Boekverslag Thomas Blondeau

Geschreven door:	Kees van der Pol (Docent) [meer]
Datum ingestuurd:	8 maart 2010
Taal:
Woorden:	2.900
Bekeken:	349 keer (4 deze maand)
Waardering:	Currently 4.00/5 1 2 3 4 5 4.0/5 (1 stem)
Deel op:

Titel:	Donderhart
Auteur:	Thomas Blondeau
Jaar van uitgave:	2010
Aantal pagina's:	313
Moeilijkheidsgraad:	bovenbouw havo/vwo
Thema:	Zin van het bestaan, Vriendschap, Maatschappijkritiek, Liefdesrelatie: problemen, Beroepsproblemen

Auteur:	Thomas Blondeau
Geslacht:	man
Nationaliteit:	Nederlands
Geboren:	1978
Populaire titels:	2006eX (1) 2010Donderhart (1)

Naam:
Klas/niveau:
E-mail:
Bericht:
Bestemd voor	Iedereen Scholieren.com redactie
Geheime code:

Feitelijke gegevens over het boek
Verschijningsdatum 1e druk: 15 februari 2010
Gebruikte druk: 1e
Aantal bladzijden: 313
Uitgeverij: De Bezige Bij

Beschrijving van de cover
Op de voorkant staat een afbeelding van een jonge vrouw die met een koffer in haar hand achteromkijkt op de roltrap van een metrostation of vliegveld. Ze zal de ex-geliefde van Max, Eva, moeten voorstellen.

Genreaanduiding van het boek
“Donderhart”is een psychologische roman over het verwerken van het verleden in een relatie en de verwerking van een aanslag door terroristen in een grote stad als Londen.

De flaptekst
Londen, 7 juli 2005. Als om 9 uur ’s ochtends drie metrostellen en een dubbeldekker door bommen worden vernietigd, ligt de jonge, ambitieuze journalist Max Gosset te slapen in zijn Londense bed. Het had het artikel van zijn leven kunnen zijn.
Een dag eerder liep hij in Brussel zijn oude geliefde Eva tegen het lijf, die een succesvol zangeres is geworden Dwalend door de Britse hoofdstad slaan bij Max de twijfels toe. Zijn hele leven lijkt op losse schroeven te staan door de ontmoeting met Eva en de klap van de aanslagen. Totdat hij een unieke kans ziet om zich te revancheren, zowel bij Eva als bij zijn hoofdredacteur.
Donderhart laat zien hoe diep angst in de zo snel veranderende maatschappij en in ons hart is doorgedrongen, maar is ook een lofzang op de liefde en een pleidooi voor menselijkheid tegen alle waanbeelden in.

Samenvatting van de inhoud
Op 6 juli 2005 verlaat Max Gosset (31 jaar) zijn vriendin Veronique in Brussel om in Londen een paar dagen te werken. Hij moet een interview afnemen van een Amerikaanse thrillerregisseur en zal voor het weekend terugkeren naar huis om dan samen met Veronique van een vaknatie in Nice te gaan genieten. Maar het zal allemaal anders verlopen dan hij denkt.
Op het station in Brussel ontmoet Max zijn oude geliefde Eva. Ze is zangeres in een inmiddels beroemde band, die ook in Londen gaat optreden de komende dagen. Ze vraagt hem of ze elkaar wat vaker kunnen zien. Direct wordt Max in twijfels gebracht. Houdt hij nog steeds van Eva, die hem zeven jaar geleden heeft verlaten.
In Londen interviewt Max heel kritisch een Amerikaanse regisseur, Halbstam. Hij vraagt hem o.a. uit over de buitenlandse politiek van Amerika in Afghanistan en Irak. Het interview verloopt op zich goed, de regisseur vindt dat ook en terug in zijn hotel verlangt Max naar Eva.

De volgende dag is Max laat wakker. Hij mist daardoor de aanslagen op de metro en een bus in Londen. Hij is nota bene journalist, ambitieus en mist de dag van zijn leven. Hij heeft zelfs plannen om op de beeldbuis te komen. Doordat zijn mobiel niet werkt, kan hij eerst geen contact krijgen met het thuisfront. Zijn hoofdredacteur Bernardse geeft hem opdracht een sfeerreportage te maken. Van Eva krijgt hij een mail dat ze veilig is.

Hij spreekt met zijn redactie over een speciale Londen-bijlage, waardoor hij enkele dagen langer zal moeten blijven. Hij kan dan niet tegelijk met Veronique naar Nice afreizen, maar het geeft hem ook de gelegenheid om met Eva te praten. Hij gaat iets met haar drinken.
Ze nodigt hem uit om een optreden van de band bij te wonen op zondag. Max wil dat wel.
Er komt een extra uitgave en Max zal dus moeten blijven, want hij zal die moeten maken.
Hij koopt nieuwe kleren en hij ontmoet Timo, een oude studievriend uit België die eerst een linkse activist was, maar intussen een commercieel bedrijf heeft. Hij vertelt Timo dat hij Eva weer heeft ontmoet. Timo waarschuwt hem, haalt herinneringen op, drinkt te veel en wordt dronken, waarna Max hem voor een vechtpartij behoedt met enkele straatvechters.

Op zondag bezoekt Max eerst een Amerikaanse vriendin Cynthia tijdens een party. Hij kan zo enkele quotes loskrijgen voor zijn reportage over de sfeer in Londen. Daarna gaat hij naar het optreden van Vera kijken. Ze zingt heel anders dan vroeger: rijper en zwoeler. Max is onder de indruk.

Max heeft zijn extra artikel klaar. Hij heeft inmiddels ook een moskee bezocht, waar helemaal geen extremistische gedachten leven. Hij denkt aan zijn relatie met Veronique die ook lang niet altijd even geweldig is. Hij is eigenlijk rijp gemaakt voor overspel.
Nog meer raakt hij in verwarring wanneer Bernardse belt om te zeggen dat er geen geld is voor een extra uitgave. Al het werk lijkt voor niets gedaan. Eva belt hem dan op om te vragen of hij haar naar een afkickkliniek wil brengen, waar een oude roadie van de band, Jerry, aan het afkicken is. Wanneer hij die Jerry ziet die hem van vroeger herkent, waarschuwt Jerry dat hij Eva niet moet bedonderen. Hij laat merken dat hij het jammer vindt dat Max terug is in het leven van Eva. Max ziet ook een andere vreemde jongen, Roderick, ook een junk.

Max’ werk lijkt klaar en hij is op weg naar het vliegveld om naar Nice af te reizen. Maar hij voelt zich niet lekker en krijgt een paniekaanval. Hij wordt onwel en wordt naar het ziekenhuis gebracht. Ze kunnen echter niets vinden. De dokter denkt dat het door de stress van de aanslagen komt en zegt dat de mensen gewoon door moeten gaan met hun gewone leven. Eva komt hem ophalen uit het ziekenhuis. Hij moet Veronique bellen en haar vertellen dat hij opgehouden is door de paniekaanval. Hij krijgt er bovendien weer één en hij krijgt dan de steun van Eva. Hij wil het liefst dat de situatie zo blijft en dat hij en Eva weer samen verder zullen gaan. Hij gaat met haar uit eten. Ze nemen een taart mee voor Saleem bij wie ze in huis wonen en die vroeger ook een vriendje van Eva is geweest. Maar Saleem heeft nu een andere vriendin. Eva kent ook de vader van Saleem, net als Max.

Jerry belt uit de inrichting en zegt dat de vreemde jongen Roderick een zoon is van een bekende Belgische politica die normen en waarden hoog in het vaandel heeft. Max ziet een scoop. Wanneer hij dat bericht goed kan verifiëren, heeft hij een primeur. Hij zoekt via de mailbox van Eva contact met Jerry. Hij wil de hypocrisie van de politieke partij van Noldes aan de kaak stellen. Jerry zegt mee te willen werken, als er maar geen enkel spoor naar hem terug te leiden is. De afstand tussen Eva en Max wordt steeds kleiner, ook seksueel komt het verlangen terug, maar kort voordat ze gaan vrijen, breekt er een ruzie uit. Max gaat bij Timo slapen. Hij denkt erover na of hij in Londen wil wonen. Hij schiet niet op met zijn scoop en de redactie in Brussel maant hem tot spoed. Hij moet achterhalen of de junk inderdaad de zoon is van de politica, die hem overigens nooit heeft opgezocht. Maar dan belt zijn hoofdredacteur met de opmerking dat een Engels blad de primeur heeft van de junk en de politica. Max denkt dat Eva hem een loer gedraaid heeft door informatie naar The Express te spelen.
Hij wil nu definitief weg uit Londen , maar opnieuw kan hij niet weg vanwege bomaanslagen.
Hij blijft maar doelloos in Londen. Dan belt zijn hoofdredacteur weer. Er is een persconferentie in Brussel geweest waar de zoon van de politica heel netjes en getrouwd naast haar zat. Hij is voor een enorme blunder behoed. The Express moet zijn excuses aanbieden. Max mag als beloning omdat hij zo zorgvuldig is geweest (lees: langzaam) een dubbeldik sfeernummer maken.

In het laatste hoofdstuk vertrekt Max naar Brussel. Hij checkt op zijn laptop nog even of hij een mail heeft gekregen van Eva. Nee zijn mails zijn “onbestelbaar retour gekomen.” Dan ziet hij op het vliegveld dat de man die recent is neergeschoten in de metro onschuldig is geweest. Zal hij weer teruggaan naar de stad om de familie van de man te interviewen of zal hij het vanuit Brussel telefonisch doen?
Door een muur van glas kon je de landingsbanen zien. Daarachter lagen open, groene velden. Het was een bewolkte dag en het waaide hard. Nu eens brak de hemel open en kleurde alles zilver. Dan weer dreven de wolken dicht bijeen en werd het uitzicht verduisterd door een donkere gloed. Iemand die net uit een lange slaap wakker werd, zou nooit kunnen raden of het nu ochtend of avond was.

Motto en Titelverklaring
De titel is afgeleid van een tekst van een song van “Foo Fighters” In Your Honnor
Deze tekst staat afgebeeld nadat de roman beëindigd is.
Can you hear me
Hear me screaming
Breaking in the muted sky
This thunder heart
Like bombs beating
Echoing a thousand miles.
Deze tekst wordt op blz. 141/142 ook aangehaald door Max.
De cd-speler in zijn auto zet hij wat harder.

Duizend mijlen ver… Dit donderhart. Het mijne is van jou, en het jouwe van mij. In Your honnor I would die tonight.

Structuur
Er is sprake van een heldere, eenvoudige structuur. Elk hoofdstuk draagt de naam van een dag, een datum en een plaats. Dat gebeurt in chronologische volgorde van woensdag 6 juli 2005, Brussel tot en met zaterdag 23 juli 2005, Luchthaven Stansted. Dat betekent dat er 18 relatief korte hoofdstukken in deze roman zijn opgenomen , die in chronologische volgorde het verslag van een reis van de journalist Max Gosset vertellen. Hij maakt daarin twee belangrijke gebeurtenissen mee: de aanslagen in Londen op de metro en de terugkeer van zijn ex-vriendin Eva.
Het verhaal heeft een opening in handeling (het vertrek uit Brussel) en een open einde (wat gaat er met Max’ relatie gebeuren wanneer hij weer terug is)

Perspectief
Max Gosset, de 31 jarige ambitieuze journalist van het tijdschrift Criterium geeft zijn verhaal in de hijvorm(personale vertelwijze) prijs aan de lezer. Je leert zijn gedachten en gevoelens kennen. Hij vertelt in de o.v.t.

De tijdlagen van het verhaal
De tijd wordt heel helder aangegeven: van woensdag 6 juli 2005 tot en met zaterdag 23 juli 2005. Het verhaal beslaat daarom twee en een halve week.

Het decor van de handeling
Het verhaal begint in Brussel waar Max afscheid neemt van zijn vriendin Veronique. Die dag gaat hij naar Londen om een interview af te nemen.
In Londen spelen de andere hoofdstukken en de wereldstad vormt het decor van een nerveuze stad die getroffen wordt door aanslagen. De chaos in de stad loopt parallel aan de chaos in het leven van Max, die zijn ex-vriendin Eva terugziet. Hij wordt dan ook getroffen door paniekaanvallen (hyperventilatie) als teken dat hij onder stress gebukt gaat.

Uitgewerkte thematiek
Waarschijnlijk is “Donderhart” een roman over de zin van het bestaan. Blondeau laat Max Gosset naar Londen vertrekken en herhaaldelijk wordt door hem daar nagedacht over de zingeving in zijn bestaan.
Hij is net verlost van zijn vriendin Veronique met wie hij een paar dagen later op een voorspelbare vakantie zal gaan (als teken van een al vroeg versleten relatie?) wanneer hij op het station zijn vroegere geliefde Eva ( let op de naam van de oermannenverleidster) ontmoet. Oude jeugdliefdes hebben natuurlijk altijd een zekere aantrekkingskracht. Eva is aantrekkelijk gebleven , ze is een bekende en goede zangeres geworden en wanneer ze hem uitnodigt in Londen te komen kijken naar een optreden, wordt hij tijdens het optreden toch op zijn minst weer verliefd.
Op dat moment lijkt Veronique ver weg in zijn bestaan en hij raakt nog verder uit de richting wanneer Max als ambitieuze journalist wordt geconfronteerd met de naweeën van de aanslagen in Londen 2005. Let wel naweeën, want door de aanslagen is hij gewoon heen geslapen. Hij mist eigenlijk een van de belangrijke momenten in de geschiedenis. Wel mag hij een extra reportage over de sfeer in de gewonde stad maken. Maar ook dat komt later weer op losse schroeven te staan, zoals zijn hele verblijf in Londen ervoor zorgt dat hij tussen warrige gevoelens heen en weer wordt geslingerd. Hij wordt getroffen door paniekaanvallen en daarin zullen zowel de aanslagen als het weerzien met Eva een rol spelen. In het verleden heeft hij nadrukkelijk gefaald in het onderhouden van zijn relatie en dat is hij zich nu in het heden bewust.

Hij wordt daardoor een gewillige speelbal in de handen van de aantrekkelijke Eva, maar ook in die van Bernardse, zijn hoofdredacteur. Ook de junk Jerry maakt zijn bestaan niet gemakkelijk, want hij wordt bijna door de oud-roadie op het verkeerde been gezet door een scoop over een verslaafde zoon van een Belgische politica te brengen. Toeval bespaart hem een enorme blunder. Het lijkt er ergens ook op alsof Eva wraak heeft willen nemen ten opzichte van zijn houding van vroeger.

Hoe leuk het is om je ex-geliefde terug te zien (een bekend motief in romans) het maakt zijn bestaan er niet gemakkelijker op. Uiteindelijk worden zijn mails toch niet beantwoord en zal hij de terugreis naar Brussel aanvaarden. Terug ook naar zijn vriendin Veronique in Nice voor een voorspelbare vakantie.

Hoe Max Gosset over zijn leven nadenkt wordt treffend geïllustreerd in de slotregels van de roman wanneer Gosset op het punt staat terug te keren naar Brussel. Het was een bewolkte dag en het waaide hard. Nu eens brak de hemel open en kleurde alles zilver. Dan weer dreven de wolken dicht bijeen en werd het uitzicht verduisterd door een donkere gloed. Iemand die net uit een lange slaap wakker werd, zou nooit kunnen raden of het nu ochtend of avond was. Een zonnetje of wolken. Ochtend of avond. Max weet het niet. Het kan vriezen of dooien.

Beoordeling scholieren.com
Met “Donderhart” ( de tweede roman van Blondeau na “Ex” ) geeft de schrijver goed aan dat hij de techniek van het schrijven beheerst. De structuur is helder door eenvoud. Hij hoeft geen gebruik te maken van een niet-chronologische volgorde om suspense in het verhaal te brengen, maar eigenlijk wordt het nergens een boeiend verhaal. Het boek is zeker geen pageturner en in principe gebeurt er voor de lezer te weinig spannends in een decor dat Blondeau heerlijk had kunnen benutten. Eigenlijk is Londen nu het decor van de angst en daarvoor is de 31-jarige Max een te ongeloofwaardig slachtoffer. Mannen in de kracht van hun leven, ambitieus, worden m.i. niet gemakkelijk getroffen door de paniekaanvallen die Max Gosset treffen. Het maakt hem eigenlijk een “loser”.
Het verhaal zal daardoor te weinig aantrekkelijk zijn voor scholieren van havo of vwo.
Maar je weet het nooit…
Ik schat de literaire waarde voor de lijst in op 2 punten.

Relevante recensies
In De Volkskrant geeft Edith Koenders op 19-02-2010 een niet zo positief oordeel. Blondeau kan wel goed schrijven, maar het is geen goed verhaal. Ze waardeert het boek met 2 van de 5 te vergeven sterren.
Blondeau trekt je met humor en flair het verhaal in: een half geslaagde dertiger op een kantelpunt; zo voortkabbelen of het roer om nu het nog kan? Op station Brussel-Zuid ontmoet hij zijn voormalige geliefde, de populaire popzangeres Eva die eveneens op weg is naar Londen. Geplaagd door aanvallen van hyperventilatie loopt Max door de stad, terwijl de ontmoeting met Eva zijn gemoedsrust meer verstoort dan de terroristische aanslagen. Zijn gemijmer over de oude laffaire is nogal puberaal en de gekunstelde plot (iets met een schandaal en wraak) wordt tot in detail voorgekauwd.
De auteur, die zich terdege heeft verdiept in de gebeurtenissen van juli 2005, gebruikt het ontredderde Londen vooral als decor en doet een enkele poging tot engagement. ‘Misschien moeten we stil staan. Niet gaan stemmen. Een heel lange tijd niets doen. Not in our name zeggen’, zegt Max over de oorlog in Irak, terwijl zijn Amerikaanse gesprekspartner opgaat in het aan haar vork prikken van een tomaatje. Met Donderhart bewijst Blondeau dat goed schrijven geen garantie voor een goed verhaal is.

Ook Johan de Haes op de site van www.cora.be is niet positief. “Donderhart” schetst de verwarring van een wereld waarin ideologie en religie niet meer kunnen overtuigen en waarin, zegt de geïnterviewde schrijver “wij behoren tot het slag mensen dat zich nooit meer achter onwetendheid kan verschuilen”. Maar wat dan wel? Biologische supermarkten, politiek engagement of de opgezweepte emoties van een popsong, die meer dan religie of ideologie jonge mensen kan meeslepen? Of de vage, bovenpersoonlijke ervaring die meer dan eens opduikt, van een stad “die van de miljoenen anekdotes één groot verhaal maakte”?
“Donderhart” is de roman van een wat troebel onbehagen en mist een vaste hand en een overtuigende stijl. Het verhaal van lekken en scoops levert suspense op, maar kan de roman niet rechttrekken. In het oproepen van stedelijke landschappen lijkt Thomas Blondeau voorlopig op zijn best.

Over de schrijver en eerder gepubliceerde werk
Bron: Wikepedia
Thomas Blondeau (Poperinge, 21 juni 1978) is een Vlaamse schrijver, dichter en journalist die in Nederland woont.
Hij studeerde aan de Katholieke Universiteit Leuven en aan de Universiteit Leiden (literatuurwetenschappen). Hij schreef voor onder andere Mare, Deng, De Revisor en Dif.Na vele poëzievoordrachten en gepubliceerde korte verhalen, verscheen in 2006 zijn debuutroman eX, die met name in België goed ontvangen werd.