Boekverslag John Marsden

Geschreven door:	Robyn [meer]
Datum ingestuurd:	30 juni 2009
Niveau:	3 havo
Taal:
Woorden:	1092
Opvragingen:	172 (21 deze maand)
Waardering:	Currently 3.50/5 1 2 3 4 5 3.5/5 (2 stemmen)

Titel:	Letters from the inside
	Lieve Tracey, lieve Mandy
Auteur:	Marsden, John
Jaar van uitgave:	1991

Auteur:	Marsden, John
Geslacht:	man
Nationaliteit:	Engels
Populaire titels:	2001Checkers / Dam (5) 1994Tomorrow, when the war began / Morgen, toen de oorlog begon (8) 1987So much to tell you / Ik heb je zoveel te vertellen (13) 1991Letters from the inside / Lieve Tracey, lieve Mandy (10) 1994The dead of the night / Het holst van de nacht (1) 1995The third day, the frost / Een kille dageraad (1) 1997Burning for revenge / Het uur van de wraak (1) 1996Darkness, be my friend / De avond valt (1) ... meer

1. Letters from the inside
2. Letters from the inside
3. Letters from the inside
4. Letters from the inside
5. Letters from the inside
6. Letters from the inside
7. Letters from the inside
8. Letters from the inside
9. Letters from the inside
... meer

Download dit verslag in PDF-formaat

Het hele verhaal bestaat uit brieven tussen Tracey en Mandy, en daarom duurt het iets langer voor dat je hun echt goed leert kennen. Hun brieven beginnen op 11 februari, en eindigen precies een jaar later, ook op 11 februari.
Tracey zet een advertentie voor een penvriend(in) in een jongerenmagazine. Mandy stuurt een brief naar Tracey, dat ze wel brieven met haar wil schrijven. Tracey laat het voorkomen alsof ze rijke ouders heeft, een lief vriendje, en een perfect leven. Mandy leidt gewoon een normaal leven, ze heeft een hond zonder naam, en een broer die haar mishandelt, alleen gelooft niemand dat. De meiden vertellen elkaar alles over hun leven, of, in Tracey’s geval, het leven wat ze beweren te leiden. Er komt een uitwisselingsstudent van Tracey’s school naar die van Mandy. Mandy vraagt hem naar Tracey, maar hij beweert haar niet te kennen. Op dat moment begint Mandy al te vermoeden dat er iets niet klopt, maar Tracey zegt dat ze toch echt op die school zit, alleen onder een andere naam. Enkele weken later gaat de uitwisselingsstudent terug naar zijn school, en Mandy geeft hem een brief mee, voor Tracey. De uitwisselingsstudent belt haar later, en zegt dat er geen Tracey op hun school zit. Hij had het zelfs bij de administratie nagevraagd. Mandy besluit zelf naar de administratie heen te bellen, en zij krijgt hetzelfde antwoord: Tracey zit daar niet op school, en ze heeft er ook nooit op school gezeten. Mandy blijft brieven naar Tracey sturen om een verklaring, maar die krijgt ze niet, ze krijgt zelfs geen brieven terug. Het is dan al juni. Zodra Mandy een ansichtkaart stuurt krijgt ze antwoord: stop met het schrijven van brieven. En stuur geen kaarten meer, mensen hier lezen ze. Maar Mandy geeft niet op, ze blijft brieven sturen. Begin augustus krijgt ze weer antwoord: je hebt hier zelf om gevraagd. Ik zit in Garrett, en daar ga je heen als je slecht bent. En als je zelfs nog slechter bent ga je naar het A-Block, en daar zit ik nu, al elf maanden. En ze zijn van plan me hier zelfs nog langer te houden. Zo, nu weet je het, en zul je me wel met rust laten. Maar dat doet Mandy niet. Ze blijven brieven schrijven met elkaar, en hun vriendschap word steeds hechter. Mandy hoort over het leven in Garrett, en Tracey over een normaal leven. In Garrett is iedereen doodsbenauwd voor Tracey, omdat ze de grootste bitch van allemaal is. En Mandy is, en blijft, gewoon normaal. Tracey levert voor Engels een verslag in, ze mochten een verhaal schrijven. Haar lerares vond het zo goed dat ze het op stuurde voor een wedstrijd; Keep on goin’ till it all stops flowin’. Tracey’s verhaal wint, en zal gepubliceerd worden in een boek met allemaal verhalen, wat volgende zomer verschijnt. Op een dag, als Tracey in de ziekenboeg van Garrett ligt, krijgt Mandy het voor elkaar het telefoonnummer van Garrett te krijgen. Ze belt op, en laat een boodschap achter voor Tracey. Tracey flipt helemaal van blijdschap; ze zit nu ruim een jaar in Garrett, en nog nooit heeft iemand geprobeerd haar te bellen. Een week later belt Mandy opnieuw, en krijgt ze een aardige bewaker aan de telefoon. Die bewaker brengt de telefoon stiekem naar Tracey, zodat ze kunnen praten. Een fantastische ervaring, voor beiden. Mandy verteld haar ouders eindelijk dat haar penvriendin in feite in een zwaarbewaakte jeugdgevangenis zit. Wonder boven wonder maakt het haar ouders niets uit. Haar vader biecht zelfs op dat hij op zijn vijftiende ook zes weken in zo’n inrichting zat, en Mandy’s moeder bied aan om Tracey kerstcadeautjes te gaan sturen. Tracey schrijft dat ze kerstcadeautjes mogen hebben, zolang het geen eten is, en het op de lijst staat van de spullen die ze mogen hebben, Die lijst stuurt Tracey ook. Mandy stuurt een brief, inclusief kerstcadeautjes. Tracey vraagt de bewakers te wachten met het geven van de cadeaus tot kerst, wat ze doen. In haar laatste brief zegt Mandy dat Steve, haar broer, steeds erger wordt. Hij heeft het schooljaar verknald, en heeft nu serieus twee pistolen. Mandy is doodsbenauwd voor hem, en houdt haar deur de hele dag op slot. Met kerst krijgt Tracey haar cadeaus, en ze is er dolblij mee. Ze schrijft meteen een brief, die ze alleen niet meteen opstuurt; het is al te laat. In de nacht van 25 op 26 december wordt ze wakker uit een afschuwelijke nachtmerrie, met messen en kogels en bloed, en figuren in het donker. Tracey heeft na een week geen antwoord van Mandy, maar ze denkt dat dat gewoon ligt aan de slome post bij Garrett, en ze blijft gewoon brieven schrijven. Als ze naar ruim twee weken nog geen antwoord heeft begint ze te vermoeden dat er iets mis is, dat er iets goed mis is. Tracey blijft vreselijke dromen houden, over mensen die elkaar aanvallen, en nog steeds veel bloed. En ze heeft na drie weken nog steeds geen brief terug gekregen. In een brief vraagt Tracey of Mandy soms niet meer wil schrijven, maar of ze dat dan tenminste wil zeggen. Na een maand nog steeds geen antwoord, en opeens krijgt Tracey al haar brieven ongeopend terug. Terug naar afzender, staat erop, en niet in Mandy’s handschrift. Tracey weet zeker dat er iets mis is. Op elf februari schrijft Tracey haar laatste brief. Ze weet zeker dat ze ook deze brief ongeopend terug zal krijgen, maar dat maakt haar niets uit. Het is dan precies een jaar geleden dat ze begonnen te schrijven, en Tracey begint gek te worden. En dan niet gek normaal gek, maar gek in de zin van dat ze de hele dag onder haar bed zit. Ze heeft Mandy zo hard nodig, maar Mandy is er niet meer. En daarmee eindigt het boek, na exact een jaar schrijven.

Je komt er helaas niet precies achter wat er met Mandy is gebeurd, maar je kunt toch een behoorlijk idee krijgen. Mijn eigen theorie is dat het Steve’s schuld is, dat hij haar vermoord heeft in de buurt van kerst ofzo. Of ernstig verminkt, in elk geval. Dit idee krijg je gewoon als je leest hoe bang Mandy is voor Steve, en dan in combinatie met die nachtmerries van Tracey. Als je op de site kijkt van John Marsden, en dan bij de FAQ staat er ook dat je wel kunt raden wat er met Mandy gebeurd is, en ook ongeveer wanneer. Maar je weet het, helaas, nooit helemaal zeker.