Boekverslag Renate Dorrestein

Info over dit verslag

Geschreven door:	anoniem
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2510
Opvragingen:	1

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 3 uit 5 (8 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Renate Dorrestein

• Buitenstaanders (33)

  1983

• Echt sexy (3)

  2007

• Een hart van steen (49)

  1998

• Een nacht om te vliegeren (6)

  1987

• Een sterke man (9)

  1994

• Heden ik (5)

  1993

• Het duister dat ons scheidt (22)

  2003

• Het geheim van de schrijver (0)

  2000

• Het hemelse gerecht (25)

  1990

• Het perpetuum mobile van de liefde (10)

  1988

• Korte metten (1)

  1988

• Laat me niet alleen (0)

  2008

• Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor (6)

  2006

• Noorderzon (9)

  1986

• Ontaarde moeders (16)

  1992

• Verborgen gebreken (50)

  1996

• Voor alles een dame (0)

  1989

• Vreemde streken (1)

  1984

• Want dit is mijn lichaam (18)

  1997

• Zolang er leven is (8)

  2004

• Zonder genade (19)

  2001

GELEZEN DRUK: 4de.
UITGEVERIJ: Contact.
PLAATS: Groningen.
JAAR 1STE DRUK: 1983.
AANTAL PAGINA’S: 198
INDELING: Het boek telt vier hoofdstukken en een nawoord van Tonny van Winssen.
GENRE: Moderne roman

SAMENVATTING:
Een jong gezin -bestaande uit Max, Laurie en hun twee zoontjes- is, tijdens hun weg naar hun vakantiebestemming, door een ongeluk te water geraakt. Ze hebben het allemaal overleeft en toen ze bijkwamen wisten ze niet waar ze waren. Een van de jongens zag een meisje (Marrie) lopen en ze besloten haar te volgen. Ze kwamen uit bij een bouwvallig huis, waar vrij eigenaardige mensen leefden. In het huis woonden Agripinna, haar zoon Lupo, de tweeling Biba en Ebbe, Marrie en Wibbe. Het jonge gezin moest hier wel verblijven tot dat hun auto weer gemaakt was en tot dat hun kleren weer gedroogd waren. Max was in een schok en werd op de kamer van de tweeling gelegd. Toen hij wakker werd en Ebbe naakt door de kamer liep, had hij wel zin om haar te nemen. Max had zijn vrouw al vaker bedrogen, ze bleven bij elkaar 'omdat dat keurig is voor de buurt' en voor de kinderen. Laurie werd zogenaamd verliefd op Lupo -kale, onaantrekkelijke vijftiger-. Ze wilde weer eens echte liefde voelen en tevens wilde ze Max jaloers maken. Die avond vierden ze met z'n allen de verjaardag van Sterre, omdat het precies een jaar geleden was, dat ze zelfmoord had gepleegd. De tweeling ging bij de dakrand staan en iedereen dacht dat zij ook wilden springen. Wibbe ging naar boven om ze daar weg te halen. Ze werden boos en sloten hem op de zolder op. Max sloten ze op in de kelder. Laurie vond dit een prettig idee, maar ondertussen werd ze wanhopig, omdat ze dacht dat Agrippina weg was gegaan met haar zoontjes. Lupo was ook nergens te bekennen en ze vluchtte door het bos toen ze na een uur aankwam bij een inrichting. De doctoren legden aan Laurie uit dat het huis van Agrippina een fasehuis van de inrichting was. Ze vertelde het hele verhaal van de auto en over haar man die opgesloten was. De doctoren belden Wibbe op en Wibbe zei dat er totaal niets aan de hand was, omdat hij zijn project niet kwijt wilde. Hij beweerde ook dat Laurie een zielige, ijlende vrouw was, zodat de verplegers haar plat spoten. Wibbe kon de deur open krijgen en zo kwam alles weer goed. De volgende dag was de auto gemaakt en kon het gezin weer vertrekken.

HOOFGEDACHTE:
Problemen in de familie werpen ongewild hun vruchten af.

PERSOONSMOTIEVEN:

- Max:
Max is de man van Laurie. Hoe oud hij is weet ik niet, maar ik denk dat hij ongeveer vijfendertig jaar zal zijn, want hij heeft nog jonge kinderen, dus veel ouder zal hij niet zijn. Samen met Laurie en hun kinderen belanden zij met de auto in het water. Max wil alleen maar carrière maken en vindt zichzelf heel goed, ten opzichte van anderen. Bladzijde 7: ‘Max was iemand die meende dat iedereen hem opmerkte, terwijl Laurie doorgaans hoopte dat ze onopgemerkt zou blijven.’ Max vulde zijn dagen met het maken van carrière. Lauries carrière was het verzorgen van Max en hun twee jongetjes. Max vond zichzelf heel goed in zijn carrière en zijn vrouw tamelijk matig in de hare.
Max hield zich alleen bezig met de kinderen als hij daar tijd voor had, voor de rest moest Laurie voor de kinderen zorgen. Bladzijde 7: ‘Gelukkig hadden de jongetjes haar nog nodig’. Max bemoeide zich alleen met hen als zijn maîtresse, zijn werk of zijn cricketclub hem niet opeiste.
Max ziet er fantastisch uit. Bladzijde 7: ‘Max zag er fantastisch uit in zijn zijden pyjama, zijn grey flannel sluit en zijn hagelwitte sporttenue.’
Max vindt zijn gezin een gewoon gelukkig gezin. Bladzijde 7: Max vatte de zijnen altijd samen onder de volgende noemer: een gewoon gelukkig gezin.
Max is niet trouw aan Laurie. Hij heeft een vriendin. Daardoor voelt Laurie zich ongelukkig. Bladzijde 56: 'Ik geloof dat ik heel ongelukkig ben. Mijn man heeft een vriendin. Hij heeft het me drie weken geleden verteld. Hij blijft alleen bij mij vanwege het schandaal en de kinderen, zegt hij. Hij zegt dat ik nog blij mag zijn dat hij zo fatsoenlijk is, want dat hij anders allang weg was geweest. Hij kent zijn verplichtingen, zegt hij. Ik mag er dus niet over zeuren.'
Ook gaat Max vreemd met Ebbe. Bladzijde 62: Lupo zag nog steeds wat hij zo-even gezien had: zijn naakte Ebbe op de rand van het bed, een mannenarm om haar middel geslagen.

- Laurie:
Laurie is de vrouw van Max en de moeder van twee zoons. Ze is denk ik ongeveer even oud als Max, ze zal dus ongeveer vijfendertig jaar zijn. Laurie kan goed wassen en strijken. Bladzijde 7: Wassen en strijken kon Laurie tenminste als de beste. Laurie eet een pond kersenbonbons per dag. Bladzijde 7: Hij wist niet dat Laurie een pond kersenbonbons per dag at.
Laurie voelt zich ongelukkig omdat Max een vriendin heeft. Bladzijde 56: 'Ik geloof dat ik heel ongelukkig ben. Mijn man heeft een vriendin. Hij heeft het me drie weken geleden verteld.'
Laurie heeft al rimpels bij haar mondhoeken en ze heeft een loodrechte lijn tussen haar wenkbrauwen. Bladzijde 68: Ze had trouwens al rimpels bij haar mondhoeken en een loodrechte lijn tussen haar wenkbrauwen, alsof ze te vaak haar voorhoofd fronste als de klok sloeg.
Laurie heeft een verhouding met Lupo gekregen. Bladzijde 102: Ze barstte uit: 'Ik heb een verhouding met Lupo.’ In het begin is Laurie ook meer een echt huisvrouw-type dan later in het verhaal. Ze wil het beste van haar vakantie proberen te maken, alhoewel ze weet dat drie weken met Max niet mee zal vallen. Ze voelt zich erg ongelukkig sinds ze weet dat Max een ander heeft, maar later begint ze zelf te verlangen naar Lupo. Ze wordt wat vrijer van Max en krijgt meer zelfvertrouwen. Ze stelt Max zelfs voor te gaan scheiden. In het begin van het verhaal zou ik me echt niet voor kunnen stellen dat Laurie dat zou zeggen, in het begin was ze veel afhankelijker van Max.

- Agrippina:
Agrippina is een vrouw van in de zeventig. Bladzijde 10: 'Ik ben geen achttien meer,' gaf ze sinds haar achtenzestigste verjaardag toe. Het was al weer een tijdje geleden dat ze achtenzestig was geworden. Ze is de moeder van Lupo. Bladzijde 9: Alleen Lupo was haar eigen zoon. Agrippina gaat veel met Evertje Polder om en houdt van vers bloed, dat ze drinkt om jong te blijven. Bladzijde 9: Gelukkig dat Agrippina ook Evertje Polder nog had. Haar naam was nog niet eens het opmerkelijkste aan Agrippina; ze hield bovendien van vers bloed. Velen vermoedden het, maar niemand wilde echt zekerheid. Alleen Evertje Polder was op de hoogte van de feiten. Dat was een van de redenen van hun bovenmenselijke verbondenheid.
Bladzijde 12: Een aangename huiver doorvoer haar. Ze wist wat ze wilde en ze wilde het nu. O, Agrippina hield van vers bloed! Ze had het natuurlijk nodig om jong en mooi te blijven, maar ze genoot ook van haar medicijn.
Agrippina heeft blauwe ogen. Bladzijde 10: Agrippina's ogen waren helderblauw. Agrippina houdt alleen van feesten als ze zelf het middelpunt was. Bladzijde 13: Agrippina had alleen iets tegen feesten waarop een ander dan zijzelf het middelpunt was.
Agrippina heeft maar één keer iemand ontmoet van wie ze meer heeft gehouden dan van Evertje Polder. Ze noemde hem de Allesplakker, omdat ze hem niet bij zijn naam wilde noemen. Dat deed zijn vrouw al. Bladzijde 69: Ze was achttien. Ze had bronchitis, honger en de helderblauwste ogen die de Allesplakker ooit gezien had. Hij ging naast haar op het bankje zitten. Hij was zestig. Hij had een hartvervetting, een eigen kleermaker en een voorkeur voor jonge meisjes.
Agrippina heeft een hersentumor waardoor ze vaak dingen ziet die er niet zijn. Zo praat ze ook met Evertje Polder, terwijl dat een hond is.

- Lupo:
Lupo is de zoon van Agrippina. Zijn leeftijd weten we niet, maar ik denk dat hij niet zo heel oud is, ik denk dat hij rond de veertig is. Hij woont in een caravan achter in de tuin. Bladzijde 17: Lupo werd die ochtend pas laat wakker. Hij kon de zon op het dak van zijn caravan horen beuken. Lupo woonde uit kiesheid in een caravan achter in Agrippina's tuin: Zo hadden de vrouwen het hele huis voor zichzelf. Lupo is een dichter, hij schrijft liefdesbrieven voor andere mensen. Bladzijde 18: Hij opende de deur waarop Ebbe in hanepoten geschreven had LUPO'S LIEFDESBRIEVENFABRIEK. Lupo houdt van zijn werk. Bladzijde 18: Lupo hield van zijn werk. Hij was zich ervan bewust dat hij een vrij opmerkelijk beroep had. Lupo heeft last van astma. Bladzijde 20: Hij zag zijn moeder pas toen hij haar stem hoorde. 'Lupo! Heb je weer last van je astma? Ik kan je hier helemaal horen snuiven.' Zijn hoofd is bijna helemaal kaal. Bladzijde 30: Hij (Lupo) zag er aardig uit en was vast niet veel ouder dan zijzelf, ondanks zijn al bijna kale hoofd.

TITELVERKLARING:
De titel Buitenstaanders kan op drie manieren worden verklaard:
1) De bewoners van de dependance van de psychiatrische inrichting zijn buitenstaanders voor de normale wereld.
2) Max en Laurie en de kinderen zijn buitenstaanders, vreemden, voor elkaar.
3) Max en Laurie lijken op het eerste gezicht de buitenstaanders tussen de patiënten, maar de echte buitenstaander is misschien wel de lezer.

THEMA:
Het thema is hoe buitenstaanders in aanraking komen met ‘normale’ mensen. Omdat het niet duidelijk is wie er normaal is en wie er gek is moet je dat zelf bepalen. De buitenstaanders komen onverwacht in aanraking met normale mensen en dat zorgt ervoor dat het leven van beide behoorlijk in de war raakt. Dit heeft grote gevolgen voor beide groepen. Ze komen erachter dat het ook anders kan. Er zijn verschillende motieven. Een van de belangrijkste is liefde. Lupo heeft een liefdesbrievenfabriek, Agrippina heeft maar een liefde gehad en zij vindt nu liefde bij de hond, Evertje Polder. Lupo wil met zijn liefdesbrievenfabriek iedereen gelukkig maken. Hij voelt zich op de een of andere manier verantwoordelijk voor andere mensen. Lupo probeert ook Laurie en Max gelukkig maken door een liefdesbrief te schrijven en die in Max’ jas te stoppen.
Lupo pleegde euthanasie bij Evertje Polder omdat zij leed, dat deed hij uit liefde. Agrippina en de rest van de familie houden allemaal van elkaar ondanks het feit dat ze verschillend zijn. Sterre heeft zelfmoord gepleegd omdat ze van zichzelf walgde en de andere daar niet mee wilde opzadelen. Daarom besloot ze zelfmoord te plegen. Ze wilde graag dat Ebbe en Biba haar daar mee hielpen. Ebbe en Biba hielpen Sterre omdat ze van haar hielden.
Buitenstaan is ook heel erg belangrijk in dit boek. Je kunt er niet omheen. Op welke manier je het ook ziet er staat altijd wel iemand buiten. Wibbe is eigenlijk een buitenstaander in de familie. De hele familie staat buiten de wereld, die gevuld is met normale mensen. Max en Laurie zijn ook buitenstaanders in de gekke familie, maar wie is er nou eigenlijk gekker? De familie of Max en Laurie die het helemaal verkeerd aanpakken. Ze maken het elkaar onmogelijk om goed met elkaar samen te leven.
Opgesloten zijn en de druk van opgesloten zijn zijn wat minder belangrijk thema’s, maar zeker het vernoemen waard. Denk aan de wetten van Wibbe.

WAT VIND JE VAN HET BOEK?
1. Emotieve argumenten:
Het boek is zo geschreven, dat je erg met de personen meeleeft. Ik vond het erg mooi boek, geen moeilijke woorden. Het verhaal was goed te begrijpen. Alleen kwam het af en toe wat ongeloofwaardig over. Verder vind ik het boek heel erg boeiend, omdat de personen merkwaardig waren allemaal. Ik kon voor allemaal behalve voor Max en zijn kinderen, sympathie opbrengen.

2. Esthetische argumenten:
Het verhaal zit ingewikkeld in elkaar, maar wel zo dat het te begrijpen is. Geen moeilijke woorden en begrippen. Het boek is op zo’n manier opgebouwd dat je steeds van mening verandert over wat de werkelijkheid nu is. Het is mooi samenhangend en elk personage is onmisbaar met zijn/haar verhaallijn voor het boek. Ik vond het boek zeer origineel, het is origineel geschreven en de verhaallijn helemaal! Dit is zeker geen boek waarbij je denkt: 'hetzelfde oude liedje weer'. Ik vind dat het boek heel origineel geschreven is, maar dat sommige dingen een beetje ongeloofwaardig werden door de overdadige schrijfstijl. Zoals dat Wibbe op z’n 9e de 'wetten van Wibbe' formuleerde.

3. Morele argumenten:
Max heeft meer aandacht voor zijn carriere dan het opvoeden van zijn kinderen. Marrie is heel erg gastvrij en neemt zomaar 4 mensen mee naar huis toe. Verder laten de personen in het boek af en toe hun verantwoordelijksheid aan de wensen over. Zoals lupo bijvoorbeeld.

4. Realistische argumenten:
Het boek is mooi en geloofwaardig geschreven. Alleen af en toe komen er wat ongeloofwaardige dingen in voor. Zoals dat Wibbe op z’n 9e de 'wetten van Wibbe' formuleerde.

5. Structurele argumenten:
Het verhaal is niet-chronologisch opgebouwd. Het verhaal zit boordevol flash-backs. Als de schrijver schrijft 'zo was het destijds verdergegaan' worden we in tijd en ruimte verplaatst. De schrijver vertelt het verhaal van de personage verder in de vorm van een flash-back. Hij neemt ons mee naar een andere tijd en ruimte. Zo vertelt hij op bladzijde 51 en verder wie Wibbe is en hoe hij bij Agrippina verzeild is geraakt.
Het is ook niet chronologisch want voordat de auto in het water belandt zijn er al verschillende dingen gebeurd. We lezen in het begin twee verhalen door elkaar. We lezen hoe Max en Laurie in het water belandden en hoe ze het kleine meisje volgen naar het huis en tegelijkertijd lezen we hoe in het huis iedereen wakker wordt en zich voorbereidt op het feest van Sterre. We lezen handelingen van voor het ongeluk die zich afspelen in het huis, tegelijk met het gebeuren van het ongeluk en het volgen van het kleine meisje door Max en Laurie. In het verhaal zitten veel prospecties. Bijvoorbeeld op bladzijde 11: Hoe zou een dag die zo begon ooit rustig kunnen eindigen. Dat is een vooruitwijzing, een gedachte van Agrippina. Haar dag begint onrustig en eindigt dan toch rustig, alles komt goed.
Nog een vooruitwijzing vindt je op bladzijde 40:Er konden allerlei ongelukken gebeuren, dacht Lupo. Had hij er wel aan gedacht om de kinderen een blik mee te geven om te hozen?
Lupo is bang dat er iets zal gebeuren en er gebeurt ook iets. De jongetjes klieren Marrie heel erg, zo erg dat ze helemaal onder de striemen zit.

6. Intentionele argumenten:
De opvatting van dit boek is: soms kun je beter gek zijn, dan normaal. En dat is best wel zo, tenminste in dit boek. Max en Laurie zijn dan 'normaal' maar ze zijn in wezen nog gekker van alle 'gekken' in het fasehuis.