ff n studiebreak
Bankhangende Justine steekt loom haar duim op voor niet-sportende jongeren. Want wie sport er tegenwoordig nou nog?
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
Boekverslag Maarten 't Hart
De kroongetuige
Geschreven door: | Marco (3 vwo) |
Datum ingestuurd: | 27 april 2001 |
Taal: |  |
Woorden: | 2.050 |
Bekeken: | 2090 keer (3 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
De kroongetuige
1. ik had verwacht dat het over een rechtszaak zou gaan, waarbij het verhaal zich zou afspelen in de rechtszaal. Dat kwam vooral door de titel maar ook door de achterflap.
2. A) Leonie vind ik het minst sympathiek, want l zijn denkt te weten dat haar man een moordenaar is en dat ze allemaal gedachtes in haar hoofd gaat halen wat Thomas allemaal zou kunnen doen, als hij zou vrijgesproken worden. Later zou je voor haar meer respect krijgen want ze heeft wel heel wat doorgemaakt.
Citaat 1: "…Stomverbaasd staarde ik naar de al weer als bergbeek murmelende officier. Thomas zou hun eigen drugs gestolen hebben? Hoe konden dat ook maar een ogenblik geloven? Nooit immers had hij, in al die jaren dat hij op het laboratorium werkte, ook maar het goedkoopste pijnstillende middel of maar een snuifje cocaïne meegenomen. Vaak genoeg had hij tegen me gezegd: “er ligt bij ons in de kasten en de ijskast en de vrieskast voor tienduizenden guldens. Elke handelaar in drugs zou watertanden als hij even naar binnen mocht kijken.” Alleen Thomas en zijn hoogleraar hadden een sleutel van het kamertje waarin alles in werd bewaard. Als er nu iets verdwenen was lag het voor de hand om aan Thomas te denken, Thomas die zijn sleutel altijd zorgeloos in zijn portemonnee bij zich droeg. Maar waarom zou hij nu opeens zoveel drugs gestolen hebben? “Om er met het geld en met Jenny er vandoor te gaan als hij vrijgesproken wordt,” dacht ik, en ik greep de rugleuning van de stoel die voor mij vast en dacht: ”ze is ondergedoken tot hij vrij komt en dan gaan ze samen….” En toen dacht ik, opgelucht: “Nee, natuurlijk niet, ze is dood goddank, ze is dood….."(blz. 138-139)
Citaat 2: "…toen vroeg de president of hij Jenny vermoord had en Thomas zei zo rustig "nee" dat zelfs ik hem, tegen beter weten in, geloofde en de president vroeg hem of hij wist waar zij was en weer klonk een kristalheldere "nee" als een zuivere toon onder die lome brom van de vlieg en vervolgens vroeg de president of hij al die farmaca had ontvreemd, en weer was het antwoord "nee" …"(blz. 140)
De persoon die ik het meest sympathiek vind is het oude vrouwtje waarbij Leonie op zoek gaat. Want hoewel ze niet zo goed bij haar positieven is probeert ze Leonie toch te helpen.
Citaat 1: "…ik wou als dat mag, even iets vragen over uw vroegere buren." "Ze zijn hier al geweest, ik heb alles al aan die lange man verteld." " Ja, maar het onderzoek is nog niet afgerond, ik wilde u graag ook nog iets vragen." "U bent niet van de politie." "Nee," zei ik, "ik ben alleen maar bij deze zaak betrokken omdat ik de vrouw van de man ben die ten onrechte word beschuldigd van moord op het verdwenen meisje." "O, daar heb ik niks mee te maken." Zei het oude vrouwtje achterdochtig. "Kom toch binnen," riep vanuit de woonkamer de schorre stem. "ze wil dat je binnenkomt, nou, vooruit, kom dan maar even, ze heeft een fijne neus voor aardige mensen, ze zou heus niet roepen als je niet te vertrouwen was..." (blz. 98-99)
Citaat 2: "…"wanneer zijn uw vorige buren weggegaan?" ,"O, daar vraagt u met wat, dat weet ik echt niet meer, ik weet nog alles van vroeger, maar wat er gisteren is gebeurd kan ik me niet meer herinneren. Ik weet alleen nog dat ze… dat ze… wacht, nou komt het terug, ja, ze waren alles aan het inpakken, s's morgens vroeg was dat, en het sneeuwde." "Sneeuwde het? Hoe kan dat nou? Ze schijnen in de zomer te zijn weggegaan." "nou ik heb het zelf gezien hoor…" "(blz. 101)
2. B) ja, ik denk doordat het een wisselend perspectief is dat Leonie, zwart wordt uitgebeeld doordat al haar gedachten worden weergegeven. Maar ik denk dat haar gedachtegang niet verkeerd is, zelfs de lezer wordt op een verkeerd been gezet. Dus het is een onbetrouwbaar perspectief.
3. A) Thomas, er is een meisje verdwenen en Thomas heeft dat meisje als laatste gezien. Hij wordt daardoor verdacht van moord. Ook is er drugs gestolen. Hij heeft een probleem met de politie. Maar ook met zijn vrouw. Hij heeft ook een affaire gehad met dat meisje. Zijn vrouw weet ervan. Op een gegeven moment, gelooft ze haar man niet meer en dan denkt ze dat Thomas het meisje echt heeft vermoord.
3. B) het probleem met de politie en het verdwenen meisje word opgelost. In de rechtszaak wordt hij vrij gesproken, en als hij samen met zijn vrouw naar zijn eigen lab gaat, vindt hij een lichaam van een vrouw die vermoord is. Dat blijkt niet het lichaam te zijn van het verdwenen meisje maar van de vrouw van de advocaat van het meisje. Ze komen er achter dat het verdwenen meisje samen met haar advocaat weg is gegaan samen met de gestolen drugs. Dus de politie laat hem daarna met rust, en zijn vrouw gelooft hem weer, dat hij onschuldig is. Het enige probleem dat niet helemaal opgelost is is het probleem dat hij is vreemd gegaan, het feit dat hij niet met haar (Jenny) naar bed is geweest, lost wel iets op maar lang niet alles. Dus hij houdt een klein probleempje over.
3. C) het probleem met de politie heeft geen andere oplossing, hij had wel kunnen vluchten, maar daar heb je ook niks aan. Anders had hij misschien wel in de gevangenis gezeten. Dus dat probleem zou ik hetzelfde hebben opgelost.
Het probleem van het vreemdgaan heeft hij niet goed opgelost, hij had er beter gewoon over kunnen praten. En zeggen dat het echt gewoon niets voor hem betekende.
4. De hongerige ratten. Citaat: “…19 september. Nooit zal ik vergeten dat 10 hongerige ratten ruim anderhalve kilo lever verslonden zo bijna een kilo overlieten, iets dat ik absoluut niet meer verwachtte toen ik zag hoe ze er op aan vielen. Ze schrokten de bloederige, rauwe massa nerveus en gehaast weg, elkaar daarbij bijtend of bedreigend met hoog gepiep en open bekken. Eén van de ratten groef, al etend een geul in de lever, stuitte op een makkertje dat van de andere kant naderde. Ze bemerkten pas dat ze tegenover elkaar stonden toen ze al een heel stuk van elkaars kop af hadden gescheurd en dat ook opaten als lever. Ze bloedden beide en niettemin vraten ze, met hun voorpootjes snel trillende bewegingen makend (vibreren noemde Alex het) van mijn aankoop alsof het de laatste lever was die ze ooit zouden eten…(blz.117-118)”
Schumann’s muziek. Citaat: “…voordat Schumann in de Rijn sprong, heeft hij zijn trouwring afgedaan en in het water gegooid. Ik begrijp nu waarom hij dat deed, begrijp nu ook waarom de muziek uit de laatste jaren van zijn leven vaak zo schril klinkt…” (blz. 130)
De thee bladeren in de kopjes. Citaat: “Onder het stoffige, met een glasgordijn met spinrag bedekte, zolderraam stond een theeservies. Terwijl ik er langs liep, zag ik iets dat mij even de adem inhouden. Daar stond het kopje waar Thomas thee uit had gedronken. Niemand anders liet zijn theebladeren ooit achter in de vorm van een Grieks kruis. En schuin daarachter zag ik iets dat nog veel verbazingwekkender was: daar stond een kopje met waarin precies dezelfde wonderlijke configuratie van theebladeren en groen opgedroogde thee te zien was als in dat enige kopje wat Lambert bij ons thuis gedronken had…” (blz. 93)
De vruchten in de droom. Citaat: “daarachter baadde het steegje met de glasscherven in het maanlicht. Toen ik erdoor wandelde, bogen de bomen die zich aan de andere zijde bevonden, hun takken naar mij omlaag zodat ik bijna de vruchten –waren het appels?- kon grijpen. Maar telkens als ik er een wilde plukken, veranderde zo’n vrucht in een hoofdje dat zijn mond opendeed en vergeefs probeerde geluid voor te brengen. Om toch zo’n hoofdje te kunnen strelen, beklom ik de muur. Toen ik tussen de glasscherven stond, en naar de takken reikte, verloor ik mijn evenwicht en aan de andere kant van de muur viel ik, bleef vallen, vallen… Met dikke zweetdruppels op mijn voorhoofd werd ik wakker…” (blz. 27)
SYMBOOL: DIT IS EEN SYMBOOL OMDAT: HET BETEKENT:
De hongerige ratten. Het is uitvoerig besproken op de flap van het boek. Ook in het boek zelf worden de ratten vaker herhaald, en er wordt een nadruk opgelegd. Iets oplossen in het niets, een probleem verhelpen door het te verbergen.
Schumann’s muziek De muziek van Schumann komt het hele verhaal door aan bod, voor al bij Leonie. Een punt van herkenning, het leven lijkt op de liederen van Schumann.
De thee bladeren in de kopjes Als ze in het verhaal voorkomen worden ze heel erg uitvoerig beschreven, heel duidelijk worden de details uitgevoerd. Identiteit, men kan worden herkend aan de manier waarop de bladeren liggen.
De vruchten in de droom Als de droom er is, worden die vruchten heel gedetailleerd beschreven. Vruchtbaarheid, het moeten van kinderen krijgen. Leonie wilde heel graag kinderen en ze probeerde het dan ook heel vaak.
5. Het thema dat mijn boek heeft, is volgens mij "niet alles is wat het lijkt". Het is zo omdat in het verhaal een paar keer voorkomt dat de mensen denken dat er iets is maar dat blijkt dan toch niet zo te zijn.
Citaat 1: "…Maar, zegt hij dan, er was tijd genoeg om alle sporen uit te wissen, het zaagsel uit de kooi te verschonen en de resten kunnen weggewerkt zijn in de grote vuilniscontainer die bij het laboratorium staat. Nog diezelfde morgen is het vuil opgehaald en daarna verbrand. We kunnen nooit meer achterhalen of er in die container mogelijk bebloede zaagselresten hebben gezeten…" (blz. 63.)
Citaat 2: "…19 september. Nooit zal ik vergeten dat 10 hongerige ratten ruim anderhalve kilo lever verslonden zo bijna een kilo overlieten, iets dat ik absoluut niet meer verwachtte toen ik zag hoe ze er op aan vielen. Ze schrokten de bloederige, rauwe massa nerveus en gehaast weg, elkaar daarbij bijtend of bedreigend met hoog gepiep en open bekken. Eén van de ratten groef, al etend een geul in de lever, stuitte op een makkertje dat van de andere kant naderde. Ze bemerkten pas dat ze tegenover elkaar stonden toen ze al een heel stuk van elkaars kop af hadden gescheurd en dat ook opaten als lever. Ze bloedden beide en niettemin vraten ze, met hun voorpootjes snel trillende bewegingen makend (vibreren noemde Alex het) van mijn aankoop alsof het de laatste lever was die ze ooit zouden eten… vanmorgen heb ik tweeëneenhalve kilo lever gekocht bij de slager vlakbij het laboratorium, wacht, hier heeft u de bon, dan kunt u het zelf zien, en ik heb die tweeëneenhalve kilo aan tien ratten gegeven die sinds vijf dagen niets meer gegeten hadden, en ze hebben daar in een uur tijdmeer dan 1500 gram van gegeten. Toen waren ze verzadigd. Elke rat heeft dus ongeveer 150 gram gegeten, dat betekent dat 200 ratten nooit in twee uur tijd nooit meer kunnen eten dan 200 maal 150 gram, is 30 kilo…(blz.117-118 en 118-119)”
Citaat 3: "…ik weet alleen dat het nog dat ze… dat ze… wacht, nou komt het terug, ja, ze waren alles aan het inpakken, 's morgens vroeg was dat, en het sneeuwde. Sneeuwde het? Hoe kan dat nou? Ze schijnen in de zomer te zijn weggegaan. Nou ik heb het zelf gezien hoor!… De buurvrouw vertelde me dat Robert en zijn vrouw met koffers waren weggegaan. Ze zei dat het sneeuwde en koud was, omdat haar buurvrouw een mutsje droeg en een sjaal voor haar gezicht had geslagen. Wel dat mutsje droeg Jenny om haar witte haar te camoufleren en die sjaal moest haar gezicht natuurlijk verbergen, maar ik dacht niet anders dan dat het oude vrouwtje in de war was en vertelde over een keer dat die Robert met z'n vrouw afreisde naar de wintersport. Omdat ze niet alleen dacht dat ik bij haar zoon in de klas had gezeten die al veertig jaar dood was, maar natuurlijk ook omdat ze vertelde dat het sneeuwde. Maar het sneeuwde niet, er dwarrelde alleen maar, door de hevige wind die aan het onweer voorafging, opgejaagd populierenpluis door de lucht. Vooral zo 's morgens vroeg als het nog niet helemaal licht is, kan dat donzige witte spul gemakkelijk voor sneeuw doorgaan…(blz. 101 en 182.)
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
