Geschreven door:	anoniem
Datum ingestuurd:	5 april 2001
Taal:
Woorden:	2306
Opvragingen:	6253 (3 deze maand)
Waardering:	Currently 3.08/5 1 2 3 4 5 3.1/5 (13 stemmen)

Sinds 27 november draait de film Oorlogswinter in de bioscoop. Wij hebben 3 maal het boek van de film en 3 knijpkatten om weg te geven.

Oorspronkelijke uitgever: De arbeiderspers in Amsterdam
Oorspronkelijk jaar van uitgave: 1987

Het door ons gelezen boek is een uitgave van Wolters Noordhoff in Groningen

Het is uitgegeven in 1999 bij de penta pockets. Er staat geen druk in vermeld.

Het verhaal is een novelle

We hebben dit boek gekozen, omdat het ons wel aansprak in de keuzelijst en omdat het een vrij dun boek is, waardoor het niet erg veel tijd kost om het te lezen. Toen we hoorden dat het verhaal achteruit verteld werd was dit een extra motivatie om dit boek te kiezen. Ik vond het heel knap dat dit verhaal achteraan begint en eindigt bij het begin. Ik verwachtte eigenlijk dat het daardoor minder spannend zou zijn. Dit bleek niet zo te zijn. Ik was steeds benieuwd naar wat er zich eerder had afgespeeld en wat ik dus in een volgend hoofdstuk pas zou lezen. Het was eerst wel wennen om het te lezen, maar later ging het heel makkelijk. Ik vond het verhaal zelf ook leuk, omdat het zich afspeelt in deze tijd en op een middelbare school. Je kan je goed inleven in de hoofdpersoon, dat komt onder andere door het makkelijke taalgebruik.

Samenvatting van de inhoud
Als het nieuwe schooljaar begint, ziet Barbara Rozemeyer (lerares Frans, 36 jaar gescheiden) in een eindexamenklas een jongen van zeldzame schoonheid ("te mooi om waar te zijn). Deze Guido Maenhout blijkt bovendien buitengewoon intelligent. Hij heeft Chéri van Colette gelezen en leent nu bij B. La Chatte van dezelfde schrijfster. B. ontdekt een vertederende fout in het uiterlijk van G.: "Zijn hoektanden waren onderontwikkeld, waardoor hij (…) een dwaze, ietwat hulpbehoevende aanblik bood."
Later leent hij meer boeken van haar. Hij is intussen voorwaardelijk tot de toneel school toegelaten en speelt voor Barbara fragmenten na die hij gelezen heeft. Op kerstavond is G. bij B. op bezoek. Na wat glazen wijn stelt G. voor om een spelletje strippoker te spelen. Dit loopt uit op een vrijpartij.
G. komt nu - zonder dat zijn ouders het weten - bijna elke avond bij B.
Op school wordt G. voor de tweede maal betrapt op overtreding van het rookverbod een verbod waar B., die niet tegen rook kan, voor gepleit heeft; hij wordt enkele dagen geschorst. Om te voorkomen dat zijn ouders het merken, duikt hij onder bij B. Als hij weer op roken wordt betrapt, wordt hij nogmaals geschorst, voorlopig voor onbepaalde tijd. Op een schoolfeest wordt B. door de haar onsympathieke collega Beverman benaderd. Hij brengt haar naar huis en spreekt, voordat B. kan tegenstribbelen, af haar de volgende dag te zullen afhalen voor een fietstocht. G., die weer bij B. is ondergedoken, steekt juist op haar balkon een sigaret op, Beverman, gekleed in knalrood trainingspak, aanbelt. B. doet niet open. De leraren stemmen over de schorsing van G. Besloten wordt deze op te heffen, zodat G. aan het eindexamen deel kan nemen. De stem van B. geeft hierbij de doorslag. Beverman protesteert spottend en B. vraagt zich af of hij G. bij haar op het balkon heeft gezien. Bij een nieuwe vergadering van de leraren onthult Beverman dat B. een verhouding met G. heeft. Deze verhouding wordt snel bekend: leerlingen en collega's laten op meer of minder subtiele wijze merken dat ze er van weten en ze ontvangt anonieme brieven. Op het mondeling tentamen, in april, ondervraagt B. G. over zijn literatuurlijst. Chéri bewaart ze voor het laatst. In dit boek heeft Chéri een verhouding met een 24 jaar oudere vrouw. Hij kiest voor een leeftijdgenote, maar kan zijn eerdere vriendin niet vergeten en pleegt tenslotte zelfmoord. G. beantwoordt alle vragen met indrukwekkende slagvaardigheid. De rector roept B. bij zich; hij vindt haar niet meer te handhaven. De school is rooms-katholiek en ouders accepteren B's verhouding met G. niet. Hij laat haar een aantal brieven zien waaruit dit blijkt. In augustus is B. werkloos. Na maanden komt G. nog eens langs. Hij gaat verhuizen naar de stad waar de toneelschool zich bevindt en komt wat boeken terugbrengen en voert een stukje uit Chéri op waarin deze afscheid van zijn minnares neemt en brengt de nacht bij B. door. De volgende morgen vroeg verdwijnt hij stilletjes.

Schrijfstijl
Dit verhaal heeft een niet-chronologische volgorde, dat is natuurlijk heel apart. Het taalgebruik was makkelijk, er kwamen geen moeilijke woorden in voor. De gebeurtenissen werden op een duidelijke manier beschreven.

Ruimte (plaats en tijd)
Het verhaal heeft een lengte van ongeveer een schooljaar. Het verhaal speelt zich af in een stadje onder de grote rivieren, dicht bij de grens. Dit is verder niet belangrijk. De belangrijkste plek is het huis van Barbara, daar ontmoeten Guido en Barbara elkaar altijd en daar voert Guido zijn toneelstukjes op.

Verhaalfiguren
Barbara Rozemeyer is een gescheiden, 36-jarige lerares Frans. Ze heeft nog niet veel meegemaakt in de liefde totdat Guido een van haar leerlingen wordt. Ze houdt veel van hem maar ze weet dat ze hem kwijt zal raken zodra hij zijn eindexamen heeft gehaald.
Guido Maenhout is een van de examenleerlingen van Barbara. Hij is een goede toneelspeler en wil ook na school naar de toneelschool. Hij is heel anders dan de gemiddelde leerling.
Beverman is een collega van Barbara en heeft ook een oogje op haar. Hij komt er op een gegeven moment achter dat Guido en Barbara een relatie hebben en wordt zo jaloers dat hij hen beide kapot wil maken.

Situaties
De gebeurtenissen in de boek zijn best wel geloofwaardig want een lerares/leerling relatie zal best wel eens voorkomen. Er vonden geen schokkende gebeurtenissen plaats. De gevoelens van de Barbara speelden een belangrijke rol in het verhaal.

Vertelwijze
Het Rookoffer is geschreven vanuit Barbara, de ik persoon dus. Je bent afhankelijk van de observaties van Barbara.

De hoofdgedachte (thema)
De hoofdgedachte van dit boek is de onmogelijke liefde tussen een lerares en een leerling.

Motieven
Motieven zijn: hun passie voor het boek Chéri (de relatie tussen een jongen en een oude vrouw)toneel, de liefde, roken, wraak.

Guido deed het sjaaltje om zijn hals en nam de houding van een zelfverzekerde, elegante vrouw aan.
"En je moet niet denken dat hij me ook maar een advies zal geven!" Zei hij met een hoge stem. "Je bent nog steeds 12 jaar, jij."
Hij draaide zich een halve slag om, zodat hij tegenover de denkbeeldige vrouw kwam te staan. Het sjaaltje ging af. Het leek nu of hij zichzelf werd: hij streek met zijn hand over zijn voorhoofd en keek de ander droefgeestig aan.
"Met jou, Nounoune" -dit was zijn eigen stem- "is de kans groot dat ik over vijftig jaar nog 12 ben."
Hij nam zijn eerste positie weer in, deed het sjaaltje om en knipperde verbaasd met zijn ogen. "Wat bedoel je?"
Sjaaltje af, twee passen opzij.
"Niet meer dan ik zeg, Nounoune. Niet meer dan de waarheid. Zou jij het durven ontkennen, jij, een eerlijk mens?"
Weer werd hij de vrouw. Die begon te lachen, half spontaan, half geschrokken: "Maar dat is juist de helft van je charme, kuikentje, die kinderlijkheid! Dat is later het geheim van je eeuwige jeugd. En daar beklaag je je over! … Daar waag je je bij mij over te beklagen!"
"Ja Nounoune, "antwoordde de ander. "Bij wie wil je dan dat ik me er over beklaag? "Hij spreidde zijn armen en keek zijn partner gekweld aan. "M'n lieve Nounoune, m'n grote Nounoune, ik beklaag me niet alleen, ik verwijt het je ook."
Het bleef even stil. Toen deed hij met een vermoeid gebaar het sjaaltje om en zei met een vreemde, gemaakte stem: "Kom kom, jongetje … Je weet dat er grapjes zijn die ik niet lang tolereer. "De vrouw wende haar hoofd af en keek onzeker en verstrooid in de spiegel.
Tegenover haar viel de jongen op zijn knieën, omklemde haar heupen en kreunde: "Nounoune van me … och m'n arme Nounoune … "
Zijn jammerklacht was nog niet weggestorven, of de vrouw duwde hem van zich af en riep met een stem die oversloeg van woede: "Laat me met rust!"
Langzaam, met een op effect beluste ingehoudendheid, liet Guido het sjaaltje zakken.

Het hele boekje door komt het onderwerp roken aan bod. het is echter vrij moeilijk om hier een kort citaat over te vinden, omdat het meer de algemene verhaallijn is. Enkele voorbeelden waarin het roken voorkomt zijn:
-De school is bezig met een project tegen roken, waar Barbara grote voorstander van is
-Guido is geschort, omdat hij een aantal keren rookte binnen de school
-Guido mag bij Barbara in huis niet roken. Dus rookt hij op het balkon, waar hij door Beverman gezien wordt, met het gevolg dat het nieuws van de relatie tussen de jongen en de lerares uitlekt.

verband tussen titel en thema:
De titel verwijst naar het roken van Guido. Omdat Guido het rookverbod opschool negeert, wordt hij tot 2 keer toe geschorst. Hoewel Barbara zelf een groot voorstander was van het rookverbod neemt zij het voor Guido op in de docentenvergadering. Ze offert haar principes op voor haar geliefde.
Hun relatie komt aan het licht als een andere docent Guido op het balkon van Barbara ziet roken. Haar ontslag is als het ware een offer voor de goede naam van de school. De liefde tussen Guido en Barbara is dus eigenlijk onmogelijk. Barbara moet telkens iets opofferen voor hun relatie

Beoordeling
Ik vond het erg leuk om dit boek te lezen. Vooral omdat het juist andersom verteld wordt. Je bent benieuwd naar alles wat eerder gebeurd is. Langzamerhand snap je steeds beter hoe het allemaal in elkaar zit. Ondanks het rare tijdsverloop van het verhaal komen er toch veel verrassingen in voor. Dat maakt dit boek spannend om te lezen. Ik vond het wel jammer dat over de hoofdpersonen weinig wordt verteld. Het zijn eigenlijk allemaal flat-caracters. Je komt niet veel over ze te weten. Dat is het enige min-puntje.

De leukste passage uit het boek vond ik de scène in het eerste hoofdstuk (het einde van het verhaal dus eigenlijk) net nadat Guido weer één van zijn toneelstukjes heeft opgevoerd voor Barbara. Hij heeft weer eens een stukje uit Chéri gespeeld, het stukje wat eerder in dit verslag te lezen is. Ik vind dit de mooiste passage omdat Barbara hier eindelijk doorheeft dat ze niet voor altijd bij Guido zal blijven. Guido leeft vooruit, hij wil iets bereiken in zijn leven en gaat daarom naar de toneelschool. Hij is bereid Barbara hiervoor te verlaten. In deze passage wordt dit haar eindelijk duidelijk.

Dat hij een stukje uit Chéri had gespeeld kon geen toeval zijn: via Chéri van Colette hadden zij elkaar leren kennen. Dat hij juist dit fragment gekozen had was evenmin toeval: hier verliet Chéri, na een korte hereniging, voor altijd zijn vroegere minnares. Was dit Guido's manier om afscheid van haar te nemen?
Ze wilde haar hand op zijn hoofd leggen, maar trok hem halverwege weer terug. Een angstwekkende gedachte kwam bij haar op: was het mogelijk dat de voorstelling van die avond het slotakkoord was van een optreden, dat zich uitstrekte over al die maanden dat ze met elkaar waren omgegaan? Had hij haar als proefkonijn gebruikt om uit te proberen of hij de rol van Chéri zo goed kon vertolken dat zelfs hij, deskundig op het gebied van de Franse literatuur, erin zou vliegen?
Ze legde haar handen op zijn schouders en probeerde hem met zachte drang van zich af te duwen. De kleur van zijn ogen verharde tot ijsblauw. Hij klauwde tegen haar op. Bleker dan ooit, alsof hij nu al was voorbestemd voor en leven in theaters en nachtcafé's kwam zijn gezicht vlak boven het hare tot stilstand. De schoonheid ervan, die door een satanische godheid moest zijn geschapen omdat tegelijk haar liefde en haar haat werden opgewekt, was onverdraaglijk.

Vooral door het tijdsverloop is het verhaal erg uniek. Ik kan het op grond daarvan niet vergelijken met een boek of een film die ik eerder gelezen of gezien heb. Het verhaal zelf, de verhouding tussen een lerares en een middelbare scholier kwam mij wel bekend voor. Ik heb ooit een film gezien die over een dergelijke relatie ging. Een boek met dit thema heb ik zelf nog nooit gelezen, maar ik weet zeker dat er meerdere boeken met dit thema bestaan.

Het thema van dit sprak mij wel aan, omdat het zich afspeelt op een middelbare school. De relatie tussen Guido en Barbara wordt op deze school als een taboe gezien. Tegenwoordig zou met hier veel minder moeilijk over doen. Over die verschillen ga je wel een beetje nadenken.

Het taalgebruik van Tessa de Loo is erg makkelijk. Er komen zowat geen moeilijke woorden in voor. Daarom leest het heel fijn, je begrijpt precies wat er bedoeld wordt. Je kunt je daardoor ook beter in het verhaal inleven. Op zich is het ook wel logisch dat ze geen moeilijke woorden gebruikt, omdat je telkens de gedachten leest van Barbara. En in je gedachten komen weinig tot geen moeilijke woorden voor.

Ik vond verder dat ze het tijdsverloop perfect had aangepast aan het verhaal . Je leest mee met de gedachten van Barbara. Het begint op het moment dat Guido haar verlaat. Dan heeft ze niets meer om voor te leven en kan ze alleen nog maar terugdenken aan betere tijden mét Guido. Met haar herinneringen gaat ze steeds verder terug in de tijd; ze leeft achteruit. Dat komt mooi tot uiting in het tijdsverloop van het verhaal. Het eindigt op het moment dat ze Guido ontmoet.

Ik vond dit een leuk boek om te lezen, vooral door het tijdsverloop en bedoeling hiervan. Om die reden zou ik het anderen aanraden om te lezen. En ook omdat het taalgebruik erg makkelijk is, zodat je zonder moeite door het verhaal heen komt.