Boekverslag Karel Glastra van Loon

Info over dit verslag

Geschreven door:	Tessa [meer]
Niveau:	5VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1753
Opvragingen:	21

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 2 uit 5 (22 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Karel Glastra van Loon

• De onzichtbaren (5)

  2003

• De passievrucht (78)

  1999

• Lisa's adem (31)

  2001

• Ongeneeslijk optimistisch (1)

  2005

• Vannacht is de wereld gek geworden (2)

  1997

Het boek dat ik heb gelezen is de passievrucht van Karel Glastra van Loon. Het boek is in 2000 (dertiende druk) uitgegeven door Uitgeverij L.J. Veen in Amsterdam. Het boek heeft 239 bladzijden.
Een motto is er wel, het is een soort gedichtje (uitspraak):

From the start most
every heart
that’s ever broken
was because
there always
was a man to blame.

Dolly Parton (‘It Wasn’t God Who Made Honkytonk Angels’)

De verwachtingen die ik had toen ik het boek ging lezen, was in ieder geval dat het een leuk boek zou zijn. Mijn moeder had namelijk gezegd dat ik het waarschijnlijk wel een leuk boek zou vinden, dus daar ging ik ook van uit. Wat ik ook verwachtte was dat ik er waarschijnlijk niet of met moeite door heen zou kunnen komen, Ik lees niet graag en als ik lees dan kies ik hele dunne boekjes, maar dit was (voor mijn doen dan) zeker geen dun boekje. Ik had nog meer verwachtingen, namelijk dat het een emotioneel verhaal zou zijn, ontroerend. Die verwachting had ik doordat ik de tekst op de achterkant van het boek al had gelezen. Daar stond op waar het boek over gaat. En ik bedacht me meteen dat het een onderwerp was waar verschillende gedachten over bestaan en dat het bij de meeste mensen gevoelig ligt (in ieder geval als ze zoiets mee hebben gemaakt).
Het is een psychologische roman, het gaat er in het verhaal vooral om hoe Armin (de hoofdpersoon) zich voelt en over dingen denkt en niet zozeer om de gebeurtenissen zelf.
De titel van het boek is De passievrucht. Er is geen ondertitel. De passievrucht wordt gebruikt in de betekenis van een baby, de vrucht die uit passie wordt geboren. Het is natuurlijk voor Armin heel moeilijk, of zelfs niet, te aanvaarden dat Monica met zijn vader met passie seks heeft gehad. Bo is in het boek, figuurlijk gesproken, de passievrucht. De titel wordt niet letterlijk in het boek vermeld.

Het hoofdthema van het boek is twijfel aan het vaderschap. Het onderwerp is erg recent en komt dan ook in meerdere boeken naar voren, hoewel niet als hoofdthema. Een dieper liggend thema zou het feit kunnen zijn dat wij, de mens, denken de werkelijkheid te kennen, maar dat die toch anders is; je moet niet te gauw denken dat je overtuigingen kloppen met de realiteit. Een motief zou het 'Vatersuchermotiv' kunnen zijn. Alleen is deze roman er dan een variatie op, het werkelijke 'Vatersuchermotiv' komt hier niet in terug. Armin zoekt in het boek de vader van zijn vermeende zoon, niet naar zijn eigen vader.

-De hoofdpersoon in het boek is Armin. Armin is in de dertig jaar. Je komt erg veel over hem te weten. Van beroep is hij corrector bij een wetenschappelijke uitgeverij. Dit is van extra betekenis voor het verhaal: hij is een geboren rechtzetter, dat merk je ook in het verhaal. Hij is tevens liefhebber van biochemische weetjes en feitjes. Hij is qua karakter erg wantrouwend, hij verdenkt iedereen er van de biologische vader van Bo te zijn, zelfs zijn eigen huisarts. Daarbij komt nog eens dat hij altijd de waarheid wil weten.
De bijpersonen zijn Bo, Monica, Ellen, Dees en de ouders van Monica en Armin zelf.
-Bo is de vermeende zoon van Armin en Monica. Tot op het einde van het boek is het niet duidelijk wie de biologische vader van hem is. Hij is in het boek rond de dertien jaar oud. Er wordt meer over zijn leven verteld, over de tijd voor Monica’s dood, vanaf dat hij ongeveer drie jaar oud was.
-Monica is de vroegere vriendin van Armin. Ze is gestorven aan een hersenvliesontsteking, in het boek toen jaar geleden. Hierdoor moet Armin voor Bo zorgen.
Ellen is de tegenwoordige vriendin van Armin. Ze is tevens een vroegere vriendin en collega van Monica. Zij heeft Armin uit zijn rouwperiode om Monica gehaald, een periode waarin hij veel dronk, en ’s nachts altijd op stap was. Zij en Armin voeden nu samen Bo op.
-Dees is de beste vriend van Armin aan wie Armin zijn avonturen verteld die hij beleeft in de zoektocht naar de biologische vader van Bo. Dees is vastbesloten de evolutietheorie van Darwin omver te werpen, en houdt Armin op de hoogte van zijn kritiek op deze theorie.
-De ouders van Armin en Monica komen minder vaak voor in het boek. Vooral de ouders van Monica komen weinig voor omdat Armin het niet zo opheeft met die mensen. Alleen de vader van Armin speelt een grotere rol in het boek omdat hij de biologische vader van Bo is, en omdat hij in de ogen van Armin een ‘alleskunner’ is, wat Armin zelf niet is, omdat hij zijn enige grote liefde heeft laten gaan.
Het perspectief ligt bij Armin. Er is een ik-vertelsituatie. Je leert de gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon, Armin, goed kennen.

Het perspectief is eenvoudig, je ziet de gebeurtenissen door de
ogen van één persoon. Het effect is dat het verhaal emotioneler wordt, de hoofdpersoon is namelijk wanhopig om de echte vader van Bo te vinden.

De tijd: het verhaal speelt zich in de tegenwoordige en verleden tijd af. De verleden tijd verteld het verhaal van de relatie tussen Monica en Armin. De tegenwoordige tijd verteld de speurtocht van Armin naar de biologische vader van Bo.
Het boek de passievrucht is een hedendaags boek, je kan zeggen dat het boek begint in de tijd dat Armin een relatie met Monika heeft en eindigt als Armin de echte vader van Bo vindt dat is ongeveer 14 a 15 jaar. Dat is de vertelde tijd. De verteltijd is 239 bladzijden.

Het is een niet-chronologisch verhaal, dit komt door de flash-backs. Er zijn veel flash-backs in het verhaal, dit komt doordat Armin herinneringen heeft aan de tijd dat hij een relatie met Monica had. Je leest mee met de gedachten van Armin zodat je vanzelf meegaat in zijn verleden.
Er zijn verder geen sprongen in de tijd behalve de flash-backs.
Het tijdsperspectief is zowel ‘vision par derrière’ als ‘vision avec’. Het verhaal speelt zich namelijk af in het verleden, waarvan de lezer de afloop weet, Monica zal doodgaan, en het speelt zich af in het heden, waarvan men nog niet weet wat er in de toekomst zal gebeuren. Er bestaat hierdoor ook een vertellende ik en een belevende ik, deze wisselen elkaar af.

Ruimte: De plaats waar het verhaal zich voornamelijk afspeelt is Amsterdam. Armin woont namelijk met Ellen en Bo in deze stad. Hij heeft er ook gewoond met Monica, toen zij nog leefde. De ruimte is verder niet van veel betekenis voor het verhaal zelf. Armin struint in de periode na Monica’s dood wel veel door de straten van Amsterdam, wat overeen zou kunnen komen met de onrust die in hem komt na de dood van Monica, maar ook nadat hij te horen heeft gekregen dat Bo niet zijn natuurlijke zoon is.
Er zijn nog meer belangrijke ruimtes in het verhaal. Namelijk het kleine huisje waarin Monika en Armin woonden toen ze net een zoon hadden, geeft een beetje een romantisch beeld van die tijd. Ook de kleine Renault 5, waarin Bo verwekt zou zijn, speelt een rol. Het idee van hoe fijn het toen was, gekoppeld aan zo’n klein autootje, valt in duigen. Ook de waddeneilanden nemen deel in het verhaal, en dan met name Ameland. Op Ameland, waar Armin ook een aantal keer met Monika geweest was, wordt het Armin allemaal te veel. Tussen de vogels en de natuur, waar Armin zo van houdt stort hij in en begint hij zijn verdriet weg te drinken. Het is echt een duidelijk vroeger, met een vroegergevoel en vroegersfeer erin verwerkt.

Samenvatting van de verhaallijn+ontwikkeling van belangrijkste

hoofdpersonages:
De hoofdpersoon is Armin. Armin heeft een zoon, Bo. Armin is nu samen met Ellen, maar zijn zoon is niet van hem en Ellen. Vroeger was hij samen met Monika. Van haar heeft hij zijn zoon gekregen. Voor Armin was de tijd met Monika heel belangrijk, maar Monika is op jonge leeftijd overleden. Toen heeft hij langzaamaan een relatie met Ellen opgebouwd. Ellen was in de tijd dat Monika nog leefde een hele goede vriendin van Monika en ook een beetje van Armin. Ellen en Armin willen op een gegeven moment nog meer kinderen. Maar omdat dat niet lukt gaan ze naar een dokter en laten zich testen. Daaruit blijkt dat Armin geen kinderen kan krijgen, dat heeft hij nooit gekund. Er knapt op dat moment iets in hem. Het betekent dat zijn zoon zijn zoon niet is. Hij wil erachter komen wie dan wel de vader is van Bo. Hij gaat op onderzoek om te kijken wie de vader van Bo zou kunnen zijn. Hij gaat onder andere naar een oud collega van Monika en ondervraagt zijn vrouw.
Op een gegeven moment overlijdt de vader van Armin. Armin moet het huis dat van zijn vader en moeder was opruimen. Tijdens dat opruimen vindt hij een briefje waaruit hij kan opmaken dat zijn vader de echte vader van Bo is. Dan blijkt dat Ellen dat al die tijd al wist. Op het moment dat Armin erachter kwam had Ellen het ook net aan Bo verteld. Ze hebben uiteindelijk de as van Armins (en Bo's) vader op het graf van Monika gestrooid. Het verhaal speelt zich rond deze tijd in Nederland af.

Er is niet echt een denkbeeld of visie die wordt uitgedragen. Er is wel een soort van onderliggende gedachte te vinden in het verhaal. Namelijk dat je denkt dat je de werkelijkheid kent maar dat je er dan achter komt dat het in werkelijkheid eigenlijk allemaal heel anders blijkt te zijn. Dat denk ik omdat dat eigenlijk de gedachte is waar het hele verhaal op rust. Dat Armin denk zijn hele leven onder controle te hebben maar er dan achter komt dat hij dat eigenlijk helemaal niet heeft. En die stelling is verder uitgewerkt tot een verhaal.

Slot
Mijn verwachting dat ik het een leuk boek zou vinden is uitgekomen, ik vond het heel erg leuk om te lezen. Maar dat ik dacht dat ik er met moeite doorheen zou komen, was niet waar. Ik kon er heel makkelijk in door blijven lezen, het verhaal verveelde me geen moment. De voorspelling dat het een emotioneel verhaal zou zijn was ook goed. Er komen erg veel emoties en gevoelens in het verhaal voor. Dat wordt nog versterkt doordat het in de ik-vorm staat, dan kom je extra goed te weten hoe de hoofdpersoon zich voelt, dan kan je je beter inleven.