ff n studiebreak
Annemieke blikt terug op dat dagenlange surfen van vroeger. Tegenwoordig ben je binnen een half uur klaar.
geef je mening
Tjeerd pleit tegen internetdaten. Heb jij al eens een date (of meer) gehad met iemand die je online leerde kennen?
CASA Nederland en Scholieren.com reiken dit jaar de CASA Werkstuk Award uit. Het allerbeste werkstuk wint een reis voor 2 personen t.w.v. €500, een snuffelstage en eeuwige roem! Dit jaar is het thema abortus. De redactie bedacht alvast 13 invalshoeken, klik hier en stuur je werkstuk op.
Boekverslag Kader Abdolah
De reis van de lege flessen
Geschreven door: | anoniem (6 vwo) [meer] |
Datum ingestuurd: | 7 november 2009 |
Taal: |  |
Woorden: | 1.800 |
Bekeken: | 1995 keer (16 deze maand) |
Waardering: | |
Deel op: |
|
Boekverslag: De reis van de lege flessen door Kader Abdolah
Samenvatting:
Een vluchteling, ‘Bolfazl’ genaamd, krijgt een huis aangeboden naast een zekere René in een dorp aan de IJssel. Hij leefde nog in twee werelden, de ene besloeg Iran waar hij vandaan kwam. De andere was zijn nieuwe plek aan de IJssel in Nederland. Bolfazl moest erg wennen aan de nieuwe cultuur. De buurt bood hem afgedankte spullen aan, wat hij als een belediging ervoer. René leefde op dat moment samen met een andere man die Bolfazl Moka Moka noemde, omdat hij z'n naam niet kon onthouden. Anderhalf jaar later kwam zijn moeder op bezoek. Zij moest niets weten van de homofiele René, die van haar een foto had gemaakt. Moeder wilde precies weten waar Mekka lag. Bolfazl zei dat ze zich richting de kerktoren, die juist boven de dijk uitkwam, moest richten. Op een dag was ze overstuur, de kerk was weg. Het was mistig die dag. René had echter een windwijzer, een haan. Dat deed Bolfazl denken aan de haan van Hassan de Verdwaalde. De haan gaf voortaan Mekka aan. René had ook een dochter, Miranda genaamd, welke al gauw het huis zou verlaten. Bolfazl zat enkele dagen later op uitnodiging in de tuin bij René een glas wijn te drinken. René had al een fles leeg voor zijn glas leeg was. Ze praatten over hoe zij hun vrouwen hadden leren kennen. Er stonden na een tijd veel lege flessen op het punt te vertrekken, de reis van de lege flessen. Moka Moka woonde niet veel later niet meer bij René. René zat sollicitatie- brieven te schrijven. Bolfazl dacht aan het verhaal van gekke Karim die altijd brieven schreef aan z'n vriendin achter de bergen. Toen kreeg Bolfazl een baantje aangeboden, hij moest mest verscheppen. Toen hij na maanden lang werk poolshoogte nam bij René, was deze er niet meer. Er hing nog één pruim aan de boom. Als die zou vallen, kwam René niet meer terug. Maar die kwam terug, met grijs lang haar en een baard. Hij was verward en werd opgenomen. Het huis van René was een tijd gesloten. René was voor hem de verbinding met de rest van de buren, maar die was er niet meer. Dan denkt Bolfazl weer over zijn jeugd. Zijn grootvader woonde in de bergen. In z'n huis was een kelder met lege flessen, al eeuwen. Ze vertelden over de doden en de geheimen van de mannen in het huis die er niet meer waren. Grootvader had er ook zijn lege flessen bijgezet. Binnenkort zou hij er niet meer zijn. Iedere fles vertelde een verhaal van een moord, een verboden relatie, een arrestatie. Toen opa stierf haalde oma alle flessen en wierp ze in de rivier. Bolfazl werkte in de blikfabriek. Na z'n werk ging hij naar de bibliotheek om precies om 5 uur naar huis te gaan, net als de andere mannen in de wijk. Hij kwam René tegen, maar zwaar onder de kalmeringsmiddelen herkende die hem niet. Toen Bolfazl merkte dat René z'n verleden niet meer herinnerde en niet meer wist wie Bolfazl was, realiseerde hij zich dat ook hij zich maar met moeite zijn eigen verleden kon herinneren, de geur van zijn eerste meisje bijvoorbeeld. Hij realiseerde zich dat z'n gezin uit elkaar begon te vallen. Wat had hij hen nog te bieden? In z'n vaderland was hij een man met perspectief, hier een zoeker naar kortstondige baantjes. Hij zat in een dal. Hij ging op bezoek bij René op diens nieuwe adres. René liet hem een schilderij zien van een trein. Toch kon Bolfazl geen woorden meer vinden. Het dossier René was in hem gesloten, z'n gevoel was weg. En voor wie weg was heb je geen woorden meer. Z'n vrouw en z'n zoon waren Bolfazl in het Nederlands ver vooruit. Hij hoefde in de fabriek ook niets te zeggen, alleen de productielijn in de gaten te houden. Toen ging de telefoon, de ex van René: hij was dood, zelfmoord. Hij had zich voor de trein geworpen. In een afscheidskaart had hij haar geschreven dat hij gecremeerd wilde worden en dat alleen zij twee aanwezig mochten zijn. Zelfs z'n dochter was niet welkom. Anneke, de ex van René, kwam op bezoek. Bolfazl werd weggestuurd bij de blikfabriek. Z'n zoon sprak in z'n moederstaal met een Nederlands accent. Bolfazl echter worstelde met het Nederlands. Toen kreeg Bolfazl een nieuwe buurman, Jacobus. Bolfazl hielp hem met het plaatsen van een nieuwe antenne op het dak. Deze kwam in plaats van de windhaan die eerder op het dak werd geplaatst, zodat de moeder van Bolfazl wist waar Mekka lag, die was nu niets meer dan een roestige herinnering. Hij kreeg nieuw werk, bij het gemeentelijk depot van dossiers. Z'n huwelijk liep steeds slechter. Z'n vrouw had werk gevonden bij een chocoladefabriek. Ze ging een leven voor zichzelf opbouwen. Jacobus vulde geleidelijk de lege plek van René op. Toch kon hij geen vriendschap met hem opbouwen. Een vrouw kwam, Mary Rose, de vrouw van Jacobus. Haar vader in Mexico was gestorven. De vrouw van Bolfazl wilde niet met haar praten omdat haar Nederlands dan achteruit zou gaan. Wat was Mary Rose eigenlijk voor hem, hoop, rust? Miranda, de dochter van René, stuurde een felicitatiekaart naar hem, omdat hij 40 werd. Zij zocht dus contact met hem. Hij ging naar haar toe in Groningen. Zij verbaasde zich over zijn Nederlands. Toen ging hij ook naar Anneke en haar nieuwe vriend. Hij voelde zich als iemand die uit een slaap van vijf, zes, zeven jaar ontwaakte, omdat hij de taal een beetje onder de knie kreeg. Hij vertelde aan de vriend het verhaal van de fles en de reis van de lege flessen. Ze dronken oude jenever. De vriend maakte een schilderij van hem, die zich niet verzette. Het was de vlucht,
een verlengstuk van de ballingschap.
Personages:
• Bolfazl: hij is een vluchteling naar Nederland gekomen. Vanuit zijn ogen maken we het verhaal mee. Hij is een 33-jarige Iraniër en heeft moeite met de Nederlandse cultuur.
• René: de buurman van Bolfazl. Hij is de enige houvast die Bolfazl in het vreemde Nederland heeft. Als René later verhuist, heeft Bolfazl daar dan ook grote moeite mee.
• Moka Moka: de homofiele vriend van René. Deze speelt niet zo’n grote rol in het verhaal. Omdat René de Nederlandse naam van hem niet kon onthouden, had hij deze zelf een naam gegeven: Moka Moka.
• Jacobus: de nieuwe buurman van Bolfazl. Hij is treinconducteur en verwoed fan van zendapparatuur. Bolfazl denkt zelfs dat hij de man is op de trein zat toen Rene zich ervoor wierp. Ook al is hij de nieuwe buurman, hij zal niet dezelfde band met Bolfazl krijgen, zoals René die met Bolfazl had.
• Miranda: de dochter van René. Zij wordt door Bolfazl Mietra genoemd. Als Bolfazl later in Groningen bij haar komt, doet ze hem denken aan het eerste meisje dat hij had in Iran.
• Mary Rose: de vrouw van Jacobus. Haar vader in Mexico was gestorven. De vrouw van Bolfazl wilde niet met haar praten omdat haar Nederlands dan achteruit zou gaan. Bolfazl sprak wel met haar. Hij putte hoop en rust uit haar. Waarschijnlijk omdat zij dezelfde aanpassingsmoeilijkheden doormaakte die hij ook gekend had…
Titelverklaring:
De titel ‘De reis van de lege flessen’ slaat op een herinnering aan zijn grootvader. In z'n huis was een kelder met lege flessen, al eeuwen. Ze vertelden over de doden en de geheimen van de mannen in het huis die er niet meer waren. Toen opa stierf haalde oma alle flessen en wierp ze in de rivier, waar ze aan een lange reis begonnen. Deze herinnering kwam bij Bolfazl boven toen hij bij René een glas wijn dronk. Na een tijd stonden er veel lege flessen, die ook aan een reis zouden beginnen.
Thema/Motieven:
Het thema van het verhaal is de moeilijke aanpassing die buitenlanders in een totaal ander cultuur als die van Nederland ondervinden. Terugkerende motieven zijn herinneringen van vroeger als houvast, het gekleineerd worden, onbegrip en onzekerheid.
Tijd en ruimte:
Het verhaal wordt verteld in een onbepaalde tijd, er staan nergens exacte tijden of data. Het is me wel duidelijk geworden dat de vertelde tijd langer duurt dan de verteltijd, die is slechts 156 bladzijde. Soms maakt het bij een begin van een volgend hoofdstuk een mogelijke sprong van een weekje of 2, de andere keer is dat wel 2-3 maanden.
Argumenten:
Structureel:
De structuur heb ik niet veel op aan te merken, alleen dat het soms verwarrend was wat nou heden en wat verleden was. Dan is Bolfazl aan het denken over een gebeurtenis en dan opeens komt er een verhaal in hem naar boven van vroeger vanuit zijn land van oorsprong.
Moreel:
Persoonlijk vond ik het af en toe te ver gaan. Veel racisme en afkeur komt er in voor, dat is volgens mijn normen en waarden totaal niet beschaafd. Bolfalz wordt gediscrimineerd door Nederlanders en Bolfalz moeder discrimineert homo’s, ook niet netjes. Maar over het algemeen, via Bolfalz ogen, viel het wel mee. Het had veel erger gekund.
Emotioneel:
De reis van de lege flessen is een boek vol emoties. Bolfazl komt in een totaal vreemd land, gescheiden van zijn familie. Hij mist zijn thuisland enorm en denkt er dan ook door het hele boek heen aan terug. In Nederland probeert hij zich aan te passen aan de cultuur, het gaat eigenlijk vanzelf. Dit alles gaat gepaard met veel emoties en gedachten.
Intentioneel:
Ik denk dat K. Abdollah met dit boek wil laten zien hoe het er aan toe gaat als je hier als immigrant komt, hoe anders zo’n leven is. Wat voor dingen er spelen als je voor het eerst in een nieuw land komt en er gaat wonen. Dit boek heeft de bedoeling de mensen eens te laten nadenken hoe ze het zullen hebben als ze niet autochtoon waren. Of als allochtone mensen dit lezen, dat ze weten dat ze niet alleen staan.
Realistisch:
Ik vind dit een zeer realistisch boek met wat “overdrevenheidjes” er in. Het is op zich best een normaal verloop, in mijn ogen, als er een immigrant zo Nederland binnenkomt. Alleen heeft hij wel hele rare buren en komt hij de gekste dingen tegen. Zoals met de buurman, dat is echt iemand met psychische problemen…
Vernieuwing:
Het boek vind ik zeer vernieuwend, ik heb nog nooit een dergelijk boek gelezen. Nu komt dat misschien omdat ik niet veel literatuur lees, desondanks vond ik het een leuk boek om te lezen. Dit boek is naar mijn idee ook vernieuwend voor zijn tijd, veel allochtone Nederlandse schrijvers met enige klasse zijn er ook niet. Dat maakt het al speciaal.
Dit verslag is bedoeld als naslagwerk, niet om plagiaat mee te plegen. Gebruik geschiedt op eigen risico. De verslagen op Scholieren.com zijn ingestuurd door middelbare scholieren (tenzij anders vermeld) en worden niet gecontroleerd op fouten. Heb je in dit verslag een fout gevonden of heb je een aanvulling? Laat het dan weten door een reactie te geven.
