als je voor school een oud boek moet lezen is dit een ideaal, niet saai boek. Voor alle anderen is het gewoon een leuk boek.