Heb je zin om een korte enquete in te vullen over Scholieren.com? Meedoen kost een paar minuutjes van je tijd.

Geschreven door:	Esther Voets [meer]
Datum ingestuurd:	15 maart 2001
Niveau:	6 vwo
Taal:
Woorden:	452
Opvragingen:	5206 (1 deze maand)
Waardering:	Currently 1.81/5 1 2 3 4 5 1.8/5 (32 stemmen)

Sinds 27 november draait de film Oorlogswinter in de bioscoop. Wij hebben 3 maal het boek van de film en 3 knijpkatten om weg te geven.

DAS PARFUM, DIE GESCHICHTE EINES MÖRDERS
PATRICK SÜSKIND

1. De hoofdpersoon van het boek is Jean-Baptiste Grenouille. Grenouille wordt geboren zonder zijn eigen lichaamsgeur, waardoor anderen hem maar vreemd vinden. Hij zondert zich ook het liefst af van de wereld, het is een erg vreemd mannetje. Zelf heeft hij een heel sterk ontwikkeld reukzintuig. Doordat hij zo goed kan ruiken, kan hij de beste parfums samenstellen voor de parfumeur Baldini. Maar de lekkerste geur die hij ooit heeft geroken is de lichaamsgeur van een jonge maagd. Grenouille gaat letterlijk over lijken om die geur te bezitten. Bij Grenouille krijg ik negatieve gevoelens. Ik vind hem maar een akelig mannetje. Zijn lichaamsbouw is ook niet goed ontwikkeld, je zou hem kunnen vergelijken met Quasimodo, de klokkenluider van de Notre Dame. Alleen is Grenouille heel gemeen, het is een moordenaar die geen medelijden kent. Hij kan zelfs maanden alleen in de natuur overleven door ongedierte te eten! En om alvast te experimenteren hoe hij de lichaamsgeur van de jonge meisjes kan bemachtigen, doodt hij allerlei dieren. Alles aan hem vind ik walgelijk. Zo iemand wekt bij mij absoluut geen positieve gevoelens op.

2. De titel van het boek is ‘Das Parfum, die Geschichte eines Mörders’. Het is duidelijk waarom de schrijver voor deze titel gekozen heeft. Omdat Grenouille graag een eigen lichaamsgeur wil bezitten, en wel die van jonge maagden, gaat hij over lijken. Grenouille heeft lange tijd bij een parfumeur gewerkt om de kneepjes van het vak onder de knie te krijgen. Grenouille kan erg goed ruiken, dus maakt hij de meest geweldige parfums ooit. Dit alles als doel om ooit zijn eigen parfum te ontwikkelen. Om dat parfum te maken, moet hij wel tientallen jonge meisjes vermoorden. Je ziet dus dat de titel niet anders had moeten zijn. Het geeft precies de kern van het verhaal weer.

3. Om eerlijk te zijn vond ik de schrijfstijl van de schrijver niet echt goed. Het was véél te langdradig, hij deed er 2 bladzijden over om één klein ding te omschrijven, vaak de natuurlijke omgevingen. Dat verveelde me vaak. Het taalgebruik vond ik ook vreemd voor een moderne schrijver. Af en toe leek het wel Middeleeuws, met die lange zinnen. Maar desalniettemin ging het wel aardig, omdat de vertelwijze wel redelijk goed was. Het verhaal was goed opgebouwd, naarmate je vorderde, nam de spanning toe. Het begin van het verhaal was zó smerig beschreven dat je je aandacht er wel bij móest houden (de viskraam, red.). Gelukkig kwam er ook af en toe ironie in voor. De schrijver begon niet meteen met al die moorden en dergelijke, maar wachtte daar bewust mee. Je moest dus veel geduld hebben. Maar geduld is een schone zaak, zo bleek ook hier.